Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: gündüz yazarı
Pik saat: 15:00
Gecə (00-06):9 post
Səhər (06-12):3 post
Gündüz (12-18):40 post
Axşam (18-00):39 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 1: Yeni
XP: 69 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 31 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 19,096
Toplam simvol: 114,575
Orta entry uzunluğu: 1,259 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.3 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
Sovet rəssamı. Space race ərəfəsində kosmos ilə bağlı əsərləri ilə bilinir. Təsvirlərinin daha real görünməsi üçün bir çox kosmonavtla, o cümlədən məşhur aleksey leonovla yaxından əməkdaşlıq və dostluq edib. Bəzi rəsmləri 1971-ci ildə Soyuz-11 missiyasında kosmosa daşınıb sərgilənmişdi. Daha sonra bu əsərlər Salyut kosmik stansiyasına köçürülüb.
Bəzi əsərləri:
1955-1991-ci illərdə Ssri-də mövcud olan memarlıq üslubu. 1955-dən əvvəl isə 1933-dən başlayaraq sosialist modernizmi və ya Stalinist arxitekturası əsas üslub olub. Bundan da öncə isə 1920-ci illərdə əsasən konstruktiv inşaat dəbdə olub. Stalin 1953-cü ildə vəfat edəndən sonra xruşşov baş katib olur. Bir il sonra o ümumittifaq inşaatçılar qurumuna artıq Stalinist memarlığın dayandırılması barədə göstəriş verir. 1956-da isə Ssri kommunist partiyasının məşhur 20-ci qurultayında stalini və onun şəxsiyyətinə pərəstişi pisləyib hamını şoka salır. Və nə olursa elə bundan sonra olur. Stalinist binalar sovet ittifaqının qüdrətini və möhkəmliyini özündə təcəssüm etdirirdi. Amma eyni zamanda bu binalar çox baha başa gəlirdi. Xruşşov bu dönəmi, binalara ifrat dərəcədə dövlət büdcəsindən pul xərcləndiyinə görə də bitirmək istəyir və əvəzinə keyfiyyəti eyni qalmaq şərtilə amma daha ucuz olan yaşayış binalarının tikilməsi üçün əmr verir. Ancaq köhnə sosialist klassizmi üslubunda işləyən memarlar buna ilk öncə etiraz edirlər. Daha sonra qərbin müasir və novator arxitekturasından da bir şeylər götürərək sovet modernizmini yaradırlar. Hələ də Bakıda sayı çox olan və yavaş-yavaş sökülən həmin o məşhur xruşovkalar da elə bu dövrdə tikilməyə başlanır. 1991-ci ildə Ssri-nin dağılması ilə bu üslub da tarixə köçür. Maraqlı məqam ondadır ki, əslində "sovet modernizmi" terminini 2010-cu ilə qədər heç kim işlətməyib. Bir rus məqaləsinə əsasən bu söz 2000-ci illərdə post-sovet ölkələrini gəzən fransız fotoqraf frederic shubinə aiddir.
Bəzi nümunələr:
Dnepr dövlət sirki
Bişkekdə bir şadlıq sarayı
Jitomirdəki "oktyabr" teatrı
Nutsubidzedə yaşayış binası
2017-də sökülən "Narın" restoranı
Litvada aquapark
Sevanda yazıçılar birliyinin qonaq evi
Minskdəki "oktyabr" kinoteatrı
Şepetovkada rayon - ədəbi memorial muzeyi
Yerevan beynəlxalq hava limanı
Kişinyovda kollektiv yaşayış qülləsi
Keçmiş Lenin, indiki heydər əliyev sarayı
Gülüstan sarayı
Şərq bazarı
ictimai səhiyyə və islahatlar mərkəzi binası
Qarabağ mehmanxanası
Azərbaycan mehmanxanası
Mirvari kafe
Bakıda Ssri tikinti Bankı (indiki Kapital bank binası)
Bakıda diplomatlar üçün qonaq evi sifarişi verən: Bertrand Zobrist
Bu çox güman ki, son entrymdi. Uzun və böyük cəhdlərin sonunda çox yorğun düşmüş, amma nəhayət ki, öz istəyinə çatmağa az qalmış bir yazar olaraq demək istəyirəm ki, hamınız çox dəyərlisiz. 2016-cı ildən bura qədər fərqli əhval ruhiyyələrdə fərqli entrylər yazdım. Neçəsini də sildim. 2016-da 3cü kursda idim. 20 yaşım var idi. Təzə təzə addımlar idi 20-lərimə. Bugün isə 29. Çoxusu deyir ki, insanın ən gözəl, ən rəngli dönəmləri 20-ləridi. Haqlıdırlar da. Mən özümə baxanda belə qənaətə gəlirəm ki, 20-lərimin sadəcə 3 və ya 4 ili yaxşı keçib. Əla yox, yaxşı. Yoxa lənət, buna da şükür. 75-80% travma və qorxu olan bu 29 ilim üçün uşaqlığımda məni mənəvi olaraq sikib bir qırağa atan əmilərimə təşəkkür edirəm. Biri evə içkili gəlib nə var nə yox sındırır, rəhmətlik nənəm və babamla dava edib gedirdi. O xiyarı görən kimi tək otağa ya da anamın yanına qaçıb gizli gizli ağlayırdım. 4-5 yaşım var idi amk. (qorxu travması check) O biri də məni nə vaxt görürdü, "qızlarla aran necədi? Kişi ol, aranı onlarla yaxşı tut, kef elə. Münasibətin olmayacaqsa kişi sayılmayacaqsan" deyirdi. Again, 6-7 yaşım var idi. (qadınlarla bağlı travma check.) 