sözaltı günlük

(link: />
uzun müddətdir zemfira dinləmirdim, gecə əhvalımı o qədər açdı ki bu mahnı. içimdə müəyyən rahatlıq hissi oyandı. 2 ay əvvəl bir mövzu üzərinə anama "mən səncə pis insanam?" sualını vermişdim. niyə belə düşündüyümü soruşanda isə, "sanki insanlara məndən istədiklərini verə bilmirmişəm kimi, hətta yetərsizlik hissi deyərdim buna.bax bu cür hiss edirəm" demişdim. anam qayğılı baxışlarla "insan birinci özü-özünə yetməlidir, sən də onu çoxdan bacarmısan" demişdi. deyəsən həqiqətən haqlı idi. ideal dost, ideal iş yoldaşı, ideal sevgili, ideal qonşu yoxdur. sadecə bizə uyğunlaşmağa çalışdan insanlar, bəzən isə bunu bacara bilməyənlər vardır. hər şeyə rəğmən həyatımda olan və olmayan bütün sevdiklərimə məni tanıma şansı verdiyim və onlara qəlbimdə geniş yer aça bildiyim üçün xoşbəxtəm.

ən poxdan hiss

yetərsiz hiss etmək. dostlarına qarşı, ailənə qarşı, iş mühitində, sevgidə, bəlkə də hər anda. yetərsiz hiss etmək. müyyən dönəmlərdə düşünmüşəm ki həyatımda olan insanlara fayda verməliyəm necəsə onların həyatında olmağa layiq olmalıyam, həmçinin onlarda mənə nələrsə qatıb həyatımda bir rola sahib olmalıdırlar. ama artıq belə düşünmürəm sözlük. bu həyat çox poxtandır, çox qəddar və eqoistdir. hazırda özümü aciz hiss edirəm ki hər problemdə həyatı və yaşadığımız sistemi tənqid edirəm. çönüb ətafıma baxıram ki məni kədərləndirən insanlardır. o insanlardan gözlədiyim gözləntilər. insanların bəsit, sadə, sadecə sistemə ayaq uyduran şəxslər ola biləcəyini düşünmürəm. bəlkə də mən onlara qarşı eqoistəm, çünki onlardan daha çoxunu gözləyirəm. son 5 ayımı necə keçirirəm özüm də bilmirəm. sadecə maliyyə problemlərinə fokuslanıb ən yaxşı gələcək üçün çalışıram. özümü inkişaf etdirəcəm, pul qazanacam, həyatımı ən yaxşı halına çevirmək üçün çalışacam düşüncəsi ilə özümü içdən-içə yeyib bitirirəm. deyəsən mən həqiqətən obsessiv biriyəm. artıq içdən o qədər məsələlərə qıcıqlanıram ki ətrafıma da bu neqativi yayıram. fərqindəyəm ki universitet, iş mühiti bəlkə ən yaxın dostlarım belə artıq mənə dözə bilmir. mən də onlara dözə bilmirəm. ümid edirəm tez bir şəkildə bu əzab verici hissdən qurtularam.

(youtube: )

humanity: hour 1

rok dünyasının ən möhtəşəm albomu haqqında yazmağa gəldim sözlük. söhbət (bax: scorpions) qrupunun 2007-ci ildə buraxdığı 21-ci studio albomundan gedir. Albom insanlığın gələcəyi, texnologiyanın və mənəviyyatsızlığın dünyanı necə dəyişdirdiyi barədə fütüristik bir hekayə üzərində qurulub. Qrup bu albomla dünyaya “insanlıq hələ xilas ola bilərmi?” sualını verir.


bu qapağı dəhşət sevirəm

hour 1- albomun açılış mahnısıdır. Burada “Saat 1” insanlığın son gününün başladığı məqamdır. artıq texnologiya, süni intellekt, nəzarət sistemləri insanın yerinə qərar verir. saat insanların zamanının tükənməsini simvol edir. Güclü gitara riffləri sayəsində mənə görə ən yaxşı açılış mahnısına sahib albomlardan biridir.

the game of life- Həyatın bir oyun kimi dəyərləndirildiyi, insanların texnologiya arasında itməsi haqqında danışılır. əsas idea insanların sistemin bir parçasına çevrilməsidir. sosial media, texnologiya, kapitalizm hamısı insanın azad iradəsini əlindən alır. Hər kəs “oyunu qazanmaq” üçün yaşayır, amma niyə oynadığını unudub.

