yetərsiz hiss etmək. dostlarına qarşı, ailənə qarşı, iş mühitində, sevgidə, bəlkə də hər anda. yetərsiz hiss etmək. müyyən dönəmlərdə düşünmüşəm ki həyatımda olan insanlara fayda verməliyəm necəsə onların həyatında olmağa layiq olmalıyam, həmçinin onlarda mənə nələrsə qatıb həyatımda bir rola sahib olmalıdırlar. ama artıq belə düşünmürəm sözlük. bu həyat çox poxtandır, çox qəddar və eqoistdir. hazırda özümü aciz hiss edirəm ki hər problemdə həyatı və yaşadığımız sistemi tənqid edirəm. çönüb ətafıma baxıram ki məni kədərləndirən insanlardır. o insanlardan gözlədiyim gözləntilər. insanların bəsit, sadə, sadecə sistemə ayaq uyduran şəxslər ola biləcəyini düşünmürəm. bəlkə də mən onlara qarşı eqoistəm, çünki onlardan daha çoxunu gözləyirəm. son 5 ayımı necə keçirirəm özüm də bilmirəm. sadecə maliyyə problemlərinə fokuslanıb ən yaxşı gələcək üçün çalışıram. özümü inkişaf etdirəcəm, pul qazanacam, həyatımı ən yaxşı halına çevirmək üçün çalışacam düşüncəsi ilə özümü içdən-içə yeyib bitirirəm. deyəsən mən həqiqətən obsessiv biriyəm. artıq içdən o qədər məsələlərə qıcıqlanıram ki ətrafıma da bu neqativi yayıram. fərqindəyəm ki universitet, iş mühiti bəlkə ən yaxın dostlarım belə artıq mənə dözə bilmir. mən də onlara dözə bilmirəm. ümid edirəm tez bir şəkildə bu əzab verici hissdən qurtularam.
(youtube: 
)
- bu mahnını bölüşmək istəyirəm, ürəyimdən keçdi.
)
