mən sən o və telefon

mən, sən, o və telefon əsəri ən sevdiyim hekayələrdən biridir. mütəmadi olaraq pdf formada açıb oxuyuram. əslində belə baxanda çox adi bir hekayədir. amma xarakterlərin keçirdikləri hisslərin təsviri ustalıqla düşünülüb. və bu cəhətilə hekayə insanı özünə bağlamağı bacarır. məncə hamı bu əsəri oxumalıdır.

"dünən sənin telefonun öldü. ölən yalnız adamlar olmur ki... telefon nömrələri də ölür.
ömrün boyu çox rəqəmləri unudacaqsan: pasportunun nömrəsini, axırıcı işində aldığın maaşını, dostunun avtomobilinin nömrəsini, aya qədər olan məsafəni, yaşadığın şəhərin əhalisinin sayını.
başqa rəqəmləri. hamısını unudacaqsan.
bircə bu beş rəqəmdən savayı. bu beş rəqəm, özü də məhz bu ardıcıllıqda səninçün ən əziz hədiyyə idi. beş rəqəm, onun səsi və telefon dəstəyindən gələn bənövşə ətri.
bəzən mən qara telefonun dəstəyini elə qaldırırdım, elə bil royalın qapağını qaldırıram. bəzən bu qara dəstəyi elə qoyurdum, elə bil tabutun qapağını örtürəm.
indi bu nömrə yoxdur. yəni ki, var, amma mənimçün yoxdur. mənimçün bu nömrə indi yasaq ərazidir.
barmağımın altında telefon dairəsində yerləşən bu beş rəqəm indi mənim üçün keçilməz bir məsafədir - kilometrdir, millər, parseqlər.
mən bu məsafənin beşdə dördünü keçə bilərəm - dörd rəqəmi yığa bilərəm, amma heç vədə son rəqəmi - beşincini yığmayacağam. sənin nömrən bağlı qapıdır - açarını itirmişəm."

çox bəyəndiyim bir neçə sitatı paylaşmaq istəyirəm:
1.bütün dünya onun otağındadır, bütün bu dünyayla birlikdə o necə təkdir...
2.artıq mən heç bir şey edə bilməzdim. hadisələr mənim nəzarətimdən, ixtiyarımdan çıxmışdı. poçt qutusuna atdığın məktub kimi.

3.düşünürdüm ki, o bunu ən titrək, ən əziz, ən sirli bir hiss kimi gizlədir, heç kəsə açmaq istəmir. qəribə şey idi - elə bil duyğularım qatmaqarışıq düşmüşdü.
4."qadın psixologiyası qəribədir. başqasına aşiq olan kimi sən ən yaxşı dost, ən yaxın adam olursan".
5.siz kişilər hərdən təklikdən, tənhalıqdan şikayətlənirsiz. mənim lap gülməyim tutur, çünki siz əsl təkliyin nə demək olduğunu heç vaxt başa düşə bilməzsiniz. elə təklik ki, onu yalnız qadın başa düşə bilir. gecə ayılırsan, divarlar üstünə gəlir...

absurdizm

əsrimizin 50-ci illərində ekzistensializm ideyalarının əleyhdarı kimi meydana çıxıb, bu ideyalara istehza edən ədəbi cərəyandır. antiteatr və antidram adları ilə də tanınır. ən qabarıq ifadəsini eugene ionesconun " daz xanəndə qadın" və samuel beckettin " qodotu gözlərkən" pyeslərində öz əksini tapmışdır.
absurdistlər sənətdə intellektualizmə qarşı çıxaraq, bu yolla gedənlərin həlli qeyri-mümkün problemlərlə məşğul olmalarına istehza edirlər. onlar sənətdə rasional cəhəti inkar edən fəlsəfi-estetik mövqedə dayanırlar. insanın qismətlə bağlı tənhalığını göstərən əsərləri ilə absurdistlər ekzistensializm üçün səciyyəvi olan çarəsizlik, bədbəxtlikdən çıxılmazlıq motivlərini daha da şiddətləndirmişlər. belə yaradıcılıq prinsipləri fransız yazıçılarından jacques audiberti, boris vian və s. poeziya və dramaturgiyası üçün də səciyyəvidir. bu cərəyana mənsub olan yazıçıların bir qismi antiintellektualizm şüarı altında insan təbiətini erotik sifətlərlə məhdudlaşdırırlar.