5-ci sinifdə uşaq ağlımla ona onu sevdiyimi söylədiyim, amma onun mənim adaşımı "seçdiyi" qıza təşəkkür edirəm. (rejection number 1) 11-ci sinifə qədər öz kayfımla irəliləyib, bu dəfə yeniyetmə ağlımla tutulduğum, o yeniyetmə ürəyimlə sevdiyim amma məni hər görəndə üz çevirib, axırda mənə sevdiyinin olduğunu (spoiler alert: yox imiş) və ondan əl çəkməyimi istədiyini deyən və mənim bunu eşidib ərgən ağlımla zeytunluqdakı ağaca kəllə vurduğum üçün həmin qıza təşəkkür edirəm. (rejection number 2). Məktəbdə mənə sinif yoldaşı olmuş, 23 illik dostluğumuzun davam etdiyi, hər bir yaxşı və pis günümdə yanımda olmuş dostum və qardaşım ismətə təşəkkür edirəm. Atama və anama təşəkkür edirəm. Düzdü, onların da o vaxtlar səhvləri olub. Amma səhvsiz adam yoxdu. Bəzi travma və qorxuları yaratsalar belə eybi yoxdu. Məni olduğum çuxurdan xilas edib, daha da dərin çuxura atan və 3 il məni orada saxlayan universitetimə də təşəkkür edirəm. Depressiya ilə, kəsrlər ilə, alt qruplar ilə, yay məktəbləri ilə, daha bir rejection ilə, tanıdığım və indiyə qədər də münasibətimizin olduğu dostlar ilə, dərsdən qaçıb ismət və qrup yoldaşları ilə qırğın domino oyunları ilə məni tanış etdiyinə görə təşəkkür edirəm. Universiteti birtəhər bitirib, helpdesk və system administration kurslarına başladım. Kursu bitirərkən mənə iş tapacağına söz vermiş amma bir pox belə etməyən müəllimimə təşəkkür edirəm. ilk rəsmi işimdən pandemiyaya görə "sokraşeniya" adı ilə yalnız məni şirkətdən qovan müdürümə təşəkkür edirəm. Orda tanış olduğum və indi də əla əlaqələrimizin olduğu ilhad və Nahidə təşəkkür edirəm. Maaşımı 3-4 aydan bir verən və məndən vergi verməyimi tələb edən digər işimə də təşəkkür edirəm. Ordan heç kimlə əlaqəm qalmadı. Yaxşısı da bu idi elə. Atamın 1993-cü ildən işlədiyi, mənim də o vaxt işlədiyim, arada sırada hələ də getdiyim Çuma və oradakı Azad müəllimə təşəkkür edirəm. Yaxşı adamdı. Mənim sevgimə ilk dəfə qarşılıq verən və məni həqiqətən sevən, mənə gözəl anlar və xatirələr yaşadan qıza təşəkkür edirəm. Onun sayəsində qarşılıqlı sevgi nə imiş başa düşdüm. Amma hər yaxşı şeyin də sonu var imiş. Ona həyatında uğurlar arzulayıram. Narahat olmasın, daha xatirələr yadıma düşmür, pis olmuram keçmişi yad edəndə. Hər bir şəkli və yazışmanı da silmişəm. Ürəyini buz kimi saxlasın. (guya vecinəyəmmiş kimi təsəlli check). Burdan tanıdığım Derekə, Keçmiş Torres indiki Subatomicparticle-a,(sanki indiki dövrdə nəyisə keçmiş sovet dönəmindəki adı ilə tanıdıram) Timey-ə, sodekiala, Korniyə təşəkkür edirəm. Sadəcə danışdığımız amma üzünü görmədiyim Apolloya, adsızinsana, Mariyaya, sabiyə, margaritaya, wayneyə təşəkkür edirəm. Və tanımadığım digər yazarlara təşəkkür edirəm. Burdan 20-lərindəki olan yazarlara demək istəyirəm ki, hamı mənim kimi olmur. Mən istisnayam. Rənglərin içindəki qaranlıq boşluğa heç vaxt fikir verməyin. Öz cavanlığınızı yaşayın ki, mənim kimi 30-a dirənəndə 20-lərinizə baxıb "what a fuckin' waste of golden time" deməyəsiz. Mənim kimi 29 yaşında bakir olmayın. (ki bu xüsusiyyətimlə fəxr edirəm həqiqətən. Hələ hələ bu zəmanədə) (fəxr eləməyimə də baxmayın, bunun içində fear of sex də var, nə də olsa insan bilmədiyi şeydən qorxarmış) Kef eləyin, həyatınızı rəngli yaşayın. Yoxsa sonra çox gec olacaq. Özünüzə yaxşı baxın.
Yaxın zamanlarda yenə gəlib məni tapan zibil. Yəqin ki, bundan heç vaxt tam olaraq qurtula bilməyəcəm. Adamın içini sıxan bir xəstəlikdir. Ətrafımda ailəm və dostlarım olsa da, bu fikirlər beynimdən çıxmır və məni yalnız hiss etdirir. Onsuz da ömrün ən gözəl illəri sayılan universitet vaxtlarımı da sikib çevirmişdi. Son 3 kursu depressiv olaraq keçirmişdim. Sosiallaşa bilmirdim. istəsəm də edə bilmirdim. Ziyan elədi gözəl ola biləcək illəri. indi yenidən gəlib yapışıb. Heç bir şey edə bilmirəm. Beynimdəki səslərlə müzakirə edirəm. O vaxtlar 3 dəfə intihara cəhd eləmişəm. Üçündə də canımdan çox sevdiyim anam məni xilas edib. indi yenə məni intihara cəlb edir bu səslər. Əslində özümü öldürmək istəmirəm. Sadəcə yox olmaq istəyirəm. Çox pis boşluqdayam. iş yox, güc yox. Dayaq dura biləcək, mənəvi olaraq dəstək olub yanımda duracaq sevgili də yox. Ancaq grunge dinləyirəm. Hiss edirəm ki, ölümüm öz əlimdən olacaq. Nə vaxtsa olacaq. Bəlkə də 32-33 yaşlarımda. Amma əvvəl-axır olacaq. Bütün günü evdə boş - boş otururam. Covid zibili də ümumiyyətlə ümidlərimi əzib keçdi. Bilmirəm nə edim. Burada, arada bir içimdəkiləri, hisslərimi yazıram. Biraz kömək olur. Ancaq müvəqqətidir. Bəlkə də vaxtından tez etdim. Amma hələki mübarizə aparıram. Harda qırılar qırılar.
bu qrupdan əsl ləzzət almağın yoxlanılmış üsulunu yazıram.
gecə saat 3 ya da 4də yatın, səhər saat 9da ya da 10un yarısında yuxudan durun.
yuxulu halda evdən çıxın. metroya girin. qulaqlıqlarınızı taxın. the piper at the gates of dawn və ya the dark side of the moon albomlarından birinə qulaq asın. amma ilk albomu dinləməyiniz məsləhətdi. adama tam olmasa da, qismən lsd kafası yaşadır. o möhtəşəmliyi, duyğuları yaşayacaqsız. bunu bugün etdikdən sonra pink floydun nə qədər dahi qrup olduğunu bir daha anladım.
bu arada (bax: syd barrett)
Bunların nümunələrini 'space race' ərəfəsində Ssri çox hazırlayıb. Baxanda bəzilərinin həqiqətən də epik alındığı görünür. Adamın ürəyindən lap poster kimi divardan asmağı gəlir.
