1. dünyadan küsəndə bu abu havanı təsvir etməyə cəhd göstərmək. kafka, bukovski, camus, goethe, marquez, saramago, dostoyevskiy, proust, balzac, hugo... qanda 30 promil olanda ümumiyyətlə düymələr öz özünə basılır, mürəkkəb hərflər cismində tökülür elə bil. dünyaca məhşur müəlliflərin hamısı zorakı depressiya injeksiyasından vurulur. nailiyyətlər heç kəsə maraqlı deyil, hətta qısqanılır. başqasının bədbəxtçiliyi qarşısında isə, şəxs mərhəmət hissi oyadaraq özünü üstün, isa məsih hesab edir. yazar, həyatında quru çörəyə möhtac qalır, öləndə fikirləri göylərə dırmaşdırılır. niyə? yazar manik kreativliyə agah deyil. intihar edən yazarların sayı heç də az deyil.