novruz bayramı

yüksək səviyyədə qeyd olunan milli ənənəvi bayramımız. yada əvvəllər yüksək səviyyədə qeyd olunan desək daha doğru olar. hər il bu tarixi ambians yaradan bayram getdikcə bizim şüuraltımızda adiləşir. hər il qapılara atılan papaqlar əvvəlki ildən daha da az olur, illər keçdikcə küçələrdə yanan tonqallar azalır, evlərdə səmənilər azalır, yumurta vuruşduran uşaqlar yox olur, şəkərbura və paxlavaların yerini ekler və peçenyelər alır. yeni ilə verdiyimiz dəyərin onda birini novruza vermirik. mənəviyyatımızdan uzaqlaşıb qərbin düşüncəsini mənimsəyirik. avropalaşırıq dədəş. özümüzü unuduruq. içimizdəki azərbaycanlını öldürürük. hamımız soxaq belə yaşayışa deyirik, deyə bilərik, hakimiyyəti söyə bilərik, ölkədən qaçmağı istəyə, keyfiyyətli təhsilin və həyatın xarici bir ölkədə olduğunu bilə bilərik. ama bezpontovı bir sistemə görə özlüyümüzdən uzaqlaşmağımız nə qədər doğrudu rəis? böyüdüyümüz torpağı, dilində kitablar oxuduğumuz ölkəni, ədəbiyyatıyla, mirzə ələkbər sabiriylə, əliağa vahidiylə, ismayıl şıxlısıyla, emosiyanı hər səhnəsində hiss etdirən köhnə filmləriylə bizim düşüncəmizi formalaşdıran, özümüzü formalaşdıran ölkəni sevməmək, adət-ənənəsini unutmaq nə dərəcədə doğrudu?

gündə bir oğlan fırladan qızlar

təbii gözəllikləri olmur. makyajla gözəlləşirlər. ama özlərini dünyanın ən pizdes qızı hesab edirlər. dinozavr boyda eqoları olur. eqolarını bəsləmək üçün çox oğlanla fırlanırlar. bu qızlar əvvəllər normal olurlar sonra bir oğlanı bərk şəkildə sevirlər ama oğlan otval verir. bir iki ay ağır depressiyadan sonra sosial həyata bir canavar olaraq geri qayıdırlar. başlayırlar oğlan fırlatmağa. hər oğlanı otval aldığı oğlandan intiqam alırmışcasına fırladırlar ama nifrətləri azalmır əksina artır və bu onlarda həyat tərzinə çevrilir. spesifik xüsusiyyətləri son model telefon, qaşlı kabro, inkişaf etmiş instagram istifadə bacarığı, elit qəlyan çəkə bilmə, 1000+ izləyici. qurbanlarında axtardığı kriteriyalar 1500+ azn maaşı olan ata, klassik geyim. maşını olanlara və butalı saroçka geyinənlərə üstünlük verirlər.

haycan

mənim həmişə işlətdiyim sözdü. bir gün yenə fikirli-fikirli marşut gözləyirəm, dayanacaqda 4-5 adam var. +3 qız da gəldi. bunlar yaxınlaşdı mənə ki, bağışlayın 13 burdan keçir? fikrim başqa yerdə olduğu üçün nə dediklərini eşitmədim və bütün səmimiyyətimlə, azca da yüksək səslə qayıtdım ki, haycan? bu momentdə dayanacaq 3-4 saniyəlik səssizliyə qərq oldu bunu eşidən hamı diqqətini mənə verdi. qızlar biraz duruxduqdan sonra gülümsədilər, utanıb mən də gülümsədim sonra dayanacaqdakılar gülümsədi, sonra 65 nömrəli marşutun şöferi gülümsədi, ardıyca marşutdakılar, sonra bütün inqilab, sonra çerez tiblisi prospekti 20 yanvar, elmlər və nizami, sonda isə bütün bakı gülümsədi. o an hamı qarabağın fiorentinaya uduzmağını unutmuşdu, manatın ucuzlaşmasına, siqaretlərin qiymətlərinin qalxmasına baxmayaraq hamı gülümsəmişdi. bəli bunlar hamsı yuxarıda yazılan haycana görə olmuşdu.