"sosializm bizim başlanğıc meydanımızdır."
"Dünyalar və əsrlər boyunca"
"kosmosdakı zəfərimiz sovet ölkəsinə bir himndir."
"interkosmos dostluq və əməkdaşlıq peykidir."
"ulduzlara inadla və cəsarətlə. Qəhrəmanlıq sərhəd tanımır."
"fəxr et sovet insanı. Dünyadan ulduzlara gedən yolu açdın!"
Maştağalı prensesin də yazdığı kimi müasir dövrün tipik sjwlarından biridir. 3-4 gündür ki, açdığı başlıqlarla sjw təbliğatı edir. Mənim də axırıncı entrymdən bəllidir ki, bu və bunun kimilərə nifrət edirəm. Gedin öz həyatınızı yaşayın da ay kişi. (ya da qadın?!) sikdiz beynimizi göt-göt söhbətlərlə.
12 mart 1922 - 5 dekabr 1936-cı illər ərzində mövcud olan, yeni yaradılan SSRi-ni formalaşdıran dövlətlərdən biri və Rusiya sfsr üçün bir o qədər vacib əhəmiyyətə malik 3 sovet respublikasının birləşməsindən yaranmış federasiya. Bu dövlət yaranana qədər Qafqazdakı hər 3 ölkə sovetləşsə də, yenə də aralarında keçmişdən qalan milliyətçi konfliktlər qalırdı. Misal üçün, 1918-ci il mart qırğınları, eyni ildə ermənistanın Lori bölgəsi üçün Gürcüstana elan etdiyi müharibə, 1920-ci ildə Qarabağda gedən Azərbaycan - ermənistan döyüşləri, Şimali Qafqaza sıçramış qırmızılar - ağlar vətəndaş müharibəsi və s. (bunların hamısı haqqında entry yazmağı planlaşdırıram. Lakin araşdırarkən, müxtəlif mənbələr və bunların müqayisəsi ilə obyektiv məlumatlara çatmaq vaxt aparır.) Federasiya bu millətçi üsyanların qarşısının alınması, 3 Qafqaz dövlətinin həm bir-biri ilə, həm də Rusiya sfsr ilə dağılmış iqtisadi əlaqələrinin bərpası və ümumiyyətlə Qafqazın idarə olunmasının sadələşdirilməsi üçün Vladimir leninin də dəstəklədiyi qərarla, martın 12-də hər 3 ölkənin kommunist partiyasının rəhbərliyinin iştirakı ilə Tiflisdə keçirilən konfransda yaradılmışdı. Federativ dövlətin tərkibinə Azərbaycan ssr, Naxçıvan mssr, dağlıq Qarabağ mv, Gürcüstan ssr, Abxaziya ssr, Acarıstan mssr, Cənubi Osetiya mv və Ermənistan ssr daxil idi. Paytaxtı Tiflis şəhəri olub. Ölkənin ilk kommunist partiyasının baş katibi məşhur bolşevik olan və rəvayətə görə Nəriman Nərimanovu yarpaq dolması ilə zəhərlətdirib öldürən qriqori orconokidze olmuş, son baş katibi isə stalinin yaxın dostu və dövlət işlərində ona kömək etmiş, haqqında bir çox şayiə yayılmış lavrenti beriya olmuşdur. Demək olar ki, var olduğu dönəmdə ölkəni elə gürcü bolşeviklər idarə edirdi. 1936-cı il yeni qəbul olunmuş Ssri konstitusiyasına əsasən, ittifaqın yeni formasında federasiya ləğv edildi və onun əvəzinə 3 respublika ayrı-ayrı dövlət kimi qəbul olundu. Ölkənin bayrağı klassik sovet dövləti bayrağı olsa da, gerbi həqiqətən də dizayn olaraq möhtəşəmdir.
ilk sayı 1899-cu ildə çıxmış həftəlik rus jurnalı. 1918-ci ildə qadağa qoyularaq bağlansa da, 1923-də mixail koltsov tərəfindən yenidən, bu dəfə sovet ideologiyasına uyğun olaraq yaradılıb.
Jurnalın ən pik satıldığı dövr qorbaçovun hakimiyyəti dövrü olmuşdur. Belə ki, 1987-də 1.5 milyon, 1990-da 4.6 milyon satmışdır. Bunun səbəbi həmin vaxtda baş redaktor olan vitali korotiçin jurnalı amerikan və kapitalist formada buraxılışa verməsidir. Özüm də bəzi saylarını oxumuşam. Həqiqətən də 80lərin ortalarından 91ə kimi maraqlı məqalələr yazıblar. içində 88-ci ildən başlayan Qarabağ söhbətləri və 20 yanvar hadisələri də var. Jurnalın çox maraqlı üz qapaqları da var.
Bəziləri:
Əsasən neon rənglərdən istifadə olunan mikrojanr. Tərkibində electronic, synthwave, glitch art, pop art, antik roma və yunan büst və heykəlləri, 80-cı illər, 90-cı illər, vhs kasetlər və s olan dəryadır bu. 1982-ci il istehsalı olan tron filminə mənbəsi gedib çıxır. Escape from new York, robocop və terminator filmləri də vaporwave üçün digər mənbələr sayılır. 2010-cu illərin əvvəlində yaranan bu mikrojanra yapon animeləri və a e s t h e t i c s soundlu ambient qrupları da öz töhfələrini verib.
