1. ingilis romantik, şair dylan thomas'ın atası ölüm döşəyində olarkən yazdığı şeir. şeiri bhir neçə il əvvəl interstellar'a baxanda da açıb oxumuşdum, amma kinonun verdiyi həzdən olsa gərək israrla şeiri başa düşməməyə köklənmişdim. misralar anlamsız gəlmişdi. bu yaxınlarda doctor who'nu izləyəndə yenə qarşıma çıxdı, bir daha şans vermək istədim. yaxşı da etdim. şeir həm əsla təslim olmamağı, ölümə qarşı əzmlə, hətta hirslə savaşmağı, həm də dünyəvi anlamda boşluqla kifayətlənməməyi təlqin edir.

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.