sahibsiz əşya və şübhəli şəxs

çantasını başıma doğru hədəf aldı. heç mən boş dayanaram? sürətli refleksimi işə salaraq yana doğru çəkildim. çanta əlindən çıxıb arxaya doğru uçdu. ikimizdə ani olaraq geri sıçrayıb baxışmağa başladıq. ətrafdakı insanlar bizi izləyirdi. arxa fonda the good the bad and the ugly theme çalırdı. əllərimizi yana doğru açıb bir birimizdən hücum gözləyirdik. bu dəfə sıra məndəydi. yumruq atacaqmışam kimi davranıb şalvarımın arxa cibindən qızılgülü çıxarıb üzünə doğru atdım. bağışla mariya. onun yerinə bulet alaram. gül sifətinə dəyərək üzündəki o böyük eynəyi və şlyapanı aşırmışdı. indi onun sifəti görünürdü. kim olduğu ortaya çıxmışdı. izzət bağırovdan başqası deyildi. deməli buna görə hər gecə yuxuma girirdi. kabusuma çevrilmişdi.. evil gülüşünü işə salıb sehrli sözlərini durmadan təkrarlayaraq məni hipnoz etməyə başladı:

"həsrətə dözmərəm, gəl ürəyim gəll!"

bədənim qeyri iradi ona doğru hərəkət edirdi. cadu etmişdi mənə. ölümüm yaxınlaşırdı. hələ cavan idim axı.. ilk sevgimi belə yaşamamışdım.. o nə səs idi elə?! möcüzə! eyyub yaqubovun ruhu gözümün önünə gəldi. ya da hologramı əmin deyiləm. köməyə gəlmişdi deyəsən. mənə göz vurub yoxa çıxdı sonra. bu nə demək idi indi? bəlkədə ilham yaxud mesaj verməyə gəlmişdi. səbəbsiz yerə peydə olmuş ola bilməzdi. ağlıma bir fikir gəlmişdi. ehtiyat üçün saxladığım yumurtanı sol cibimdən çıxarıb sındırdım və başıma çəkdim. boğazım açılırdı. gücümü toplayıb oxumağa başladım:

üstümə qar yağsa leysan tökülsə,
dünyanın təməli sınıb sökülsə!
sevincim qeyb olub göyə çəkilsə,
həsrətinin yollarındayam!

dünya lərzəyə gəldi, yer yarılmağa başladı.buludlar göydən qar və leysan tökürdü. sevincimdə göyə çəkilirdi səhv etmirəmsə. izzət möhtəşəm səsimin qarşısında darmadağın olmuşdu. üstü başı toz içərisində yerdə uzanmışdı. leysan zəifləmiş, onun yerinə həzin yağış üzünə yağaraq ağzının burnunun qanını təmizləyirdi. insanlar məni alqışlayırdı. islaq pencəyimi çıxarıb onların qarşısında hörmət əlaməti olaraq baş əydim. izzət zarıyaraq:

-necə bacardın axı ürəyim?

izzətə yaxınlaşıb əyilərək qulağına o müqəddəs sözü fısıldadım:

-bakılı balasıyam..

izzət daha çox dayana bilmədi, bədəni bir andaca toza çevrilib sovruldu getdi. yerdə təkcə rəngli çantası qalmışdı. indi həqiqətəndə "sahibsiz əşya" olmuşdu. tam çantanı açıb içərisindəkinə baxmaq istəyirdim ki, birdən mariya qaçaraq gəlib boynuma tullandı. gülümsəyərək məndə onu qucaqladım. sonra əl-ələ verib hadisə yerindən uzaqlaşmağa başladıq..

günəş batırdı. mariya başını mənə söykəmiş sarı saçlarını çiynimə tökmüşdü. çox gözəl qoxusu var idi. yeni alınmış test kitabçasının qoxusundan daha gözəl idi. həyat bir məna qazanmışdı sanki. rahatlamışdım. elə rahatdadım. mariya iri parlaq gözlərini mənə zilləyərək:

-orda nə baş verirdi elə? sən necə bacardın?