we were born to fly- ümid dolu bir mahnıdır, insanlıq öz ruhunu və yaradıcılıq gücünü itirsə də, onun içində azadlıq istəyi hələ də yaşayır. “We were born to fly, to reach the sky"- burada uçuş azadlıq və ruhumuzun yüksəliş anını simvol edir.

the future never dies- albomun sevdiyim parçalarından biri. daha öncə başqa birinə önərmişdim bu mahnını hekayəsini danışmağı da unutmuşdum, kaş soruşardı. Bu mahnıda gələcək bir ideya kimi yox, bir xəyal kimi təsvir olunur. insanlığın etdiyi səhvlərə baxmayaraq, gələcəyə inam ölmür. Eyni zamanda bu, süni intellektin “ölməzlik arzusu”na da işarə edir gələcək bəlkə də artıq insana deyil, texnologiyaya məxsusdur.

You're Lovin Me to Death- Zəhərli sevgi münasibətlərindən bəhs edir. Sözlər həm fərdi münasibətlər, həm də bəşəriyyətin öz yaratdığı şeylər tərəfindən məhv edilməsi kimi çatdırılır. insanlıq öz yaratdığı texnologiyanı sevir, amma bu sevgi onu yavaş-yavaş öldürür.

321- Enerjili və qəzəb dolu parçadır. Müharibə və xaosun başlanmasını simvolizə edən “geri sayım” effekti yaradır. Bu, həm də müharibə və ekoloji fəlakətlərin metaforası sayılır, artıq insanların zaman qalmayıb.
Klaus Meine bu mahnıda insanlığın özünü məhv etməyə necə hazırlaşdığını qışqıraraq ifadə edir.

albomun 7-ci mahnısı Love Will Keep Us Alive- necə gözəl ifadədir. bu mahnı artıq bir ümidi ifadə edir. Bütün qaranlıq və xaosa baxmayaraq, sevgi bəşəriyyətin içindəki yeganə xilas gücüdür. Burada sevgi yalnız romantik deyil, həm də empatiya, mərhəmət və anlayış mənasındadır. biri ilə söhbətimdə də "mənə görə sevgi bu dünyanı xilas edəcək" demişdi. əgər həqiqətən xilas edəcəksə bunu gözləyə bilərəm.

we will rise again- pozitiv bir mahnının ardından fərqli girişə sahib bir mahnı qarşılayır bizi. bu mahnı Ümidin və dirçəlişin rəmzidir bəşəriyyətin səhvlərindən dərs alıb yenidən doğulacağına inamı ifadə edir. "I know I should leave, But it feels so good to bleed"- son günlərdə hiss etdiklərim. "Nothing is sacred and everything's wrong, But you and I keep holding on"

your last song- Bu, albom boyu davam edən hekayənin sonuna yaxın bir etiraf kimidir. Əgər “Hour I” insanlığın süqutunun başlanğıcı idisə, bu mahnı artıq o süqutun emosional nəticəsini göstərir “bizi bu hala kim gətirdi?” sualının cavabıdır. “This could be your last song, This could be your last chance- Burada açıq bir xəbərdarlıq var: Əgər indi dəyişməsək, bu, son şansımız olacaq. Bu, həm fərdi münasibətlərdə, həm də qlobal mənada bəşəriyyətin “geri dönüş nöqtəsi” mənasındadır. (sözləri çox gəşəngdir, çox)

love is war- albomun 10-cu mahnısı, sonlara yaxınlaşırıq artıq. mahnının əsas ideası Sevgi və nifrətin bir-birinə qarışdığı dövrdür . Müasir dünyanın emosional münaqişələrini əks etdirir. Əgər əvvəlki mahnılarda (“Hour I”, “The Game of Life”, “Your Last Song”) insanlığın texnoloji və emosional cəhətdən özündən uzaqlaşması göstərilirdisə, bu mahnıda artıq emosional dəyərlərin məhv olması göstərilir. “Love is war, and I’m losing the fight” - Bu sətir həm sadə, həm də dərin metaforadır. Sevgi artıq anlayış, sədaqət və şəfqət demək deyil o, güc, mübarizə və ağrı deməkdir.

the cross- Bu mahnı əsasən dini və mənəvi simvolika ilə doludur.Xaç burada təkcə xristian simvolu deyil, həm də ümumi mənəviyyatın, bağışlanmanın və mərhəmətin rəmzidir.