Öz şəxsi təcrübəmi də deyim. Mən bu vaporwavenin hərtərəfli incəsənətini dinləyəndə, baxanda özümü çox qəribə hiss edirəm. Sanki 1980-cı illərdə Ssri-də xoşbəxt ailə həyatı yaşamışam. Və ya 1980-cı illərdə ABŞ-da əyləncəli gəncliyim keçibmiş kimi hiss edirəm. Amma faktiki olaraq o illərdə mən yox idim. Bu məncə bir fenomendi. Bəlkə də yaşamadığım dövrləri sanki yaşayıbmış kimi hiss etməyim ağır nostalgiya hissindən yaranır. Adını qoya bilmirəm bu vəziyyətin.
Bəzi nümunələr də verim:
Azərbaycan tarixinin ən müəmmalı hadisələrindən biri. Çoxu bu faciənin yalnız ayın 19-dan 20-nə keçən gecə olub bitdiyini zənn etsə də, məsələ elə deyildi. Demək olar ki, fevralın ortalarına kimi nəinki Bakıda, o cümlədən Neftçalada, Lənkəranda, Kürdəmirdə, Gəncədə (keçmiş adı Kirovabad) və Naxçıvanda da vəziyyət çox gərgin olub. Bu entrydə hadisələrdən əvvəl və sonra çəkilən, amma nəyəsə görə medianın ya az, ya da heç istifadə etmədiyi tarixi fotoları qısa açıqlamaları ilə yazmağa çalışacam.
21 yanvar 1990. Bakının hələlik boş olan mərkəzində sovet əsgərləri.
21 yanvar. Avtobusun güllələr tərəfindən məhv edilmiş ön şüşəsi.
22 yanvar. insanların kpss partiya biletləri.
26 yanvar. Binanın damında döyüş vəziyyətində olan əsgər.
27 yanvar. Küçədə gedən axtarış. Hadisədən 1-2 gün keçən kimi əsgərlər çoxlu sayda xalq Cəbhəsi üzvünü yoxlayıb həbs edirdilər.
28 yanvar. Həmin dönəmdə şəhərin adi halı.
28 yanvar. Şəkil özü hər şeyi deyir.
30 yanvar. Bakıda xüsusi təyinatlı əsgərlər.
3 fevral. Şəhidlər xiyabanı.
22 yanvar. Əsgərlər tərəfindən tutulmuş bir şəxs.
24 yanvar. Məşhur 'Salyan' kazarması. 19 yanvara qədər burada sovet əsgərlərinin yoldaşları və uşaqları provakatorların tərtib etdiyi təxribat nəticəsində mühasirədə qalmışdılar. 19 yanvardan sonrakı bir neçə gün ərzində həmin ailələr təxliyə olunmağa başladı.
28 yanvar. Etiraz aksiyası.
15 Yanvar. Gənc tamaşaçılar teatrından Bakı ermənilərinin təxliyəsi. 13 yanvardan 19 yanvara kimi Kgb əlaltıları camaatın psixologiyası ilə oynamış və provakatorlar tərəfindən xalqın qəzəbi Bakıda yaşayan ermənilərə və ruslara tuşlanmışdı. Sanki bunu edərək xalqı, Ermənistandan qovulan Azərbaycanlıların intiqamını almağa inandırmışdılar.
Həmin təxribatlardan bəziləri:
Darvazaya yazılmış "ruslar" sözü
Bakıda hansısa bir binanın divarına yazılmış 'burada ermənilər yaşayır' cümləsi.
21 yanvar. Dövlət informasiya agentliyi olan 'azərinform'u qoruyan əsgərlər.
Göründüyü kimi baş verənlər heç də sadə və göydən paraşütlə enən şeylər deyildi. Xalqı bu vəziyyətə çatdıran qorbaçov başda olmaqla, kqb, onların 1988-ci ildəki meydan hərəkatının içinə qoyduğu əlaltı təxribatçılardır. Məhz onların sayəsində hadisələrin yönü bilərəkdən dəyişildi, televiziyanın enerji bloku partladılaraq camaat fövqəladə vəziyyətdən xəbərsiz hala salındı, 19 yanvar gecəsi əsgərlərə silahlı ekstremistlər tərəfindən atəş açıldı,(hətta statistika 37 əsgərin öldürülmə halını qeyd edib. Salyan kazarmasının qarşısında əməlli-başlı xəndəklər qazılaraq döyüş vəziyyətinə keçilib. Bunu videolarda görə bilərsiniz.) təbii ki, bunun nəticəsində əsgərlər də pərakəndə halda cavab atəşi açaraq günahsız insanları qətl etdi. Əgər cəbhənin radikal qanadı öz təşkilatının içində üstün gəlməsəydi, və təxribata çox asan aldanan adamlar olmasa idi, bəlkə də hadisələr bu həddə gəlib çatmazdı.