-bilmirəm

yenə gülürdü. amma artıq əvvəlki kimi axmaqca gəlmirdi. hər şey çox gözəl irəliləyirdi. bəlkədə duyğularımı etiraf etməliydim. zibil.. başım sancırdı yenə.. amma yox bu dəfə bacarmalıyam.. əllərindən tutaraq astadan səsləndim:

-mariya sənə bir şey deməliyəm..

mariya yox idi. getmişdi.yalnız hiss edirdim yenə. yenə öz düşüncələrimlə baş başa qalmışdım. əslində hamısı yalan idi. ölmək istəyirdim. amma icazə vermirdi ağ xalatlılar. dərmanlarım vaxtı çatmışdı sadəcə...

tanrı

hər şeyin başlanğıcının ilki və səbəbkarı, əzəliyyət və sonsuz qüdrət sahibi, yaradıcı. tanrının tarixi çox qədim vaxtlara söykənir. insanlığın başlanğıcından bəri, əsrlər boyunca fərqli dinlərdə, fərqli cəmiyyətlərdə müxtəlif adlarla çağırılmışdır. yəhudilərin tanrısı yehova idi. lakin baxdıqda bilməyən və bəzi şeylərə gücü yetməyən bir tanrı təsviri görə bilərik. xristianlarda isə vəziyyət tamamilə qarışıqdır. it yiyəsini tanımır, belə də deyə bilərik. bəziləri tanrının özünü sadələşdirmək üçün üç fərqli bucaqda- üç uqnumla təqdim etdiyini deyir, bəziləridə tanrı özünün başa düşülməyinin imkansızlığını göstərmək üçün üç uqnum deyə bir məntiq pozulmasını ortaya sürdüyünü iddia edir. qədim dinlərin bəzilərindəysə tanrının göstərilənlərdən tamamilə uzaq olduğunu, onu sadəcə düşünərək öz içimizdə tapa biləcəyimizi deyirlər. digər bir dində isə, tanrının başa düşülməsini asanlaşdırmaq üçün bütləşdirmiş, bütün üzərindəki işarələrə, xüsusiyyətlərə əsasən simvolik bir məna daşıdığını demişlər. bir qisim isə tanrının kainatı yaradıb kənara çəkildiyini, içi insanlar qarışıq ümumiyyətlə bunlarla maraqlanmadığını deyir, etdiyimiz duaların mənasız olduğunu bildirirlər. hər cəmiyyət öz tanrısının gerçək olduğunu iddia etmişdir. bütün dinlərə nəzər saldıqda hərəsinin özünə məxsus bir tanrı anlayışı olduğunu asanlıqla görə bilərik. ancaq qaçılmaz bir faktdır ki, bütün dinlərdə tanrının keyfiyyətləri az çox bir-birinə oxşayır, bənzərlik daşıyır. ümumiyyətlə insan adlı canlı tanrını bəsitləşdirmək adıyla tanrını ya çox acizləşdirib təhqir etmiş, ya da mürəkkəbləşdirib daha da çətin vəziyyətə salıb insanlıqdan uzaq hala salmışdır. şəxsi fikrimə gəldikdəysə, mükəmməl tanrı anlayışını islam dinində gördüm. tanrı anlayışının insan oğlunun ilk zamanlarda hansı halda olduğunu dəqiq bilmirik. lakin bir şey dəqiqdir ki, tanrı özünü tanıtmaq, xatırlatmaq üçün cəmiyyətlərə öz elçilərini göndərmiş, insanlar isə öz təxəyyüllərinə uyğun onu dəyişdirmişdir. hər nə qədər dəyişdirilmiş olsa belə, köhnə mətnlərə baxdıqda tanrının müqəddəsliyini, kəlməsini az da olsa tapmaq mümkündür. son din islam isə nöqtəni qoyaraq dağılmış vəziyyəti toparlamağa çalışmışdır, belə də deyə bilərik. orginal olan/mükəmməl olan tanrı təsvirini son dində göstərmişdir. tanrı təkdir, ehtiyacsızdır, bir o qədərdə mərhəmətlidir ki, varlıq aləmini hələdə əlində tutub idarə edir. fərqi yoxdur istər tərsinə olsun, tanrı qəddar olsun və insanlara haqsız yerə zülm etsin bu yenədə onun var olmadığına bir sübut deyil. nəticə etibarıyla o əzəlidir, yəni ilk olandır, oyunun qayda qanunlarını qoyan odur. bütün bunları düşündükdə ibadətkarların gözyaşlarının boş yerə olmadığını anlamaq mümkündür. bağışlanma diləməyin mənasız olmadığını başa düşmək olur. eləcə də o təkdir, ondan başqa ilah yoxdur, başqa tanrılarda olsaydı əgər, deməli onlar aciz olardı, aralarında çaxnaşma olardı. çünki ilk səbəb ilkdir, təkdir. əzəliyyət sahibi hər daim yalnızdır. bir o qədərdə həm anlaşılmaz, həmdə anlaşılandır. onun varlığı elmi sübutlarla heç cür sübut edilə bilməz. onun varlığının dərk edilməsi sadəcə boşa çabalamaq deməkdir sadəcə. insanın şüurundan, düşüncəsindən çox-çox üstündür, tamamilə fərqli cinsdir. biz sadəcə tanrının işığını/nurunu görə bilərik ki, bu da onun özünü bəsitləşdirmək yollarından biridir ki, buna vəhy də demək olar. eynilə musa peyğəmbərlə danışdığı kimi. orda musayla danışan tanrı özünü "gizlətmişdi". musa ona özünü göstərməsi üçün xahiş etsədə, tanrı buna dayana bilməyəcəyini demişdir və nümunə olaraq özünün nurunu dağa salaraq onu paramparça etmişdir. sonra musanın ürəyi getmiş, və onu öz aciz zehniylə anlamağın mənasız olduğunu anlamışdı. bütün bu hekayələrin biz insanlara gəlib çıxması təbiiki əbəs yerə deyil. qədim qaynaqlara nəzər salmalı, dərs çıxarmalıyıq. çünki insan acizdir, hər daim öyrənməyə açıqdır, bir o qədərdə unutqandır. tanrı qarşısında sadəcə qorxuyla dayanmalı və dua edilməlidir. çünki insanla tanrını bir birinə bağlayan sadəcə istək/duadır. çünki o insan bilməsə belə, hər zaman insana yaxındır biləndir. səhərə kimi yaza bilərəm burda amma çalışdığım qədər bəsitləşdirmək istədim bu mövzunu.