gəldik albomun son və ən zirvə mahnısı mənim isə favorim humanity- məğlubiyyət, qəbullanış və insanların öz mənəvi dəyərləninin itirməsindən bəhs edir. insanlıq artıq öz sonunu yaşayır həmçinin onlar öz yaratdığı sistemin, eqonun, müharibələrin və texnologiyanın qurbanına çevrilib. mahnının açılışı “Humanity Auf Wiedersehen”- u sətir sadəcə vida deyil, həm də təəssüf və utanc dolu bir etirafdır.
“Auf Wiedersehen” (almanca “görüşənədək”) sözünün seçilməsi təsadüfi deyil bu, tam məhv deyil, bəlkə də bir ikinci şansın ümidini də gizlədir. Yəni, bəlkə insanlıq bir gün yenidən doğula bilər. mahnıda bizi düşündürən bir sual var “Əgər insanlıq ölsə, nə qalacaq?”

mənim albom haqqında fikirimi alsaq bezmədən dinləyəcəyim tək-tük albomlardandır deyərdim. nəyə görə? çünki albom vokal və lyrics baxımdan çox uğurludur. canım (bax: scorpions).

the perfect element

salam sözlük, bir gün evimi tamamilə metal/rock albomları ilə dolduracam, daha sonra övladlarıma hər biri haqqında və məndə oyatdığı hisslərdən danışacam. (bax: yazarların xəyalları) və təbii ki aralarında (bax: pain of salvation) qrupunun xüsusi yeri olacaq. çox musiqi dinləyirəm, çox sənətçi tanıyıram, ama aralarında tək aid hiss etdiyim, tək hər sətrində rahatlıq tapdığım, tək cavanlıq deyəndə xatırlayacağım albomlardan ibarət qrupdur.

keçdik alboma, pain of salvation tanımayanlar üçün daha öncə (bax: remedy lane) albomlarını şərh etmişdim. növbəti albomları isə 2000-ci ildə buraxılan (bax: the perfect element) təriflənən və ən dərin konseptual albom olduğu idda edilən işlərindən biridir. həmçinin bir növ tamamlanmamış insan ruhunun simvolu kimi təqdim edilir. Albomun hekayəsi iki obraz he və she üzərinə qurulub. Hər ikisi ağır uşaqlıq travması keçirib, zorakılığa məruz qalıb və sevgisiz böyüyüblər. Albom onların görüşündən, bir-birinin yaralarını görməsindən və sonda bir növ "azadlıq" yaşamalarından bəhs edir.



ilk mahnı used- mahnının ilk saniyələri baş obraz he qəzəbli sözlərini eşidirik. he həm fiziki, həm də emosional istismarı məruz qalmış və özünü ailəsi, cəmiyyət, sistem, hətta Tanrı tərəfindən "istifadə edilmiş" biri kimi hiss edir.

in the flesh- ikinci obraz she haqqında danışılır. O da öz bədənində dərin izlər daşıyır. “In the Flesh” həm fiziki yaxınlıq, həm də bədənin travması mənasını verir. she üçün cinsəllik bir tərəfdən yaxınlıq istəyi, digər tərəfdən qorxu və utanc mənbəyidir. amma o hələ də sevgiyə acdır. baxmayaraq ki She və He’nin bədənləri birləşir, ruhları hələ də uzaqdadır. Bu, sevginin deyil, yaraların birləşməsidir.

ashes- Albomun ən emosional və ən populyar mahnılarından biridir. “Ashes” sevgi, itki və peşmanlıq hisslərini intuitiv şəkildə ifadə edir. burada həm nostalji, həm də mənəvi yanma (ash = kül) metaforik olaraq işlənir. indi ikisinin münasibəti formalaşır, amma bu sevgi deyil bağlılıqdır. “You claim it’s love, but you never were in love“. (bir gün aşiq olmaq və sevmək arasındakı fərqi izah edəcəm bu da başqa entry mövzumdur).

morning on earth- fırtına öncəsi sükunətdir. Bu mahnı insanın müvəqqəti xoşbəxtlikləri haqqında danışır: sanki hər şey normallaşmış kimi olur, amma içdə fırtına hələ də yatmayıb.

dioglossia- albomun 5-ci mahnısı. “Idioglossia” yalnız iki insanın paylaşdığı, başqalarının anlamadığı bir dil deməkdir. He və She öz ağrılarından danışırlar. artıq He-nin emosional sabitliyi tam pozulur.
O, öz keçmişi ilə mübarizə aparmaqdan yorulub və She ilə münasibəti bir növ güzgü rolu oyanyır, öz ağrısını onda görməyə başlayır. “How can I be sure I’m not your enemy?” Bu, həm She-yə, həm də özünə yönəlmiş sualdır. he artıq sevdiyi insanı qorumaqla incitmək arasındakı xətti ayıra bilmir.