1953-cü il təvəllüdlü, sabo ləqəbli, marksist-leninist təşkilat olan dev-sol militantı. Milliyətcə kürd olub. Universitet vaxtlarında dev-genç üzvü idi və 1976-da bir sıra yoldaşları ilə dkd (devrimci kadınlar derneği) adlı qurumu qurub. Elə özü bu qurumun rəhbəri olan sabahat, zavodlarda, fabriklərdə və gecəqondularda qadınlar arasında ideoloji fəaliyyət aparıb. Dev-sol təşkilatına keçəndən sonra artıq silahlı propaqanda üsuluna keçir. Ümumiyyətlə həmin dönəmə baxsaq sağ-sol söhbətlərini qızışdıranların, dönəmin iqtidarı MC hökuməti, mhp-nin ülkücü kommando kampları və ölkədə cirit atan cia-kgb casuslarının olduğunu görərik. Sol hərəkatı o qədər təzyiq altında saxlamışdılar ki, artıq marksist təşkilatlar məcburiyyətdən silahlı yola əl atmışdılar. Və sonrası da məlumdu. 12 sentyabr 1980 hərbi çevrilişindən sonra ölkədə demək olar ki, 90 faiz sol təşkilat məhv edilir. Dev-sol isə necə olursa, bütün bunlardan sağ çıxır (no pun intended) və fəaliyyətinə zəif də olsa davam edir. Sabahat da 1983-cü ildə dev-solun mərkəzi Komitəsinə seçilir. Maraqlı məqam ondadır ki, bu qadını 22 illik fəaliyyətində polis heç vaxt tuta bilməyib. Həmişə nəsə bir yolla aradan çıxa bilib. Amma nə olursa 1992-ci ildə olur. Polis bu dəfə də aldığı bir xəbərlə təşkilat üzvlərinin yerini öyrənir və 16 apreldə istanbulun Çiftehavuzlar bölgəsində Sabahatın 2 yoldaşı ilə müvəqqəti olaraq qaldığı binanı və aralarında Sinan kukul da olmaqla daha 8 nəfərin qaldığı yaşayış məntəqəsini mühasirəyə alır. Lakin bu dəfə dev-sol üzvləri qaça bilmir. Sabahat isə balkondan polislərə "cəsarətiniz varsa gəlin" deyə qışqırır. Əməlli-başlı 1 gün müharibə kimi bir şey olur. Sabahatın qaldığı binanı dəlmə-deşik edirlər. Amma 3 nəfərə heç nə olmur. 5 mindən çox güllə və 50-yə yaxın qumbara ilə 3 nəfər ilə bacara bilməyən polis axırda məcbur olub jandarma qüvvələrini köməyə çağırır. Helikopterlərdən gülləsi qurtaranlara güllə verilir. Sabahat isə "heç vaxt məni müqavimət göstərmədən təslim ala bilməzlər" sözünə həqiqətən də əməl edir. 17 aprel 1992-də səhər saat 07:25-də nəhayət ki, polis və jandarma 3 nəfəri də öldürür. Ölümündən sonra tapılan telefon səsyazmalarında sabahatın davamlı digər binada olan 7 nəfəri və Sinan kukulu soruşduğu məlum olur. Demək olar ki, döyüşə-döyüşə hər 10 dəqiqədən bir onlardan xəbər alırmış. Sonda onların ölüm xəbərini də öyrənib, dev-sol mərkəzi Komitəsinə zəng edib, "narahat olmayın, bütün sənədləri yandırmışam, buradan heç nə tapa bilməzlər" dediyi də aşkarlanır. Ölümünə qədər onu sabo kimi tanıyırdılar və yalnız ölümündən sonra onun dev-sol rəhbəri dursun karataşla evli olduğunu öyrənirlər.
Həmin o məşhur foto:
Vəsiyyətinə görə, dev-sol bayrağı ilə basdırılarkən:
Əməliyyatın ertəsi günü qəzetdə verilən xəbər (səhv etmirəmsə, hürriyyet olmalıdır):
dilimizə təkrarlama məcburiyyəti kimi tərcümə olunan psixoloji anlayış. bu anlayışı freud icad etmişdir. o bu anlayışa "insanın başına gələn travmatik bir təcrübəni eyni şəraitdə yenidən yaratmaqla təkrar əmələ gələn eyni travmanın yol açdığı nevroloji təsirlərin neytrallaşdırılması məqsədini qarşısına qoyması" kimi ifadə verib. freuda görə beynimiz əslində travmanın yarandığı şəraitə və yerə geri qayıdıb, həmin travmanı yox etmək istəyir. misal üçün, bərbad bir münasibətin ardından sizi xoşbəxt etməyəcəyini bilə-bilə, gedib eyni insana yapışmağınız və ya onun xasiyyətlərinə bənzər xasiyyətdəki birilərini axtarmağınız "eyni şey olsa da, bu səfər batırmayacam, 100% idarə edəcəm ya da ən azından bu dəfə axırı pis olmaz" fikrini göstərmək olar. xülasə: insan övladı böyük sirrdir.
Nə deyildiyi qədər pis, nə də deyildiyi qədər yaxşı dövlət ittifaqı olub. Məsələyə Qarabağ hadisələri fonunda obyektiv baxmaq lazımdır əslində. Keçmiş baş katib əbdürrəhman Vəzirovun dediyinə görə sonralar Ermənistanın ilk prezidenti olacaq levon ter petrosyan ittifaqdan ayrılmaq üçün ilk öncə qondarma soyqırım məsələsini ortaya atdı. Lakin Moskva bunu dərhal sezərək "soyqırım" söhbətini qəbul edib hərəkatın marağını itirdi. Daha sonra ermənistanda olan nüvə elektrik stansiyasını və ən böyük kimya zavodunu bağlamağı tələb etdilər. Səbəb kimi də erməni genofonunun məhv olmasının qarşısını almaq kimi bir anlayışı ortaya atdılar. Ssri kimi dövlətdə 15 Respublikanın bütün zavod və fabrikləri hamısı bir-birindən asılı idi. Lakin bu təklifi də Moskva qəbul edib zavodları bağladı. Daha sonra isə Qarabağ söhbətini ortaya atanda Moskva bunun artıq ağ olduğunu, dağlıq Qarabağın azərbaycan ssr-nin tərkib hissəsi olduğunu və bu separatizmin ümumittifaq və Azərbaycan ssr konstitusiyasına zidd olduğunu bildirdi. Lakin ermənilər konstitusiya falan hərləmirdilər. Sonda hadisələr deportasiya, zorakılıq və qırğınlara gətirib çıxartdı. Thomas de waalın Black Garden kitabında dediyi kimi, Moskva hər iki tərəfi də bu mövzu barəsində dialoqa çağırmadı və tarixindəki ən böyük səhvlərdən birini etdi. Ümumiyyətlə bu kitabın bizdə, öz dilimizdə tərcümə olunması lap məəttəl qalınası bir şeydir. Çünki çox obyektiv baxıb. Onu da bilmək lazımdır ki, 17 mart 1991-də ssridə referendum keçirilir və sual belə qoyulur: SSRi-nin hər hansı bir vətəndaşın haqq və azadlıqlarının tam olaraq qarantiya altına alınacağı bərabər və suveren respublikaların yenilənmiş və reformasiya edilmiş bir ittifaq kimi qorunmasını lazımlı bilirsiniz? Hə və ya yox səsləri verilən bu referendumda qarabağa iddia edən və bəyənmədiyimiz ermənilər bir respublika olaraq, Gürcüstan, Latviya, Litva, Estoniya və Moldova ilə birlikdə ümumiyyətlə iştirak etmirlər. Ancaq bir il bundan qabaq Bakıda 20 yanvar hadisəsi başına gələn, partbiletlərini cırıb yandıran və azadlıq istəyən bir xalqın yaşadığı ölkəmizdə 2709246 hə cavabı çıxdı. Bu da ölkəmizdə 94.12 faizin ittifaqın qalması üçün verilən səs demək idi. Bunun müqabilində Moskva 30 aprel - 15 may 1991 tarixləri arasında Ssri din işçiləri və bizim omonun birgə olaraq apardığı Çaykənd əməliyyatı keçirir. Passport yoxlamaq adı ilə Qarabağın Şuşa, Xocavənd, hadrut, Goranboy rayonlarında, Ermənistanın gorus, tavuş və noyemberyan bölgələrində ermənilərin həmin ərazilərdən deportasiyası baş tutdu. Hətta erməni silahlı qüvvələri ilə silahlı atışma falan da olur. Yəni Moskva bizim hə cavabının müəyyən şəkildə qarşılığını verdi. Ssri dağıldıqdan sonra və Qarabağ müharibəsi başlayandan sonra olan xronikada ümumiyyətlə ssrilik bir şey yox idi. Rusiyada ən qatı qorbaçov və kommunizm əleyhdarlarından biri olan və eyni zamanda da alkaşın biri olan yeltsin hakimiyyətdə idi. Qarabağda qalan keçmiş sovet ordusunun silahlarını da kim çox pul və ya araq verirdisə o alırdı. Sözümün canı odur ki, biz o vaxt mərkəzə daha sadiq idik. Bunu o vaxtın tarixi barədə yazan bütün müəlliflərin kitablarında görmək olur. ittifaq onsuz da dağılacaqdı. Amma Qarabağ məsələsini keçmişdə olduğu kimi həll etmək əvəzinə pox edib bizə dərd qoydular.