materializm

materializm maddəni yəni cismi varlığın başlanğıcı olduğunu iddia edir. lakin ilk maddənin yaranması, zamanla müxtəlif formaya bürünməsi belə sadəcə ilk və əzəli olan şüurun vasitəsiylə olmuşdur. heç bir şey durduq yerə yaranmayıb. ətrafda gördüyümüz hər şey cisimdi. insanlardan tutun, ilk yaranmış maddəyə qədər. amma cisim zamana və məkana görə dəyişə bilir, çoxalır, azalır və məhv olur. bu cür keyfiyyətlərə sahib olan cisim əzəli ola bilməz. heç şübhəsiz ona bu keyfiyyətləri verən, fərqli formalara soxub zamanla onu dəyişən bir şüur qaçınılmazdır. bəziləri bu şüurun elə cismin özü olduğunu deyə bilər. amma nəzərə almaq lazımdır ki, cisim eyni anda həm aciz, həmdə əzəli ola bilməz. cismi var edən şüur tamamilə fərqli və üstüm cinsdi

sevgiliyə alınacaq hədiyyələr

nadir hallarda sevgililərimə hədiyyə almışam. daha doğrusu hədiyyəyə layiq olanlara almışam. hədiyyə göründüyündən daha çox şey ifadə edir mənim üçün. simvolik bir şeydir mənə görə. bəzən hədiyyə tərəflərin arasındakı sevgini, bəzən şəxsiyyəti, bəzəndə verilən dəyəri təmsil edir. bir iki il əvvəl rus sevgilim var idi birdənə. daha doğrusu sevgililərimin çoxu rus olub. vodka almışdı mənə ad günümdə. ayrılmışdım məndə. saat alan var idi sonra gözəl saat idi. hələdə saxlayıram bir xatirə kimi. bir dəfə yadıma düşür səmimi müəlliməmiz var idi peşə məktəbində. məsləhət görmüşdü ki, spartivni seti al. hələki yoxlamamışam. əgər yoxlasam, qızın reaksiyasını bura editləyəcəm

intihar

özünü öldürmək, canına qəsd etmək. səbəbləri müxtəlif olur. ancaq mənim ən çox şahidi olduğum səbəb çıxılmaz vəziyyət, həyatın çətinliklərinə qarşı dayanıqsızlıqdır. intihar edərək canını qurtaracağına, rahatlığa qovuşacağına inanan insanlar var. maraqlı olan tərəfi isə, genetik olaraq keçicidir. tanışımız var idi kənddə. psixoloji problemləriylə boğuşurdu. dərmanlarını vaxtında qəbul etməsəydi özünü itirirdi. iş intihara qədər gedib çıxırdı. ondan sonra gələn eyni nəsildə cavan oğlan var idi. iki dəfə intihara cəhd etmişdi. və bir oğlanda var idi yenə həmin nəsildən. mənimlə yaşıddır. o da eynilə digərləri kimi eyni səbəbləri söyləyərək intihara cəhd edəcəyini söyləyirdi. sözün əsl mənasında şoka girmişdim. intihar kimi bir şeyin genetik olaraq ötürülməsi çox qəribə və maraqlıdı. intihar etmə səbəbləri və istəyi, intihar etmək istəyən və edən şəxslərin beynində/iç dünyasında yetişir fikrimcə. onların gözündən həyata baxa bilmədiyimix üçün onları qınanıram. amma şəxsi fikrim olaraq istər inanclı yaxud inansız olsa belə insan, əzab əziyyətlər içərisində batıb boğulsa belə, sadəcə haqq olan ölüm onun ruhunu almalıdır. öz canına qıymaq sadəcə axmaqlıqdır və mənasızdır