her voices- “She”nin içindəki səslər. Uşaqlıqda ona zərər verənlərin, onu tənqid edənlərin, utandıranların səsləri. Bu mahnı bir qadının daxili parçalanmasını və öz bədənindən uzaqlaşmasını təsvir edir.

dedication- Burada He, She-yə duyduğu sevginin “düzgün” olmadığını anlayır. Onun sevgisi, sadecə bir asılılıqdır. He She-nin həyatında mühüm bir rol oynayır, amma bu rol həm onu, həm də She-ni zədələyir.
Buna baxmayaraq, o, hələ də həyatını she-yə həsr etmiş kimi hiss edir.

king of loss- artıq sonlara yaxınlaşırıq. king of loss albomun ən monumental və fəlsəfi parçası. he-nin Artıq nə sevgiyə, nə Tanrıya, nə də insanlara inamı qalmayıb. bu mahnı təkcə şəxsi deyil, sosial tənqiddir də insanlığın bütöv itkilərinə, mənəvi boşluğa, kapitalist dünyanın duyğusuzluğuna qarşı bir qışqırıqdır.

Reconciliation- He, She ilə və özü ilə barışmağa çalışır. Amma “barışmaq” burada əslində keçmişlə birgə yaşamağı öyrənmək deməkdir. O, hələ də özünü günahkar hiss edir, amma artıq anlamağa başlayır ki, bu ağrı onu bütünləşdirən şeydir.

Song for the Innocent- albomun 10-cu mahnısı. Adından da göründüyü kimi, günahsızlar, uşaq və ya təmizliyə həsr olunmuş mahnıdır. He və She artıq bir-birlərinin yaralarını görür, bir az barışma və yaxınlıq anı yaşayırlar. Amma bu, tam sağalma deyil, hər ikisi hələ də uşaqlıq yaralarını daşıyır.

falling- albomun instrumental mahnısı. Burada “düşüş” həm emosional, həm də psixoloji mənadadır. He artıq özünə qarşı qəzəbini və təslimiyyətini qəbul edir və iç dünyasının dərininə enir.

albomun 10 dəqiqədən ibarət sonuncu mahnısı the perfect element- He artıq öz travmalarını və She ilə münasibətini tam şəkildə fərqindədir. “Perfect Element” ifadəsi bəlkə də ideal və ya tamamlanmış bir insan olma arzusu, eyni zamanda həmin tamamlanmanın mümkün olmaması ilə barışma deməkdir. He özünün ən qaranlıq tərəfləri ilə üz-üzədir- zorakılıq, günah, sevgi və qorxu.

ümumilikdə daha uzun yaza bilərdim bu entryni lakin albomu daha dərindən anlamağım və təhlili üçün daha çox dinləməli və dəli olmalıyam. (bax: pain of salvation) sən mənim 40 yaşımda belə xatırlayacağım gəncliyimsən.

egon schiele

çox sevdiyim 2 rəsmin müəllifi. nə üçün bu 2 rəsm soruşulsa bu rəsmlərdə özümü gördüyümü deyərdim. ilk rəsm the embrace erotizm, fiziki və emosional bağlılıq, sevginin gücünü hiss etdirir. necə ki həyatımın bir dönəmində yaşadığım və bu yanımı kəşf etdiyim vaxtlar.

ikinci rəsm isə Death and the Maiden mənim ümidsizliyim, xəyalqırıqlıqlarım və məyusluğumdur. qadın burada öz eşqini deyil də ölümü qucaqlamışdır. artıq taleyə boyun əydiyimi düşündüyüm vaxtlarda bu şəkili xatırlayıram.
girl only have 2 moods.

korn

yazarkən və dinlərkən həzz aldığım bir albom haqqında danışacam indi sizə.
mövzumuz korn qrupunun 1994-cü ildə buraxdığı eyni adlı 12 mahnıdan ibarət debüt albomudur.Albomun mərkəzindəki mövzular əsasən sosial zorakılıq,cinsi istismar,travmalar,emosional sarsıntıdan ibarətdir.Albom əsasən qrupun vokalisti olan (baxma: Jonathan Davis)in iç dünyasını təsvir edir.



