Köhnə məhəllədə futbol oynayan uşaqları izləyirdim.
Uşaq vaxtı oğlan olmaq istəyirdim, yeniyetmə vaxtı oğlanların bir-birlərilə olan dostluqlarına rəğbət bəsləyirdim. indi isə ara-ara oğlan uşaqlarını düşünürəm. Bütün dünyanı onun ətrafında qurmaq.. uşaqlar tez böyüyür onsuz, bir fədakarlıq etsəm buna da edərdim. Doğma daha əziz olar, amma övladlıq da deyib ayırmazdım.
Maraqla futbolu izləyirdim, məndən olsa çempion liqasındaymışcasına səs effektləri qoyardım. Bir az çəkindim açığı.. bəlkə başqa vaxt..
onlara baxırdım ki,
Apaçi 5 li dəst gəlib stadionun ortasından keçdi. Tiksinmə ilə Anlıq olaraq "Yox ə oğlan uşağı qaldı" dedim. Sonra düşüncələrimdə bir az keçmiçə getdim. Sevgisini etiraf edə bilməyən yaşca kiçik oğlan uşaqları.. mənim onların xətrinə dəyməməyə çalışmağım.. bəzilərini ignore eləməyim.. bəzən ara calayan bibi idim. Bəzən oğlanın qıza çabasına əyri baxan xala.. ehh o çağlar hayanda qaldılar.. ömrümü günümü qurban verəydim.. yenə oyunlar təşkil edəydik..
