durduq yerdə gələn heç nə yaxşı olmayacaq hissi



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. uzun zamandır beynimi ovuclayan hiss idi. adnan oktarın belə hüzün ilə bütünləşdiyi bir dünyada axı biz kimik ki yaxşı nəsə istəyək?


    illərdir özümü "bugün sabah öləcəksən, az ömrün qalıb" deyilmiş xəstə kimi hiss edirdim. olur axı o cür xəstələr. ailələri filan heç göstərmədikləri qayğını göstərirlər, qohumların, dostların zad utanmadan sənin üçün hər cürə meymunluğu edirlər. təki az qalmış ömrünü yaxşı keçirəsən deyə. amma olmur lan, o adam nə etsən o qalan vaxtını dünyanı gəzməklə, sevişməklə, gülməli kinolara baxıb kayflanaraq keçirə bilmir, dünya kinolardakı kimi zor deyil. insanın beyninin içində nə baş verir ancaq özü bilir. belə düşünürdüm. həyatı sevmirdim sözün qısası.

    nə başınızı ağrıdım e. bu heç nə yaxşı olmayacaq hissi keçən aya qədər davam etdi, yalan olmasın mən özümü bildim biləli bircə gün "nə qəşəng gündür ala bugün" deyə yuxudan ayılmamışdım, gülürdüm, mübahisə edirdim, olurdu əylənirdim, olurdu kədərlənirdim amma bu heç nə yaxşı olmayacaq hissini ata bilmirdim. necə yaxşı olsun ki lan, həyatını təklik üzərində qurmusan, tək yaşayacağını, həmişə tək olacağını planlaşdırmısan, qəşəng olsa nəyə yarar? kimlə paylaşacaqdın? ailən ölüb gedir və ardınca tam tək olursan, hay özünü aldat ha, bok yaxşı olar. indi burda biri çıxıb sual verə bilər ki, ay xizgil oğlu xizgil, niyə tək olursan? özün istəyirsən axı tək olmağı. bəyəm münasibət qura bilməzsən? açıqlayacam birazdan.


    bircə ay qabaq soruşsan, iki il qabaq soruşsan, üç il qabaqkı edvarda sual versən o sənə cavab verərdi ki, təklik gözəldir, tək yaşamaq gözəldir, məsələn, edvard deyərdi ki, filankəslə yaşayıram deyək, ağlaya bilmirsən lan, dolur insanın içi amma ağlaya bilmirsən, soruşacaq nə olub? heç nə deyə bilmirsən. prosta ağlamaq istəyirəm blət deyə bilmirsən. o verdiyi sual belə artıq soyudur səni ağlamaqdan. ya da deyərdi ki, kimsə musiqi zövqünə qarışmır, heç kəs niyə yemək yemirsən sualını vermir, müəyyən bir norma daxilində hərəkət etməyə məcbur qalmırsan, başqası ilə yaşasan həmin azadlığın necə olacaq ki? edvard belə düşünürdü işte. azadlığına düşkün ya. bok lan. sonra münasibət qurmaq istəmirdi, düşünürdü ki, tutalım sevgilim var, bilir axı birini sevəndə necə çox sevir, bilirdi ki, necə olması, əhvalı, gələcəyi, hər şeyi o insandan aslı olacaq, o insanı həyatının mərkəzinə qoyacaq, kimdənsə aslı olmaq istəmirdi, eqosuna tərs idi, belə düşünürdü.

    yəni münasibətlərdən qaçıb tək qalırdı, tək qalmaqdan xoşlanmaq üçün özünü aldadırdı və bu heç nə yaxşı olmayacaq hissi gəmirirdi beynini. nə isə. bu yerdə sizə başqa şey danışacam.

