çirkin olmaq

əslində olmayan bir şeydir. gözəl insan yoxdur. çirkin insan da yoxdur. ya da belə izah edim : konkret olaraq çirkin və ya gözəl olan biri yoxdur. bu nisbidir. insandan insana, nəzərdən nəzərə dəyişir. mənim çox sevimli, qəşəng hesab etdiyim bir qızın şəklini telefonumda gördükdə iyrənc və qorxulu olduğunu deyən biri olmuşdu. bunun kimi başqa da vəziyyətlər olur. hər kəsin gözəl gördüyü birinin sizə heç xoş gəlməməsi də az baş vermir. simpatiya və antipatiya çox böyük rol oynayır bu mövzuda. bəlkə də bu sadəcə mənim üçün belədir, amma çirkin hesab etdiyim kimisə görməyim həqiqətən çox nadir olur. çünki hər kəsin özünə məxsus fərqli bir gözəlliyi var.

başqasının yerinə utanmaq

cringe-dir, bəzi vloglara baxanda keçirilən hisdir. adam büzüşür, üz-göz özündən asılı olmadan turşudulur.

amma bir də başqasının utandığını hiss edib, sənin də onun yerinə utanmağın var ki, o tamam başqa şeydir. belə izah edə bilmədim, misal çəkim :
6 ya 7-ci sinifdə olardım, yay tətiliydi. məhləmizdə o qarpız satan kamazlardan biri dayanmışdı. məni də evdən göndərmişdilər ki, get birini al, gəl. gedəndə sinifimdən bir oğlanı orada dayanmış gördüm. yanındakı kişini də tanıdım, çox oxşayırdılar, həm valideyn iclasına gələndə də onu görmüşdüm. mənim vecimə də deyildi, salam verib, hal-xətir soruşacaqdım, amma oğlan tez qaçıb, kamaza mindi, qapısını da örtdü. atasının qarpız satan olmasından utandığına yozmuşdum bunu. qarpızı atasından alıb, getdimsə də, onun utanmağından yaranan həmin qəribə utancı üstümdə duymağım hələ də yadımdadır.

bir dəfə də mənə ad günü hədiyyəsi verən dostumun yanında hədiyyəni açmışdım və aldığı şey qırıq çıxmışdı. yəqin ki, çantasında əzilmişdi ya nə. qız elə utanmışdı ki, mənə də keçirmişdi. nə etmişdimsə də, "heç nə olmaz, olan şeydir."ə inandırammamışdım.

illər sonra köhnə sinif yoldaşını görmək

maraqlı olduğu qədər də gərginlik verən hadisədir. fərqi yoxdur bir vaxtlar aranın yaxşı olduğu biridir ya yox. köhnə dostları görmək də gərginlik verir, əksi də. arada "görəsən, indi əzət neyləyir?" dediyim olur. atam da "atasının nömrəsini var, istəyirsən, deyim nömrəsini alım." deyə cavab verir. niyəsə, ikisində də onun yanında ikən yadıma düşüb həmin uşaqlıq dostum. onda çox pis oluram. üçüncü sinifin buxar altında qalan xatirələrindən nə çıxar? görsəm, danışsam, nə deyə bilərəm ki? altı sinif dəyişəndə hər şey çox gəldi-gedər görünür. o sinif yoldaşlarından heç birini belə görməmişəm.

anime

deyəndə ağlıma ilk gələnin heç vaxt "death note" ya da başqa ən məşhur sayılanlardan biri olmayacağı yaponiya istehsalı animasiya film və serialları. mən anime deyildikdə birinci hayao miyazaki-ni xatırlayaram, isao takahata-nı. necə ki, klassik ədəbiyyat yenilərindən fərqlənir, ayrı bir yer tutur, mənə görə də animenin klassiklərini yaradan studio ghibli-dir. aşiqliyimi ifadə etməyə sözlərim çatmır, o sadə, sevimli, kədərli, eyni zamanda ümid dolu filmləri sevirəm.

belə də ki, ümumi məsləhət lazım olsa, buyurun :
(bax: shingeki no kyojin)

azərbaycan televiziyası

çəkilişlərin aparıldığı bütün binalar içində kimsənin olmadığı bir vaxtda od vurulub yandırılsa, heç pis olmayacağım televiziya kanalları. sanki aralarında "hansımız daha toksik ola bilərik?" , "hansımız daha yararsız, mənasız xəbər yayınlaya bilərik?" , "görəsən ən bilgi yoxsulu, səviyyəsiz, ət tökən, çalğılı verilişi hansımız çəkərik?" deyə yarışlara girişmiş 10-15 dəyərsiz kanaldır. əlinə mikrofon alıb kənd toylarının canına düşən ya da playback mahnılar oxuyan cahil qadın və kişilər görməkdən iyrənirəm.
bircə mədəniyyət tv-yə hörmət etmək mümkündür, o da ki, tez-tes klassik musiqi konsertləri, muzeylər, sənət, musiqi, tarix, elm haqqında sənədli filmlər verir deyə.