Tarixin ilk kaset playeri olmasa da, ilk marketing uğuru qazanan, sony firmasının texnoloji möcüzəsi. ilk modeli Tps - l2 adlanırdı və 1979-cu ildə istehsala buraxılıb. Yaranma hekayəsi isə o vaxt sony fəxri prezidenti olan masaru ibuka ilə bağlıdır. Əslində sony 1978-də tc-d5 adlı "personal tape player recorder" yaratmışdı. Yaxşı səs keyfiyyətinə malik olmasına baxmayaraq 1000 dollar kimi baha qiymətə satılırdı və alıcı da demək olar ki, tapa bilmirdi. ibuka isə bu recorderi işlə bağlı başqa ölkələrə təyyarə ilə səyahət edərkən istifadə edirdi. Lakin bu cihaz çox ağır idi və gündəlik istifadədə çətinlik yaradırdı. Buna görə də o kaset recorder komandasına öz şəxsi istifadəsinin asanlaşmağı üçün bu cihazın optimizasiyası haqqında tapşırıq verir. Kozo ohsonenin liderlik etdiyi komanda modifikasiya işləri aparır, record funksiyasını ləğv edir, qurğunu Stereo edir və "pressman" əmələ gətirir. ibuka bu işi bəyənib buna oxşar bir cihazın bazara çıxarılması haqqında təklif verir. 1979-un fevral ayında sony prezidenti Akio Morita mühəndislərə ibuka üçün yaratdıqları cihazı, bu dəfə ucuz qiymətə başa gələn, amma səs keyfiyyəti eyni olmaq şərtilə bazar üçün yaratmaları göstərişini verir və iyunun 21-nə kimi hazır olmasını istəyir. Morita özü də bunun alınmasına şübhə ilə yanaşırdı, lakin kozo Ohsone həmin dövrdə sony-də baş verən reorqanizasiyadan və öz bölməsinin başqa diviziyaya birləşdirilməsindən çəkinərək işi öz komandası ilə tezliklə həll edir. Ad məsələsinə gəldikdə isə, sony, walkman adının qərb üçün aşırı yapon olduğundan qorxaraq, marketing departamentinə cihazın isveçdə "Freestyle", ABŞ-da "Soundabout", Britaniyada isə "stowaway" kimi reklam edilməsini tapşırır. Buna baxmayaraq, Morita Parisdə sony işçilərini ziyarət edərkən, işçilərin uşaqları "walkman"ın Fransaya nə zaman gələcəyini soruşurlar. Sırf bu uşaqlara görə Sony adın elə walkman olaraq qalmasına qərar verir və qlobal olaraq playeri bu adla tanıdır. 10 il ərzində sony 50 milyon walkman satır. Player o qədər populyar olur və pop kulturaya dönür ki, walkman sözü ümumi olaraq kaset playerləri təsvir edəndə çəkilir və hətta Oxford lüğətinə də sırf bu mənanı daşıyan söz kimi düşür.
Azərbaycanda bu qadınların sayı 1, maksimum 2 faizdir. Dərindən fikirləşəndə ağıllı hərəkət edir. Toya xərclənən pula gedib balayında gözəl istirahət etmək istəyən qadındır. Ancaq dediyim kimi, Azərbaycanda (hətta nəinki Azərbaycanda, dünyada) sayı az olan qadındır.
35 il bundan qabaq bu gün çıxmış Metallicanın ən komplike və progressive metal nümunəsidir bu şahəsər. Mənim də ən sevdiyim Metallica albomudur kendileri. Düzü bir çox mənbə albomun çıxış tarixini 25 avqust 1988 kimi qeyd edib. Bəziləri 28 avqust, bəziləri 6 sentyabr. Amma mən rəsmi saytda yazılan tarixə istinad edib yazıram entryni. Sözlərlə təsəvvür edilə bilməyəcək bir recorddur bu. Bir çoxuna görə də Metallicanın son mükəmməl albomudur. Düzdü bu biraz aşırı fikirdi. Amma həqiqətən də bu albomun üzərinə çıxa bilmədi qrup. Pik nöqtəsi budur. Ümumiyyətlə 1986-1990 Metallicası hərtərəfli olaraq əjdaha idi. Əfsanəvi 89 Seattle konserti buna sübutdur. Cliff Burton abimizin olmadığı ilk işdir. Onun əvəzinə hardcore metalhead, bundan əvvəl Flotsam and jetsamın üzvü olan Jason Newsted bas gitarada ifa edib. Hamının bildiyi kimi albomda Jasonun bass trackləri sıfır kimi bir şeydir demək olar ki. Konkret ayıb ediblər yazığa. Günahkar da əlbəttə ki, lars xiyarıdı. Recordun son miksində Steve Thompsona basın səsini qısmağı, əvəzində isə drum-ın səsini artırmağı deyir və olan olur. Amma Allah var lars bu albomda əjdaha kimi ifa edib. Justice-dən st. Anger-ə. Hardan hara. Heyf. Nəysə keçim əsas məsələyə.
