sözlük yazarlarının həyat prinsipləri

mənfi müsbəti, müsbət mənfini çəkir. nə zaman ki yaxşılıq etsəm, pisliyi daha tez çəkərəm özümə. rahatlıq və soyuqqanlılıq birinci növbədədir mənim üçün. mənə ölü deyirlər. duyğusuz və kobud görünürəm kənardan. halbuki ən duyğusal olan mənəm. büruzə vermirəm. çünki insanlar ilk sizi vuracaqlar. hər şey qarşılıqlıdı məndə. dəyər və hörmət verənə eynisini artıqlamasıyla qaytarıram. sünilik və yalana nifrət edirəm. yalan zarafatda belə olsa o adam gözümdən düşər avtomatik. etdiklərim hər zaman məndə qalmalıdır. paylaşmağa ehtiyac yoxdur başqasıyla nələr etdiyimi. ikinci şansı nadir hallarda insanlara verərəm. ya həqiqətən ümidlərimi doğrultmasını istədiyim üçün, ya da çırpınışını görmək üçün. nəyiki planlamışamsa, ona hazırlaşmışamsa hər səfərində, çalışmadığım, oxumadığım hissədən gələcək sual. heç bir şey planladığım kimi getmir hər zaman. nəyiki ağlımın ucundan keçirdimsə o şey net olmayacaq. bunu tanrının xüsusi missiyası olaraq qəbul edirəm. səbrimi sınayır. daha çox yüksəlmək və əngəlləri aşmağım üçün. və həyat gözəldir hər zaman. ən pis zamanımda belə tək təsəllim tanrıdır. onun hər şeyi düzüb qoyduğunu düşünmək rahatlıq verir. nə də olsa mən insanam və hər şey bir gün bitəcək. tanrılaşmaq istəyirəm. və ona yaxınlaşmaq. tək qurtuluş budur. ilk səbəbi arzulamaq, ona bənzəmək ən böyük qürur və hədəfdir mənim üçün

sözaltı etiraf

etiraf edirəm narsist biriyəm. köhnə entrylərimin birində qələmə almışdım deyəsən bu haqqda. dərinliklərimdə yatan eqoistlik. zaman keçdikcə görürəm ki narsistlik damarlarımda axır, qayıdır. əvvəl gül kimi uşaq idim sözə baxan, ağıllı və insanların gözləntilərini yerinə gətirən. indiysə hamı üstümə tökülüşürki noldu ala sənə? heçnə vecimə deyil. insanları artıq qırmaqdan çəkinmirəm. yaxınlarda bir qızın məndən xoşu gəlirdi. normal olaraq açıq-açıq bunu demirdi amma bildirirdi. bu cür məsələlərdə mən rahat biriyəm çox vaxtımda yoxdu belə eşq meşq oyunlarına. açıq sözlülüyü sevirəm. səbrim çatmadı soruşdum nə vəd edirsən? səni fərqli edən nədir? niyə səni seçim? yüksəkdən getdiyimi dedi, məndə xoş getdin dedim. bu dondu qaldı. böyük ehtimal nazıyla oynayacağımı düşünürdü. axı niyə səni seçimki? digərləri kimisən. eyni zavodda istehsal olunmusuz. nə dünya görüşünüz var, nə də bir şey. mızmızlanmaq, padruqalarla hır hır. içiniz bomboşdu. mənə bir şey qatmayacaqsansa, bir şey qazandırmayacaqsansa neynirəm səni? bu gedişlə heç inanmıram ki kimsə mənim yanımda qalsın. artıq insanlar gözümdə günü gündən ölürlər, heç bir işə yaramayan adi əşya kimi. potensial hiss etdiyim insanlar üçün nələrsə edə bilərəm, amma yerdə qalan ortalama insanlarla dialoqa belə girmək istəmirəm. təəssüf ki bu genetik olaraq ötürülüb mənə. yaxın qohumdan. mama tez-tez üzümə vururdu amma qəbullanmırdım. indiysə etiraf edirəm. həqiqətəndə beləymiş. hər hərəkətimi onunla müqayisə edəndə görürəm ki birə-bir eynisiyəm. genetika heyrətamiz bir şeydi. bilirəmki doğru deyil bu amma əlimdən bir şey gəlmir. amma bir şeyidə etiraf edim ki, daha xoşbəxtəm. insanların nazıyla oynamaqdansa mərkəzdə dayanmaq daha çox həzz verir

sözaltı günlük

vaxt çox tez keçir sözlük. uzun müddət sonra bu gün kəndimizə, dayı gilə getmişdim. saçı başı ağarıb kişinin. yenədə o köhnə zarafatlarından qalmır, amma bilinirki o deyil. iş, güc, problem çökdürüb. ilk dəfə nənəm və babamın məzarlarına getdim. yan yana dayanmış şəkilləri mənə baxırdı önümdə. bizimkilər daşını öpdülər. mən isə bir müddət dayanıb dua etdim. bəlkədə nənəm məni indi görsəydi, qürur duyardı. babamda yaxşı biriydi amma çox imkan olmadı vaxt keçirməyə. heyif ki ikinizdə tez getdiniz. böyüdüyüm o yollar, o çəpərlərə baxdıqca nostaljik hisslər məni boğurdu. ehh uşaqlıq. onların deyimiylə mağarın altında şıllaq atdığım günlər üçün darıxdım. uşaqlarla ağaclara daş atdığımız günlər üçün. toyuq cücələri qovaladığımız günlər üçün.. kənd xalqıyla görüşdükcə daha əvvəlki kimi o həyəcan hissi gəlmir. sadəcə xatirələr canlanırdı gözümün önündə. bir qədeş var idi qohumdu. vaxt var idi bizdə qalırdı hər gecə cola, tum alırdı səhərə kimi söhbət edib deyib gülürdük. gözümü yumdum açdım ki evlidi, bir qızı da var. çoxlarına anormal gəlsə də, körpə uşaqları sevmə, öpüb qucaqlama kimi şeylər məndə yoxdu. mən uşaqlara, körpələrə adi yad insanlar kimi yanaşıram. buna görə duyğusuz deyirlər mənə. amma qədeşin balaca qızını görəndə bir anlıq doğmalıq hissi gəldi. baxıram deyirəm hardansa kiməsə oxşadıram. birdən yadıma düşdü ki, köhnə sevgimin əvvəl göstərdiyi uşaqlıq şəklindəki halına oxşayır. eyni toppuş yanaqlar, eyni gözlər.. çox ənqrəbadi hiss etdim.. hər şey gözümün önündən film lenti kimi keçirdi. hər anın dadını çıxarmaq lazımdı. keçmiş sadəcə pis və yaxşı xatirələrlə doludur. uşaqlıqda keçirdiyim o gözəl duyğuları yenə yaşaya bilməyəcəm, bilirəm. amma əsas odur ki, yaşadıqlarımı hər zaman xatırlayıb gülümsəyəcəm...