sözaltı günlük

change the world · 2015-04-03

sevgili sözaltı günlük, bu gün pasxa bayramıdır. nə olduğu barəsində heç bir fikrim olmamaqla bərabər, uşaqlıqda evdə bayram zamanı ..

908. sevgisiz sözaltı günlük,
pox kimi bir gün daha. bəzən düzəldiyimi sanıb həvəs etdiyin günlər olsada ümidin kəsildiyi dönəmlərdəyəm. özüm üçün əlimdən heçnə gəlmədiyi və başqalarınında məndən ümidi kəsdiyi dövürdəyəm. kitablar, intellektual düşüncələr, incəsənətə aid nə varsa artıq qozumada deyil. mən daha xoşbəxt olmağ üçün əlimdən gələni etsəmdə bacarabilmədim. işin qəribə yanı kimsə "necəsən.?" və yaxud "nə olub sənə?" sualını verəndə əvvəl oturub hər şeyi danışırdım indi isə onu belə edə bilmirəm. hər dəfə kiçik ya da böyük səhvlərlə həm ailə üzvlərimi, həmdə dostlarımı özümdən soyuduram. içimdə hamıya qarşı yığılıb qalan kin, depressiya zamanla əsəbə çevirilir və artıq əsəblərimi cilovlaya bilməyəndə kimlərisə qıranda oluram "problemli" uşaq. ailə üzvlərimə gələndə artıq onlara qarşı heçbirşey hissetmirəm. məni həyatdan soyutmaqdan başqa heçbir poxa dərman deyillər. işin qəribə yanı nifrət edirəm desəm buda artıq emosiya olduğu üçün avtomatik onlara qarşı nəsə bir hiss bəslədiyim mənasına gələcəyi üçün susmaq istəyirəm. yorulmuşam artıq. edəbiləcəyim şeylərin sayısı o qədər çoxdur ki, yəni bunlar əlbəttə yaxşı mənadadır çünki hamı olmasada bəzi insanlar və mən özümdə o potensialı görürəm. ama görsəm nə olacaq... görməsəm nolacaq. məni daha xoşbəxt edəcək? ya da daha həyatcanlısı edəcək? ya da daha normal biri? artıq heçnə vecimə deyil. atama və anama qarşı nə qədər nifrət eləsəmdə ailəm olduğu üçün ortada yazıq kimi qalıram. tək çarəm pivə içib biraz rahatlamaqdı o da təsiri keçəndə dahada pis oluram. pis vərdişlər qısa müddətli kömək etsədə uzun müddətli dahada insanı pox kimi edir. 1 ay sonra taleyimi həll edən imtahan var hələdə boş boş veyillənirəm. o qədər yorulmuşam ki, sözlük bəzən bir nöqtədə zillənirəm gözüm dolur və ağlamağa başlayıram. etdiyim səhvləri dəfələrlə üzümə vuran ailəmi mi düşünüm yoxsa yalnız olmamaq üçün mənə uygun olmayan çevrəyə qoşulub dahada həyatımı sikib öz təkliyimi dahada bərbad edib təzədən həmin çevrədən qaçıb getməyi mi? həmin insanlarda bir anlıq qəribə olur bu niyə getdi? deyə bilmirəm sözlük vallah ifadə edə bilmirəm. nə istəyirəm, kim olacam, nə üçün çabalayıram? kimin üçün çabalayıram? bu qədər tək olmağımın səbəni mənəm? ya digər insanlar? heç anlamıram bəzən anlamaqda istəmirəm. köməyə ehtiyacım olduğu haldada kömək edəcək heçkimin olmaması məni o qədər yorur ki. çünki bir düşünəndə mənim kimi birinə kim kömək olsun? depressivlikdən zövq alan adamam. birdə ki, indi azərbaycanda hamının özünə aid dərdi var. ən çoxda öz hisslərimdən qaçmaqdan bezmişəm. şikayət edəndədə nəyinsə dəyişməyəciyini bilirəm. çox yaxşı bilirəm ama əlimdən başqa heçnə gəlsə onu edərdim. hər dəfə bəlkə yeni yaşıma girəndə tamamilə deyildə bəlkə azda olsa nəsə dəyişər həyatımda deyirəm. ama bu daha çox psixolojidir. yeni yaşı gözləyənə qədər hər şey dahada bərbadlaşır. nəysə əgər bunu sonuna qədər oxuyan varsa başınızı ağrıtdımsa üzrlü sayın.

sözaltı günlük

Yalnız deyilsən!