1) Blackened. Mahnının əsas riffini yetim Jason yazıb. intro reverse edilmiş qaydada ifa edilir Və mahnının atmosferinə uyğun qaranlıqdadı. Bunu tərsindən miksləməyi də Newsted əmi təklif edib (Nankor Metallica). Mahnı o dönəmdə Ssri və ABŞ-ın arasında nüvə təhlükəsi məsələsinin yenidən gərginləşdiyi üçün yazılıb. dünyanın rənginin qaranlığa qərq olmasından, ana təbiətin məhv olmasından bəhs edir. Mənim ən sevdiyim Metallica mahnısıdır bu arada.
2) ...and justice for all. Adından da bəlli olduğu kimi ədalət mövhumundan və bakirə, gözləri bağlı Lady Justice-in zorlandığından və dünyada baş verən ədalətlə bağlı aktual problemlərdən danışır. O qədər qarışıq rifflərdən ibarət olub ki, qrup ilk dəfə 2007-də canlı ifa edib.
3) eye of the beholder. Mahnı söz azadlığının olmasına baxmayaraq ABŞ-ın əslində o qədər də azad bir yer olmadığını deyir. Kirkin atdığı son solo insana əla hisslər yaşadır.
4) One. Metallicanın öz prinsiplərini pozub ilk video klip çəkdiyi mahnıdır. Bir əsgərin müharibədə minaatan zərbəsindən səsini, görmə qabiliyyətini, eşitməsini, ayaqlarını, əllərini itirib öz zehnindəki fikirlərin səsləndiyi track. Sözün əsl mənasında adamın tüklərini biz-biz edən epic əsərdir. Həmçinin qrup ilk Grammy mükafatını bu mahnıya borcludur.
5) the Shortest Straw. Mahnı 50-ci illərdə Joseph Mccarthy adlı senatorun qabağına gələn random insanları kommunistlikdə günahlandırması və istəklərinə ən qısa yoldan çatması haqqındadı. Ümumi olaraq mccarthyism bir insanın istəyinə çatması üçün hər cür cındırlığı etməsi hadisəsidir.
6) harvester of Sorrow. Bu isə içki içən və narkotik qəbul edən atanın sonda öz ailəsini bunların təsirində öldürməsi haqqındadır.
7) the frayed ends of sanity. Ən çətin və demək olar ki, konsertlərdə 2-3 dəfə çalınan Metallica mahnısıdır. Bipolar və paranoid bir şəxsin ağlını itirməsindən danışılır.
8) to live is to die. Rəhmətlik Cliffin anısına yazılmış instrumental hüzn abidəsi. Sonda Hetfield əmi Burtonun yazdığı şeiri səsləndirir.
9) dyers eve. Və nəhayət sonuncu trackdə isə James uşaqlığındakı travmalara görə ailəsini günahlandırır. Atası ailəsini tərk etmiş, anası isə James yeniyetmə ikən vəfat edib. Albomun Ən Thrash parçasıdır.
Ümumi olaraq baxsaq 10 out of 10 albomdur. Metallicanın kulminasiyasıdır. Dinləyin, dinlətdirin.
Əla yağıb. Mikrorayonun bütün camaatı zeytunluqda əməlli-başlı şellənirlər. Qarda üzənlər, qar adamı adı ilə mutant bigfoot düzəldənlər, başına kitab əvəzi qartopu qoyub gəzən gələcəyin modeli olmaq istəyənlər, bir-birinə qar yedizdirən cütlüklər, təkbaşına siqaret çəkib gəzən yalnızlar, bir sözlə hamı çöldədi. Hamı bu qarın həsrətini çəkirmiş içi mən qarışıq. Quru və küləksiz hava, narın yağan qar, ağızdan çıxan buxar, qarın üstündə oturub yatan ağ pişik. Əladı hər şey. Adamın içindən lap özünü öldürməsi gəlir. Əsl intiharlıq havadır. Amma mən isti bir çay içəcəm. Və müvəqqəti də olsa zövq alacam. Neçə belə qarlı günlərə.
Yaş da 29 oldu sözlük. Bugün 1 gün də gecikməli olsa, dostlarla tipik ad günü məclisində oturduq. Deyəcəksən ki, bundan mənə nə amk. Nə bilim, günlüksən də yazıb rahatlaşırıq. Evə mikrorayondakı köhnə sovet binalarının olduğu ara məhlələrlə qayıtdım. Binaları da rəngləyibləre ala. Köhnə melanxolik, boz, tutqun, sevdiyim mikrorayon da əldən çıxır uje. Rəng hara mən hara? Heyf deyil ağ-qara-boz üçbucağı? Nəysə. Qulağımda da Молчат Дома-nın Дома Молчат-ı.
Öz-özümə fikirləşdim ki, bu düşüncədən qurtulmağın yolu yoxdu. Şüküre həyat normal qaydasındadı. Amma düşüncələr adamı bezar edir. Deyəcəksən ki, normal mahnıları dinlə, düşüncələr də normal olsun. Elə bilirsən yoxlamamışam? Anlıq dağılışıb boz fikirlər. Sonra yenə qarabaqara gəlirlər. Bu işin axırı olmayacağına və birdəfəlik həll olunmağına dair nişanə gözləyirəm sanki. Bəlkə də həll olunub, amma mənim gic-gic və mənasız bir ouroboros ilanı kimi ümidim var. Ancaq məndə ilan özü-özünü yeyib bitirə bilmir. Axıra çatanda ümid yenidən əmələ gəlir. Bəlkə də nişanə budur ki, bu çəkdiklərin müvəqqətidi və ümidin axıra kimi olsun. Onu bilmirəm də brat. Daimidi yoxsa müvəqqətidi? Onu bilmirəm. Bilsəydim burda nə itim azırdı?