sahibsiz əşya və şübhəli şəxs

əsəbləşib var gücümlə çantaya bir təpik vurdum. buda halisünasiyadır deyib evimizə keçdim. bəlkədə yatıb dincəlməliydim. hamısı yorğunçuluqdan ola bilərdi. qəribəydi.. qulağıma əcaib səslər gəlirdi. evimizə daxil olduqda qəribə bir məxluq gördüm. məni görən kimi sağa sola tullanaraq keyfiyyətsiz replikalar söyləyirdi. ehtiyatlı davranmalıydım. evimizi bu yaratıqdan xilas etməliydim. mətbəxdən oxlovu götürüb məxluqun üstünə atıldım. var gücümlə başına doğru zərbələr endirməyə başladım. başını tutub ağlamağa başladı.yaxından baxanda anladım ki bu primat balaca qardaşım imiş. "oh my god!" deyə qışqırdım. qardaşıma nə olmuşdu belə? internet uşağın səviyyəsini aşağı salmışdı. amma gec idi. başından qan axırdı. burnunun suyunu çəkə-çəkə atamın yanına qaçdı. vəziyyət yaxşıya doğru getmirdi. atam əsəbi halda sərt addımlarını yerə çırparaq üstümə doğru gəlirdi. atamın cavanlıqda maraton üzrə çempion olduğunu nəzərə alsaq, ondan qaçmaq məntiqsiz olardı. parlaq zəkama güvənirdim. şirin dilimi işə salmalıydım. qollarımı yana açaraq atamın üstünə doğru qaçaraq getdim:

-canım ataaaaa..

ağzımın üstündən yumruğu yapışdırmışdı. o dəqiqə yerə sərilmiş, ardıncada atam üstümə çıxaraq məni şillələməyə başlamışdı. zalım oğlu eləbil nusret idi ət şillələyirdi. huşumu itirirdim yavaşdan..

oyandıqda tək yadımda qalan anamın məni onun əlindən zorla alması idi. sifətim yaman göynədirdi. keyimişdi. zibil.. yenə başım sancırdı.. beynim.. çox ağrıyırdı.. divanda məni uzandırıb üzümə buz qoymuşdular. qardaşım ortalıqda yox idi. atam isə mətbəxdə anamla mübahisə edirdi:

-rədd et dedim onu. işəyaramazın biridi. artıq pul çatdıra bilmirəm. tullayacam maştağaya getsin

-sən necə atasan? heçmi pis olmursan? günah deyilmi bəs?!

birazda mübahisə etdikdən sonra atam qapını çırpıb getdi. anam hönkür-hönkür ağlamağa başladı. niyə ağlayırdı axı görəsən? məncə atam əla boksyordu. əksinə sevinməlidi. bəlkə də sevinc göz yaşları tökürdü. ayağa qalxıb valideynlərimin yataq otağına keçdim. güzgüdə üzümə baxdım. botoksla ərsəyə gəlmişdim eləbil. yatağa uzanıb yatmaq, dincəlmək istəyirdim. yatağa tullandım. altan şüşə səsləri gəldi. əyilib baxdıqda boş içki qabları gördüm. ailəmi buna görə sevirəm. geri dönüşümü mənimsəyərək təbiəti qoruyurdular. xəyallarla birlikdə yuxuya dalırdım.

gecənin ilərləyən saatlarında, səhər çağı oyanmışdım. əla hiss edirdim özümü. ruhum quştək yüngülləşmiş, zəkam daha da parlaqlaşmışdı. bunun şərəfinə telefonumda ceyhun zeynalovun "maaş günü" mahnısını açıb polnu xod qoşaraq rəqs etməyə başladım. birdən arxadan bir zombi kürəyimdən yapışaraq məni çəkişdirib telefonu əlimdən alıb mahnını söndürdü. cəld tərpənərək başımı tutub divarın küncünə sığındım.parlaq ideyalarla dolu mükəmməl beynimi ondan qorumalıydım. amma yox.. bu anam idi. sən demə yanımda o da yatıbmış:

-oğul nə edirsən sən?! atan yatıb axı indi durub əsəbləşəcək.

