90-cı illərin sonu 2000-ci illərin əvvəli uşaq olmaq



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. (bax: 90-cı illərdə uşaq olmaq) v2
    Alma desəm çıxarsan armud desəm çıxmazsan, 1-dən yuxarı 100-dən aşağı, filankəsin anası şəkərbura bişirdi, Qalx ayağa qalx, ətrafına bax, kimi seçirsən tut əlindən dart, bənövşə bəndə düşə, bizdən sizə kim düşə, Tamara tamara tat qızı erməni soldat qızı, əl əl əl üstü kimi cümlələr qurmuş olmaqdı. Rezinka, klas, gizlənpaç *, yeddi şüşə və s. kimi 90-ci illərin uşaqlarından təhvil alınan mainstream oyunlarla yanaşı bir də heykəltəraş, dondurdu, dəmirdən tutdu kimi absurd oyunlar oynamaqdı. Pomidor, xiyar, badımcan kimi sözləri nə mənaya yozulduğunu anlamamışdan söyüş kimi qəbul etməkdi. Anası yenə balkondan ay uşaq evə qalx deyə yeməyə çağıranda ana nolar bir az da demiş olmaqdı. Evə gələndən sonra ana balalar məhlə uşaqlarının qeybətini eləməkdi. O anlarda atanın evə gec gəlməsini istəməkdi. Ata gəldisə, əyləncənin rəngi dəyişərdi. dəli kimi dendi, seqa oynamaqdı. Super mario qızı xilas eləyəcək deyə ailəlikcə mübarizə aparmaqdı. Eynən 90-ların uşaqları kimi işıq pulu, nəm nə pulu gələndə atam evdə yoxdu deməkdi. 2000-ci il zəlzələsini ömürlük yaddaşına həkk eləmiş və sonradan ta indiyə kimi söz düşəndə o anı biz filan şey eləyirdik, sonra gördük ki, o da nə filan bəsməkan deyə danışacaq olmaqdı. Məktəbə parta üstünə sərməyə hər həftə parta yoldaşlarından birinin süfrə gətirməsidi. Qoluna növbətçi olduğuna işarə edən o üstünə ağ parçadan “N” hərfi tikilmiş qırmızı parçamı, qolluqmu hər nədirsə onu bağlayıb növbətçi durmaqdı. Birinci sinfi qurtarmağa az qalmış son zəngçün uşaq seçməyə gələn 11-ci siniflərdən biri bəyənib seçdi deyə sevinməkdi. Məktəbin koridorunda Bir nizamiyə satılan kətənin dadını, tumurcuq qəzetini hələ də xatırlamaqdı. Süni güllərin, bir də o qızılgül formalı ətirin hədiyyə kimi xod getdiyi vaxtlarda uşaq olmaqdı. Rəngli Metro jetonlarından oyuncaq kimi zövq almış, bəzən məngənəyə oxşar o metro keçidi arasında sıxışıb qalmış nəslin uşaqlığıdı. Bu akşam ölürüm kimi səy mahnının ölümlərə səbəb olmasının təəccüb hissini hələ də yadda saxlamaqdı. Axşamçağı aba kanalının açılmağını gözləməkdi. Qalatasarayın uefa çempionu olmasının, bunu qeyd eləməklərinin, beckhamın reala transferinin əlini ekrana toxunduranda cızıldayan televizor ekranı qarşısında şahidi olmaqdı. Azad Azərbaycanın ilk açıldığı vaxtlar kanalı axtarışa verərkən ortaya çıxan tv-nin o zııız səslə gələn görüntüsünü, axşam hansısa kanal bağlananda gələn beynə işləyən düü...d səsini hələ də xatırlayır olmaqdı. Rtr ort kimi kanallarda dikiy anqel, axşamlar da ailəlikcə fiqurnaya kataniya izləməkdi; plushenkonun* sex bomb mahnısı ilə olan çıxışını, komentatorların coşmasını hələ də göz yaddaşıyla canlandırmaq deməkdi. parni iz bakunun çıxışlarına ürəkdən gülməkdi. Parklarda satılan kitab, qəzet-jurnal kağızına bükülü, evdə qovrulmuş tumları görmüş, dadmış olmaqdı. Mcdonaldsın ilk açıldığı vaxtları bilməkdi. Qohum-qonşu uşaqları ilə telepuziklərin adlarını belə çox məqsədsiz olaraq bölüşdürüb mənimsəməkdi. Azərreylin bütün oyunlarına baxıb udurlarsa, dəli kimi sevinməkdi. Qulp, kuklalar, azər axşamın səy verilişləri, spokoynoy noci fonunda keçən uşaqlıqdı... yeni ilin hər səhəri televizoru həyəcanla açıb xəbərlərdə başqa ölkələrin saat 12-də nə qələt qırdıqlarına mənasız olduğu indi çatan ümid ilə baxmaqdı, bayram ərəfəsi hər dəfəsində bütün ailə evdə tək seriyasından birini versinlər deyə gözləməkdi. Şaxta babanın hədiyyə gətirib balışın altına qoyduğuna inanmaqdı. çox ola bilər ki, bu bizim evin fonunda o vaxtların uşaqlığı oldu *, yuxarıdakıları bilmirəm, hər halda ortaq olma ehtimalları çoxdu, amma bizim evdə belə çox təəccüblü şəkildə anam, qardaşım, mən ədalətin ay qız keçmə bizim məhlədən* mahnısını təkrar-təkrar qoyub oynamağımıza o kirayə qaldığımız evin dörd divarı ilə birgə şahid vaxtlardı. qardaşımla ansdə hər səhər dəfələrlə verilən, o adını öyrənmək istəyib də bilmədiyimiz filmin mahnısını versinlər deyə gözləməkdi *. Xoşladığı filmi, mahnını televizor, radioda təsadüfən görüb-eşitməyin həyəcanını bilən son nəsil uşaqlar olmaqdı yəni. ən nəhayət təəssüf ki, * türk kanallarının, türklərə məxsus çox şeyin ayaq açmasını ilk yaşayan nəslin uşaqlığıdı, sonrasında da ay savaşçısı, yedi numara, ayrılsak da beraberiz, en son babalar duyar kimi seriallarla böyüyəcək olmaqdı...