    əvvəlcə bu məşhur operanı atım bura:
    (youtube: )


    la traviata adlanır, bir üstdəki linkdə pavarotti ifa edir, operanı bilməyənlər üçün yazım mən. bayaq elə bu entrynin səbəbkarı olan sevdiyim insana göndərmişdim operanın məğzini.

    opera violetta adlı bir qadının alfredo adlı oğlana vurulmasından danışır; violetta həyatını sadəcə içməklə, gününü keçirməklə yaşayır ancaq sonra alfredo-ya vurulur, operanın əvvəlində alfredo violetteya eşqini elan edir, sonra geri çevrilir və s. və s. amma ən son təklifi qəbul olunur, birlikdə yaşamaq üçün uzaqlara gedirlər, violleta əvvəllər içki içən, mənasız həyat yaşayan bir qadın olur, amma hamısını geridə qoyur, sırf sevgi səbəbilə. bu dəfə də alfredonun ailəsi rahat buraxmır, atası violettanın yanına gəlib oğlundan ayrılmasını istəyir; çünki dediyim kimi qadın keçmişdə alkoqolik olub filan, atası deyir ki, sən bizim ailəmizə yaraşmazsan. violetta əsəbiləşir, ayrılmayacağını deyir; ancaq alfredonun atası bunu öz qızına görə istədiyini deyir; çünki qızının sevdiyi adam onunla evlənmək istəmir, çünki evlənəcəyi qadının qardaşı "əxlaqsız" qadınla yaşayır, qızı isə buna dözmür və bədbəxt olmaq üzrədir. violetta bunu eşidəndən sonra razılaşır, alfredonu tərk edir, alfredo üzülür-üzülür amma bir yandan nifrət edir violetta-ya, çünki ayrılıq səbəbinin violettanın yenə köhnə həyatına dönmək istəməsi olduğunu düşünür, əsl səbəbi bilmir, bir gün qarşılaşırlar, aıfredo onu təhqir edir, aşağılayır, violetta üzülür, məhv olur. xəstələnir, çox xəstələnir, qadın vərəm olur, bir gün atası alfredoya yazaraq vicdan əzabı çəkdiyini, hər şeyə özünün səbəb olduğunu etiraf edir, alfredo kor peşman tez parisə - violettanın yanına gəlir, amma gec olur çünki qadın artıq ölmək üzrədir, operanın son hissələrində alfredo hər şey yaxşı olacaq, bərabər olacayıq deyir amma gecdir artıq, violetta öləcəyini bilir, alfredodan ona layiq bir qadınla tanış olmasını, evlənməsini istəyir, ona çiçək verir və deyir ki, bunları həmin qıza verərsən. daha sonra ölür.

    mən bu operanı eşidəndə ilk reaksiyam o olmuşdu ki əşi guya belə şey var? yəni olmaz axı, ola bilməz lan, hekayədir işte, insan başqasını yaşama səbəbi olaraq niyə görsün ki?

    violetta bədbəxtin biri olur alfredonu tanıyana qədər, amma sonra xoşbəxt olur, onu sevir, amma ondan ayrılandan sonra dözə bilmir, ölür. uzun sözün qısası hekayədir işte amk deyib keçirdim, edvard hara sevmək, bağlanmaq, biri ilə həyat qurmaq hara. vicdansız adamın tekidir lan o. ala özünü tərifləmək olmasın beyin haqqında hər poxu oxuyub, boş keçmədiyim kitab, məqalə qoymamışam, indi hər şeyin çox bəsit bir beyin funksiyası ilə izah oluna biləcəyi yerde insan necə sevgi ilə filan özünü məşğul etsin ki deyə düşünürdüm. brain science pox yeyirmiş.


    mən təxminən bir ay qabaq sevməyə başladım bir insanı, bundan sonrasını uje romantik edvard yazır, alışmamısızsa oxumayın. bəylər insanın hər sabah gülə-gülə oyanması, rahat nəfəs alması, beynini məşğul edən düşüncələrin hamısının dayanması, qurduğun hər xəyalda tək yox onunla bərabər olmağın, gedəcəyin hər yeri onunla seçməyin, qısa və konkret onunla nəfəs almağın nə olduğunu dadıram, necə gözəl şeydir bilirsiz? biri üçün nigaran qalmaq, sadəcə özünü düşünməmək, nəfəs almaq lan, hər şeyin gözəl olacağına inanmaq, inanmaq nədir, sevgilinin buna səni inandırması, sənin kefin olmayanda niyə kefin yoxdur, ağlayanda niyə ağlayırsan sualının səni heç cürə ağlamaqdan soyutmaması və əksinə başını çiyninə qoyub ağlamaq istəməyin, darıxmaq lan, bəsit bir şey kimi görünən darıxmaq necə çətin imiş, o burnunun ucu göynəmək sözünü anlamışam lan, həqiqətən o burnun ucu göynəyir, faktdır ala fakt, hiss etmişəm bunu, dəfələrlə.