ilk mahnımız blind insanın öz həyatına və duyğularına nəzarət edə bilmədiyi vəziyyətləri təsvir edir. “I’m so blind” ifadəsi fiziki deyil, ruhi korluq mənasındadır insan özünü anlayacaq gücdə deyil, ətrafındakı dünyadan və öz "mən"indən uzaq düşüb. Eyni zamanda, bu hiss cəmiyyətə qarşı üsyan kimi təqdim olunur.

ball tongue Buradakı “Ball Tongue” ifadəsi ağızda top kimi duran, sanki boğazı tutub söz deməyə qoymayan bir simvolik əşyadır. Mahnı insanın özünü ifadə edə bilməməsi, daxili emosiyalarını udmaq məcburiyyəti və bu vəziyyətin yaratdığı qəzəblə bağlıdır. Sanki kimsə insanın dilini tutub, onu susmağa məcbur edirmiş kimi.

need to mahnısı istək və ehtiyac arasında çaşqınlıq, emosional və fiziki yaxınlıq istəyi, günahkarlıq hissi və şəxsi arzularla barışmaqda çətinlik çəkmək haqqında bir etirafdır. Mahnı Jonathan Davisin öz arzularına görə özünü günahkar hiss etməsini, eyni zamanda bu hisslərdən qurtula bilməməsini əks etdirir.fun fact Jonathan Davis bir çox müsahibəsində bu mahnının konkret bir şəxsə Tori Amosa olan emosional və fiziki cazibədən ilhamlandığını etiraf edib.

clown Bu mahnı Davis-in məktəbdə zorakılığa məruz qalması və fiziki görünüşünə, geyiminə görə təhqir olunması ilə bağlıdır.Clown bu baxımdan normativ kişilik modelinə sığmayan bir gəncin mübarizəsini göstərir.albom konkret təhqiredici bir insan, həm də təcavüzkar sinfi simvollaşdırır.

albomun 5-ci mahnısı olan divine kornun daha qaranlıq və emosional baxımdan qəzəbli mahnılarından biridir.Burada Davis zorakılıq gördüyü adamlara qarşı intiqam hisslərini ifadə edir. "Know what? Fuck you, I'm fed up with you
I'm not as good as you? Fuck no, I'm better than you"

faget əsasən Davis-in uşaqlıq və gənclik illərində yaşadığı psixoloji və fiziki təqiblərə, xüsusilə də ona qarşı yönəlmiş homofobik təhqirlərə və zorakılığa cavab olaraq yazılıb.Davis məktəb illərində gey olmadığı halda, fərqli geyim tərzi və davranışlarına görə tez-tez “faggot” (yəni homoseksual kişi üçün aşağılayıcı ifadə) adlandırıldığını deyir. Mahnının adı və sözləri də bu təhqirin psixoloji travmasını əks etdirir.

Shoots and Ladders albomun 7-ci mahnısı.Mahnı, ilk baxışda sadə görünsə də, əslində bir kritik sosial tənqiddir.Bu mahnı uşaqlıqda bizə öyrədilən mahnıların içində gizli travmalar və zorakı metaforlar olduğunu göstərmək üçündür.Davis bu mahnıda klassik uşaq laylaları və mahnılarının necə gizli zorakılıq, ölüm, dini və sosial qaranlıqla dolu olduğunu anlatmağa çalışır.

Predictable mahnı da əsas mövzu Həyatdakı təkrarlanan səhvlər və bu səhvlərdən qurtulmaq istəyi lakin bundan qurtula bilməməkdir.Mahnı, insanın içində olduğu həyat döngüsündən, eləcə də psixoloji və emosional travmaların yaratdığı dəyişməzlik və təkrarlanan acı dolu nümunələrdən bəhs edir. həmçinin “mən dəyişmək istəyirəm, amma gücüm çatmır” hissi ötürür bu mahnı bizlərə.

