anaların danışdığı əfsanələr



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. gecələr rayon yerində olanınız varsa bilərsiz. dəhşət ürküdücü səslər gəlir. itlər, çaqqal, quşlar və s. qubadakı qaldığımız evin arxa pəncərəsi bağçaya baxırdı, ağaclıq filan. təbii ki həmin ürküdücü səslərdən qorxurdum, yorğanı başımı çəkib yatırdım.

    amma bir səs var idi ki hələ də yadıma düşəndə qorxuram, iki quş səsi. biri digərinə isak, digəri isə ona miriam deyir. dəqiq belə olduğunu iddia etmirəm ha, amma səslər çox bənzəyir, yəni o dərəcədə bənzərlik. başa düşmürdüm nədir. nə isə

    sonra mamadan soruşdum və danışdı ki bunlar iki quşdur. isak və miriam quşları. bir-birlərini itiriblər, gözləri görmür, kor olublar, gecə qaranlıq düşən kimi çağırırlar bir-birlərini amma heç cürə tapa bilmirlər, deyəsən dünyanın sonunda qovuşacaqlar.

    uşaq ağlı ilə inanıb hər gecə quşlara üzülürdüm, istəyirdim hər ikisini tapıb qovuşdurum bir-birlərinə. çox istəyib uzaq qalmaq, görməmək daha acı verir, nəinki yanında olub üzülmək.

    amma qovuşmayıblar yəqin ki hələ də, səsləri hələ də gəlir ya yox heç bilmirəm, bir sayt var idi quş səslərini incələyib elmi adlarını tapırdılar, mütləq bir gün həmin səsləri qeydə alıb araşdıracam.


sən də yaz!