    ikinci bir musiqi əsərini əlavə edəcəm bura. mövzunu davam etdirmək üçün.
    (youtube: )
    - la boheme.

    bu əsərdə yaşlanmış, qocalmış bir sənət adamı, rəssam 20li yaşlarında, gəncliyində öz sevgilisi ilə bərabər yaşadığı şeylərdən danışır, xatirələrindən danışır yəni. tanış olmalarından, birlikdə yemək yemələrindən, gəzmələrindən, xoşbəxt olmalarından, səfalətə rəğmən sevmələrindən, sevdiyi qadının gözəlliyindən, deyir ki, bir-birimizi sevməli, yaşamağı sevməli idik, və ən son bərabər gəzdikləri küçələri ziyarət edir, və deyir ki, artıq heçnə qalmayıb, bütün bunlar artıq heç bir şey demək deyil.

    mahnıda ən sevdiyim söz "bir-birimizi sevməli, yaşamağı sevməli idik" - həqiqətən birini sevmədən, qarşılıqlı sevmədən yaşamağı sevmək olmurmuş, bir insan nə qədər asosial olmaq istəyir olsun, nə qədər tək olmaq istəyir olsun; amma yaşamağı sevmək istəyirsə bu gerçəklə üzləşməlidir.

    indi mahnıları yaşayıram, bir çox problemlərə sadəcə göz ucu baxıram çünki sevgilin sənə yaxşı olacağını deyir, necə ola bilər ki olmasın lan, necə inanmayasan buna. inanırsan. yaxşı olacaq. ancaq sevdiyin insanla bərabər azad ola bilirsən, ancaq o yeməyini ye desə yeyə bilirsən, ağlayanda onunla ağlamaq istəyirsən və s. və s. üç il əvvəlki edvard qələt edir tak çto.

    kilometrlərlə tək gəzməyin lan, sevdiyiniz insan ilə gəzin, öpün, qucaqlayın, nəfəs alın, mənim belə bu cür olduğum dünyada kim sevməz amk. özümü sheldonun birini sevdiyi big bang theory bölümləri kimi hiss etdim hahaha.

    hələ nələr var yazmadığım, xəstələnəndə sənin ağrımağından, yata bilməməyindən, nəfəs ala bilməməyindən tutmuş şəklinə baxıb söhbət etməyə, monitora saatlarla baxıb mamanın "dəli olmusan ay lələ?" deməyinə qədər.


    entrynin məğzini unutmadan deyim ki, o durduq yerə gələn heç nə yaxşı olmayacaq hissinin gəldiyi yeri şey yapsınlar. gəlmir lan artıq, hər şey zor olacaq, zor super möhtəşəm, belə hiss edirəm. abartmadan deyirəm bəylər. sevməkdən aldığım zövqü heç bir elmi məqalədən zad almamışdım indiyə qədər, neuroscience batsın, number theoy, geometrik axışlar batsın, hamısı batsın lan, adam balası kimi sevmək lazım imiş.

    tanım: bir-birimizi sevməli, yaşamağı sevməliyik.

    bu arada mən bunları yazanda xorvatiya finala çıxdı, maç edirəm hamısını, düşün ki bunu oxuyur yerinə isə yazmaq istəyirəm ki, rəis səni çox sevirəm. *
    3. Bəlkə olmaz amma insan alışır. insan dediyin çox unudar. Bu düşüncə, həyatı bizdən çətin yaşayan insanları görüncə də tərsinə dönür mənim üçün, əskilər yaxşı demiş : bu da keçər ya Hu


sən də yaz!