Fake (bax: Jonathan Davis)

sözaltı günlük

deyəsən həyatımın ən prime dönəmlərini yaşayıram sözlük.təkcə havalar yox ruhum da isinib sanki .bütün qış yaşadığım ağrılı və kədər ilə bütünləşdiyim günlər uçub gedib,yox olub.ətrafımdakı insanlar qısa saçın və eynəyin məni necə dəyişdirdiyini və fərqli aura hiss etdirdiyini deyir.mənsə dəyişən görünüşümə səbəbi bunlarda deyil də zehnimdə olduğunu düşünürəm.bəlkə də insanın həyatında bir dönüm nöqtəsi olmalıdır,həyat ilə üz-üzə gəldiyi və son olduğunu anladığı,sağlamlığımı itirdiyim gün sorğuladığım hər sual mənim üçün bir çıxış yolu idi ya bunu qəbullanacaqdım ya da həqiqətən yaxşı olmaq üçün çalışacaqdım daha mənim üçün yaxşı nədir bilmədiyim halda belə. artıq gecələri daha az fikirləşirəm,əllərimdən süzülüb axan zamanın qədrini daha yaxşı bilirəm. 1 aya yaxındır ki xoşbəxt olmağı deyil də necə daha az əzab çəkəcəyimi fikirləşirdim.tapdım müvəqqəti çıxış yolu olsa belə tapdım.yavaş ilərləsəm belə artıq hərşeyi qəbullanaraq həyatına laqeyid yanaşan leyla (adımı niyə deyirəm bilmirəm) olmadığımı çox yaxşı görürəm.yaşayıramsa mübarizə aparacam,yaxşı olmaq üçün,boşa yaşamamaq üçün,yaşamıma istədiyim mənanı qazandırmaq üçün.yazdıqlarım çox keçmədən qüvvədən itə də bilər,bilirəm və bundan heç qorxmuram.çünki xatırlayacam necə hiss etdiyimi,necə düşündüyümü xatırlayacam unutmamaq üçün də çalışacam hansı ki ağrılardan əzab çəkdiyim günləri xatırladığım kimi.

əl

əllər,bir əvvəlki entry də insanı ifadə edən orqan olduğu deyilib nəyinki ifadə insanı bütünləşdirən orqan deyərdim mən.bəzən funksiyası məni heyrətə salır.necə sadecə 2 əllə hər şeyi mümkün qıla bilirik? möhtəşəm əsərləri yaradırıq,dadına doyulmayan təamlar,tikilən bir çox arxitekturalar,çəkilən fotolar,ifa edilən musiqi alətləri,yazılan kitablar,yaşatmağı bacarır bəzən də bunun tam tərsi,bir həyatı sonlandıra bilir,öldürə bilir,incidə bilir,zərbələr endirir və daha artığı.ən əsası isə əllər hiss edir.sevgini hiss edir,şəhvəti hiss edir,o istilik,həyəcan,sımsıx tutulan əllər ilahi necə də gözəldi.bəzən sadecə əllərim olmasa bu duyğuları necə hiss edəcəyimi fikirləşirəm necə xoşdur sevdiyinə toxunmaq onla əl-ələ təmas qurmaq.hə məncə sevginin ən gözəl göstəriş şəkili əllərdir.sevdiyiklərini bağrına basmağı belə əllərinlə bacarırsan.həmişə tərəddütlə yanaşmışam əlindən tutacağım insanlara sanki onları düşünüb də seçmişəm.və aralarındakı fərqləri də çox yaxşı hiss etmişəm.bəzi əllər çox soyuq və sanki boş bir əşya tuturmuşsan kimi hiss etdirir.əllərinin arasından süzülüb gedəcək sanki o barmaqlar.bəziləri isə bir ovuc çiçək tuturmuşsan kimi.buna diqqət edənlər varmı bilmirəm.sadecə əllərinizi və sizi birləşdirən anları hiss etməyə çalışın,həyat daha da gözəlləşir.

zamanla unutmaq

zamanla unutmaq deyə bir anlayışın olmadığını bütün mənliyim ilə təsdiqləyə bilərəm.insanların zamanın axarına buraxdıqları sadecə hadisələrin əvvəlki qədər xatırlamamaq duyğuların isə daha basğın hiss etməməkdən ibarətdir.bəlkə simaları unuda bilərik,səsləri unuda bilərik,hətta görüş yerlərini belə unuda bilərik lakin nostalgiya hissləri ilə bizi bürüyən o yarımçıq xatırlanan xatirələri əsla.günün random hissəsində ağlınıza gələ biləcək,bəlkə yemək yeyərkən,film izlərkən,yorucu iş gününün ortasında belə nələrəsə məna qatacaq fikirlərin mövcudluğu heç vaxt keçmir.nənəm babam haqqında heç vaxt danışmaz,nə bir kəlimə edər nə də onu xatırladacaq əşyaları bizə göstərər amma hər səhər babam əkən ağacı sulamağ üçün erkən qalxar.unudursan lakin o insandan geridə qalanlar hər zaman sənin bir parçan olmağa davam edər.
(bax: Eternal Sunshine of the Spotless Mind)

ezginin günlüğü

uzun bir yazı yazıb daha sonra sildim.nəyə?,kimə?,niyə? yazıram.
bu qrup mənim üçün bir insan olsa idi sımsıx bağrıma basardım.bəlkə də hazırda xatırladığım yeganə qrupdur ki,sevincdə,kədərdə,aşiq olanda,itirəndə,hər bir anda sığına biləcəyim musiqilərdən ibarətdir.sadecə musiqi deyil çox böyük nostalgiya.