-acımışam ana, dönər istəyirəm

-gəl gedək sənə kolbasa çörək verim. həmdə vitaminlərini iç. yoxsa arıqlayarsan yenə

kolbasanı o qədər də sevmirdim. amma anamın xətrinə yeyərdim. səssizcə mətbəxə keçib əyləşdim. on dəqiqə sonra artıq qızarmış kolbasa çörəyim mədəmdə idi. vitaminlərimidə içdikdən sonra ağırlaşmışdım. başım ağrıyırdı. bəlkədə beynimin oksigenə ehtiyacı var idi. balkonda oturub telefona girdim. ordum bir həftəydi ki, mənə ehtiyac duyurdu. onların hal əhvalıyla maraqlanıb düşmən məntəqələrini məhv etdikdən sonra mariya yadıma düşdü. ona mesaj yazmağa qərar vermişdim, amma nə yazacağımdan əmin deyildim. cəsarətli olmalıydım. nə də olsa, o vodka yoldaşım idi:

-evə gələndə çörək alım?

təxmini üç dəqiqə sonra cavab gəlmişdi:

-dont forget vodka))

məni öz silahımla vurmağa çalışırdı. diqqətli davranmalıydım. düşmən sirrini öyrənmək üçün daha çox yazışmalı idim bəlkədə. biraz keçməmiş sonrakı mesajını atmışdı:

-indi necəsən? yaxşısan?

-yaxşıyam. nə olmuşdu ki?

-yadından çıxıb?

-nə dediyini başa düşmədim mariya

-mənimlə ayrıldıqdan sonra yolda gedən turistlərin çantalarını əlindən alıb qışqırırdın(gülüş emojisi)

nə danışırdı bu SSRI nümayəndəsi?! heçnə anlamırdım. məntiqimi işlədərək turist axınının ölkəmizə olan maddi xeyrindən danışmağa başladım. o isə gülüş emojisiylə reply edirdi. onsuzda gülməkdən başqa bir şey bacarmırdı. üstəlik sabah mənimlə görüşmək istəyirdi. sevgimiz getdikcə yeni pillələrə dırmanırdı. yaraşıqlı görünməliydim. bu sifətlə cəmiyyət içərisinə çıxmağa utanırdım. amma sevgi qurban tələb edirdi. görüş yerini təyin etdikdən sonra sağollaşdıq..

güzgünün qarşısına keçib yaralarımı təmizləməyə başladım. tumbuçkadan atamın üzqırxan maşınını götürüb saqqalıma düzəliş etdim. saçımada hacı şakiri sürtüb formaya saldım. geyim olaraq kostyum geyinib qalstuk taxdım. saatlar sonra hazır idim. yunan heykəlləri qədər gözəl idim. qızlar artıq qarşımda aciz idi. möhtəşəmliyimə dayana bilməyəcəkdilər. amma mən çox rəhmli idim. buna görədə saçımı daha az darayaraq yaraşığımdan azaltdım. iyirmi qəpiklik parfümdən də istifadə edib metroya doğru yola düşdüm.bu dəfə fərqliydi. insanlar mənə baxıb gülürdülər yol boyunca. metroda vəziyyət daha da gözəlləşmişdi. hərkəs mənim möhtəşəmliyim qarşısında zəif qalmışdı. hərkəsin gözü mənim üstümdəydi. uzaqda yerləşən stansiyaların melodiyası bu xoş auranı daha da yüksək səviyyəyə qaldırırdı..

içərişəhər stansiyasında düşüb parkda gözləməyə başladım. ağaclara baxdım, qazona baxdım, fəvvarəyə baxdım. hamısı yerindəydi. bu görüş qüsursuz olmalı idi. amma o yenə gəlmişdi.. niyə axı həyat?! nə üçün yenə pozdun bu ahəngi?! "şübhəli şəxs" yenə çantasıyla birgə üstümə doğru gəlirdi. artıq üzləşmə vaxtı gəlmişdi deməli. sarı pişiyim gəlməmiş onun işini bitirməli və daha sonra nişan tədbiri üçün banket zallarının qiymətləriylə maraqlanmalıydım. bunları düşündüyüm anda ilk hücum cəhdi "şübhəli şəxs" tərəfindən gəldi..