kqb-nin mütləq şəkildə əli olduğu hadisələr. 1988-ci ildə baş verən azərbaycanlıların deportasiyasından sonra azərbaycan - ermənistan münaqişəsi daha çox qızışmağa başladı. 20 yanvara gedən yol 1989-cu il 31 dekabrda başladı. iran - sovet sərhədləri dağıdıldı. yeni ildən sonra sov.ikp rəsmi qəzetində bizə ekstremist və narkoman adı verildi. ssri aciz bir dövlət deyildi. bu sərhəd hadisəsinin qarşısını əlbəttə ala bilərdilər. sadəcə qarşıdakı töküləcək qanlara bəraət qazandırmaq lazım idi. 13 yanvarda da bakıda ermənilərə qarşı talanlar baş verdi. bu işdə əlbəttə kqb-nin rolu var idi. şəxsən mən bu talan söhbətlərinə inanmırdım. amma yaxın dostlarımın valideynləri belə şeylərin baş verdiyini təsdiqləmişdilər. hətta bakıda hansısa bir yaşayış binasının divarına "здесь живёт армянин" cümləsi yazılmışdı. 19 - undan 20 - sinə keçən gecə isə ordu rəsmən şəhərə daxil olmuşdu. hətta sumqayıt yolunda silahlı mübarizə də getmişdi. məntiqlə fikirləşsək o insanlar həlak olmaya da bilərdi. onsuz bu axır illərini bərbad yaşayan ittifaq özünüməhvə gedirdi. ancaq yenə də kqb burada da öz sözünü dedi. bəzi mənbələr 134, bəzi mənbələr 137, bəzisi isə 144 nəfərin şəhid olduğunu deyir. sayından asılı olmayaraq hamısı yad edilməyə layiq insanlardır.
90-cı illərin sonu 2000-lərin əvvəllərində ən kreativ futbol reklamları və Billboardları hazırlayan şirkət.
1996-cı ildə çəkilmiş və dönəmin məşhur futbolçularının oynadığı kult "match in hell" reklam filmi.
bu sifarişi verən: khelben blackstaff aurnsun Bir nirvana və grunge şahəsəri. Nevermind albomunun 3-cü mahnısıdır. 1992-ci ildə isə single olaraq çıxarılmışdır. Bu diskin b - side tərəfində drain you mahnısının konsert versiyası, bleach albomunun mahnısı olan schoolun konsert versiyası və nevermind albomunun gizli mahnısı və xaotik əsər olan endless, nameless mahnısı var. Diskin üz qapağında spermatazoidlərin yumurtalıqlara daxil olması təsvir olunub. 1999-cu ildə ən yaxşı 100 rock mahnısı listində 49-cu yerə seçilmişdir.
2021-2022 sezonu Türkiyə super liqasının çempionu. 2009-cu ildən tərəfdarı olduğum klub. Dəfələrlə sezonları bağlayıb, "eybi yox, gələn sezon nəsə etmək olar" dedirdən klub. 7-ci sinifdə oxuyarkən bəzilərinin beşiktaşın, bəzilərinin fenerbahçenin, bəzilərinin də galatasarayın azarkeşi olduğu mühitdə tək Trabzon azarkeşi idim. Hansısa bir reklamda görmüşdüm bu 4 klubun loqolarının bir yerdə olduğunu. Və 4cü klubun loqosu, rəngləri uşaq ağlımla çox xoşuma gəlmiş, çox ürəyimə yatmışdı. Bunda ola bilsin ki, 2006-cı ildən azarkeşi olduğum Barcelonanın da bir təsiri var. Çünki iki klubun da rəngləri eynidi. Azarkeşi olduğum andan hər bir imkanda oyunlarını, özetlərini izləməyə başlamışdım. Hər bir oyunu izləyə bilmirdim təbii ki. Ancaq digər 3ü ilə olan oyunları izləyə bilməsəm də, özetlərinə mütləq baxırdım. Bugünə kimi hər bir hüsranda əsəbləşdim, söydüm, küsdüm. Amma hər dəfə də geri qayıtdım. 2020 sezonu pandemiya və karantin olduğu üçün ümumiyyətlə futboldan soyumuşdum, marağı qalmamışdı mənə görə. Hətta euro 2020-ni gözləyirdim ki, futbola yenidən marağım artsın. O da ləğv edildi, 2021-də başladı. Sağ olsun italiya məni yenidən futbola çəkdi. (bu ilki dünya çempionatında olmamaları öz ayıblarıdı). Əgər marağım ölməsəydi, 2020-də ovuclarının içindən başakşehirə verdikləri çempionluğu tam konsentrasiyalı vəziyyətdə görsəm bilmirəm nə olardı. Amma bu il nəhayət ki, görə bildim. illa qazanacaqdılar. Və bu, bu il oldu. Bunda loser dedikləri adam olan Abdullah Avcının rolu böyükdür. Bunda prezident Ali Ağaoğlunun rolu danılmazdı. Bunda sezon başından planlı şəkildə, səbrli şəkildə həyata keçirilən transferlərin və onların oynadığı oyun böyükdü. Bunda illərdən bəri hər oyunda səsləndirilən rəhmətlik kazım Koyuncunun bəstələdiyi marşların rolu böyükdü. Və nəhayət, klubun tarixinin və bu tarixdən gələn inqilabçılığının rolu böyükdü. Trabzona "heç vaxt 4-cü klub olmayacaq, balaca şəhərin balaca klubudu" deyənlər həmişə var idi. Yenə də olacaqlar. Hətta indi də " bir 38 - 40 il sonra növbəti çempionluğunuzu görərsiz" deyənlər də var. Ola bilər. Növbəti çempionluq gələn sezon da gələ bilər, 5 sezon sonra da, 10 sezon sonra da. Hətta deyildiyi kimi 40 sezon sonra da. Amma bu mənim uşaqlıqdan bəri olan sevgimi dəyişdirməyəcək. Mən ömrümdə bir dəfə də olsa çempionluq gördüm. Əzmin, hirsin, səbrin nəticəsini gördüm. Azərbaycanda digər 3 klubun azarkeşlərinin sayının çox olmasına baxmayaraq, mənim 2009-dan bəri bu klubun tərəfdarı olmağım və sözlük nikimin belə o klubdan gəlməyi Trabzonsporun böyüklüyündəndir.
)