(youtube: )

(youtube: )

remedy lane

bəli yenə konseptual albomdur mövzumuz həm də ən sevdiyim.

Remedy lane isveçli (bax: pain of salvation) qrupunun 2002-ci ildə buraxdığı metal dünyasında ən dərin və emosional sayılan 13 mahnıdan ibarət konseptual albomlarından biridir.albom qrupun vokalisti və bəstəkarı olan Daniel Gildenlöwun öz şəxsi həyatından ilhamlanaraq yazdığı hekayəni əhatə edir.əsas konsept burada bir insanın həyatında qarşılaşdığı ən çətin anları, sevgi və ehtiras, eyni zamanda keçmiş travmaların həyatımıza təsiridir.Albom boyunca baş qəhrəman həm emosional, həm də fiziki mənada bir səyahətə çıxır. O, gənclik təcrübələrini, cinsəllik və mənəvi azadlıq arasındakı fərqləri araşdırır.



Albomun açılış mahnısı olan Of Two Beginnings,baş qəhrəmanın uşaqlığında yaşadığı erkən və travmatik bir təcrübəni təsvir edir.Bu mahnı bir tərəfdən kəşf və məsumiyyətin itirilməsindən bəhs edir.qəhrəmanın erkən yaşda cinsəlliklə qarşılaşması onun həyatında travma yaradır və sonrakı münasibətlərinə ciddi təsir göstərir.

ending theme albomun ikinci mahnısıdır burada qəhrəmanın keçmişdə yaşadığı münasibətdəki uğursuzluğu və bu münasibətin bitişinin ona dərin təsiri qələmə alınır.mahnıda keçən "To be honest, I don’t know what I’m looking for” sözləri isə qəhrəmanımızın nə istədiyini bilməyərək özünün axtarışında olduğu məlumdur.mahnının ilərləyən qismində isə personajın köhnə münasibətini unutmaq üçün başqa bir qadınla birlikdə olması belə öz istəklərini müəyyən etməyə kömək etmir.

fandango ehtiras, çılğınlıq və emosional manipulyasiya ilə dolu bir münasibəti təsvir edir. Burada qəhrəman həm cinsəl, həm də emosional baxımdan bir tərəddüd yaşayır.Həmçinin personajlar arasındakı fərqidə görürük.qadın obrazı-fiziki təmas sevən,sevginin həqiqətinə inanan və bunu istəyən biridir.kişi obrazı-ağıllı,həyatdan məna axtaran,hələ də uşaqlıq saflığını itirmək istəməyən biridir.onların birlikdəliyi tamamilə fərqlidir,birgə azad və cəmiyyətin qoyduğu qaydalara çoxda əhəmiyyət vermirlər.

A Trace of Blood albomun ən sarsıdıcı və duyğusal mahnılarından biridir.qadın obrazımızın hamiləlik itkisi yaşamasından və bu itkinin baş qəhrəmanımıza olan təsirindən bəhs edir."I was prepared to be your father / How can I ever prepare for that again?"-Bu sətirlər, hiss edilən boşluğu və faciəni güclü bir şəkildə ifadə edir. Atalıq arzusu ilə yaşayan bir insanın birdən-birə hər şeyi itirməsi, onun ruhunu darmadağın edir.Bu itki təkcə bir övladın itkisi deyil, həm də gələcək planların, ümidlərin və xəyalların yox olmasıdır. Həmçinin, cütlüyün münasibətində böyük bir sarsıntıya səbəb olur. Onların sevgisi artıq təkcə duyğular üzərində deyil, paylaşılan bir travmanın ağırlığı altında formalaşır.

