gerçək



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. paris'də louvre muzeyindəki mona lisa'nın qarşısında məni həyacanlandıran əsərin çox məşhur olduşu deyildi. məni həyacanlandıran bu qədər kopyası, reprodaksiyası və ya reproduksiyalarının reproduksiyası düzəldilmiş bir əsərin gerçəyini görmək, qaynağına 'ulaşmak' arzusuydu. obraz ilə gerçək arasındakı fərqin problemlərinin başladığı nöqtədir bu. mona lisa bir görüntüdür, rəsm edilən o qadının(ya da hər kimsə o) gerçəyinin görüntüsüdür. o məşhur rəsmdə çoxaldılmazdan əvvəl qanlı-canlı gerçəkdir amma kətana keçirildiyində görüntü halını alır və gerçəkliyini itirir. fərqli müstəvilərdə də olsalar, bu problem dəyişməzdir: yaxşı, gerçək hansıdır?

    louvre'da muzeydə orginalı olaraq göstərilən şəkil gerçəkdirmi? yaxşı, o şəklin gerçək olduğunu kim bilir? bəlkə də insanların yoğun marağı, oğurlanma qorxusu və ya hər hansısa bir başqa səbəbdən ötəri muzey idarəsi gizli bir qərarla gerçək şəkli gizlətmə qərarı aldı və ya oğrular çox ustalıqla gerçəkləşdirdikləri bir planla şəkli oğurladılar və tənqidlərdən qorxan idarə heyəti şəklin yerinə bir kopyasını qoydu və orada böyük maraqla rəsmə baxanlar gerçək sanılan təqlidinə təriflər yağdırdı. ya gerçək sandığımız mona lisa deyə biri yoxdursa? da vinci özünü çəkdiysə? aynadakı əksini rəsm etdiysə bir qadın üzünə? problemlər daha da artmağa başlayacaq bu yerdən sonra. aynadakı görüntüsü, obrazı kətana tökülən bir gerçək... təqlidin gerçəyi və o gerçəyin kopyaları, reproduksiyaları... qaynağın belə təqlid olduğu bir gerçəkdən danışmağa başlayarıq o zaman.

    başa dönsək əgər, obrazın gerçəyi qazanmasıdır əlimizdə qalan, daha da ümumiləşdirsəm əgər; özümüzü aldatmaqdır. bu səbəbdəndir ki, Michel Foucault qapağında bir pipo rəsmi olan kitabının adını "bu bir pipo deyildir!" qoyub. bu bir pipo deyildir, görüntüsüdür.


sən də yaz!