    indi gənclik dövrünü yaşayan, sabah da eyni həsrətlə bu günki gəncliyi üçün sözü içindəki sezerciyə verəcək olan nəslin uşaqlığıdı.
    2. Hər anı dolu dolu yaşanan bir uşaqlıq dövrü. O qədər ləzzət edirdi ki hər şey. Atamızın manqalda bişirdiyi kababın yolunu səbirsizliklə gözləyirdik, məsələn. indikilər mc donalds, kfc həvəskarı olub gediblər. Novruz bayramlarında uşaqlarla toplu şəkildə qonşu məhlələrə papaq atırdıq. indi uşağa bir gps taxmadığımız qalmışdı, daha onu da edirik. Tetris oyunu alırdıq. Hər uşaqda olmazdı. Bizim məhləmizdə 2 uşaqda var idi və 16 nəfər uşaq günortadan sonrakı 2-3 saatlıq vaxtda növbə ilə tək tək oynayırdıq o tetrislə. indikilər 7/24 tabletlərdə call of duty və s. oynayırlar,tetrisin adını eşidəndə alçaldıcı nəzərlərlə baxırlar gözümüzün içinə. Aliminium Simdən araba düzəldirdik, ona fanta, kola, düşes, barjom qapaqlarından bəzəklər, banka qapaqlarından təkər disk düzəldirdik. indikilər roket istəyirlər az qalsın.
    "En son babalar duyar" , " yedi numara" , "eyvah babam", "kuzenlerim", " deli yürek" , "sihirli annem", "çılqın betüş" "powerpuff girls", " taş devri", "scooby doo" , yellowstone pakkında yaşayan ayı yogi, "şirinler" kimi bir sürü kino və cizgi filmi ilə böyüməkdi o dövrdə uşaq olmaq. hələ bir kino vardı ,oktay kaynarcanın da oynadığı "yedi tepe istanbul" deyə, sağçı solçu məsələsini ilk ordan öyrənib araşdırmışdım və bu məndə mənəvi yaralar buraxmışdır. indikilər kemalın nihanı öpməsini gözləyir səbirsizliklə.
    Edit: etdiyim hərf səhvləri üçün,üzr istəyirəm, yorğun tərəfimə düşüb.
    3. o vaxt sevdiyimiz şeylərin indi olmaması həmin dövrlərdə daha xoşbəxt olduğumuzu düşündürsə də, yanlışdır (məncə). şəxsən mənimçün "getsin, gəlməsin" dediyim illərdir.
    4. Hər keçmiş gələcəkdə özlənilir təbiiki yaxşı keçmiş.indiki uşaqların fealiyyəti komputer oyunlarında bitir.xoşbəxt insanlarıqki 90cı illərdə uşaqlığımızı yaşamışıq
    5. o deyil de men illerin yazilisina ilisdim. niye 90-cı niye 2000-ci? meselen men hemise "93-cu ilem" deyirem ama hec 11 yasli bir usagin "7ci ilem" demeyine rast gelmemisem. bu son 2 reqemi demek trendi kecen esrde qaldi bə niyə?
    6. Dolu-dolu yaşadığın o uşaqlığıvın, gəncliyində misliylə burnundan gələcəyidir, 90larda uşaq olmaq.
    7. Modernliklər,Səmimiyəti,mehribançılıqı və digər şeyləri bir arada yaşamış görmüş nəsildi.nədə olsa 2 əsr yaşadıq xD


sən də yaz!