albomun beşinci mahnısı olan This Heart of Mine bir ümid işığı olur sanki hekayəmizdə.Baş qəhrəman, sevgilisinin ağrısını paylaşaraq, onu tərk etmək əvəzinə yanında qalmağa qərar verir.Əvvəlki mahnılarda sevgi və bağlılıq anlayışını tam başa düşməyən bir insan kimi təsvir olunsa da, burada tamamilə sadiq və qoruyucu bir obraz formalaşdırır.Ancaq bir sual var: Bu sözlər həqiqətən içdən gəlir, yoxsa sadəcə günahkarlıq hissindən irəli gəlir?

gəldik mənim ən yaralı mahnıma bəlkə də həyatımın son dəqiqələri olsa açıb dinləyəcəyim həmin şah əsərə-undertow.qəhrəman, yaşadığı travmaların və qarışıq duyğuların içində boğulur,qərarsızlıq içində nə edəcəyini bilmir,sevgini sığınacaq kimi qəbul etməli, yoxsa özünü tapmaq üçün bu münasibətdən uzaqlaşmalıdırmı?Bu mahnı, bireysel və ortaq ağrıların münasibətlərdə yaratdığı qarışıqlığı təsvir edir. Bir insan həm aşiq olub, həm də qaçmaq istəyə bilərmi?Undertow, məhz bu sualı ortaya qoyur.bu mahnını sevmə səbəbimdə elə məhz burdan məlum olur nəysə davam.

rope ends albomun yeddinci mahnısıdır.Bu mahnıda artıq təkcə kişi qəhrəmanın deyil, qadın obrazının da tamamilə məhv olduğunu görürük. Sevgilisi, itkinin ağırlığına dözə bilməyərək intihara cəhd edir.dəfələrlə intihara cəhd etsə belə uğursuzluqla nəticələnir.Bu mahnı depressiyanın və ümidsizliyin insanı necə tamamilə içdən-içə yeyib bitirdiyini təsvir edir. Qadın obrazı ümidini tamamilə itirmiş kimi görünür.

chain sling Münasibətdə qalan son ümidi, lakin eyni zamanda tərəflərin bir-birinə uzaqlaşmasını təsvir edir.adam yenidən sevgisini qazanmaq üçün əlindən gələni edir lakin artıq qadın bunu istəməyərək uzaqlaşır.There is nothing you can do to help me now,I am lost within myself as so many times before

Dryad of the Woods mən bu mahnıya sehirli nəğmə deyirəm.albomda yer alan instrumental parçadır.mənim üçün iki insanın sevgidə necə bütünləşdiyini və mahnının adında keçən driada kimi bir-birlərinə bağlı yaşadığlarının simvol edir.baş qəhrəman indi həqiqətən sevdiyini başa düşür və onların münasibətinin təkcə fiziki yaxınlıqdan ibarət olmadığını anlayır.

albom ilə eyni adı daşıyan remedy lane isə albomda yer alan ikinci instrumental mahnıdır. Amma bu mahnı, daha öncə eşitdiyimiz melodiyaların sintezlə təkrar səsləndirilməsidir.

waking every god mahnısında isə baş qəhrəman münasibətinin ilk başladığı şəhərə – Budapeştə dönür.və yenidən keçmiş sevgisini unutmağa çalışır,yeni biri ilə münasibət qurur. Lakin bu, ona həqiqi xoşbəxtlik gətirmir.

albomun onikinci mahnısı second love.baş qəhrəmanımızın peşmanlıqlarını görürük burda.O, anlayır ki, keçmiş sevgilisi ilə birlikdə çəkdiyi ağrı və əziyyət, onların münasibətini xüsusi edən şey idi. indi heç kimlə həqiqətən xoşbəxt ola bilməyəcəyini başa düşür. Hətta o qadın ona kədər gətirsə belə, yenə də onun yanında olmaq istəyir.

gəldik ən sona beyond the pale.Hekayə açıq bir sonluqla bitir. Münasibət alınmır. Qadın artıq başqa bir kişi ilədir. Baş qəhrəman isə yenidən sevgini ehtirasla dəyişdirir, amma daha da boş və mənasız hiss edir."Love is not like they say".Mahnı, sevgi və seks arasındakı fərqi çox açıq şəkildə göstərir. Baş qəhrəman həqiqi sevgini başa düşmək əvəzinə, seksə üz tutur. O düşünür ki, əgər kifayət qədər qadınla birlikdə olarsa, içindəki boşluğu doldura bilər.Lakin, bu boşluğu heç nə doldura bilmir. Əksinə, o, hər yeni münasibətlə daha da çox məhv olur.

ən sona bu cümləni saxlayıram “We will always be much more human than we wish to be” .həqiqətən də bu belədir.