Son yazılanlar
Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 27 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə 1: Yeni
XP: 0 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 100 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Təxmini söz sayı: 26,743
Toplam simvol: 160,456
Orta entry uzunluğu: 518 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.4 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
ilk dəfə burdan öyrəndiyim bir fobiya növü. və bu fobiyaya sahib imişəm sən demə. son illərdə yaranıb desəm daha doğru olardı. hər şeyin bir qiymətinin, bədəlinin olduğuna inanıram. eləcə də xoşbəxtliyin. xoşbəxtlik ani bir duyğudur. həyat bir anlıq bunu daddırır və sonra əlindən alır. yəqinki kainatın balansı qoruma forması bu cürdür. buna görədə xoşbəxt olduqda və ya şans və fürsətlər yarandıqda, "bu işdə bir tərslik var" deyə içimdən keçirirəm. səhv olsa belə, şəxsi düşüncələrimdir
etmərəm deməyin. həyat bir-bir sizə tüpürdüyünüzü yalatdıracaq. insanlara çox güvənməyin. başınızı onlara yaslasanız belə bir gözünüzü daim açıq tutun. onlar nankordur. eləcədə gözləntilərinizi hər məsələdə aşağı tutun. əgər sonra işləriniz tərs getsə daha az ağrı çəkərsiniz. sevərkən belə diqqətli olun. qarşınızdakı insanı ölümünə belə sevsəniz bildirməyin. necə biri çıxacağı bəlli deyil. leyli məcnun hekayələri keçmişdə əfsanə olaraq qaldı. sizi yarı yolda qoyacaqlar, güvəninizi bir andaca məhv edəcəklər. ilk növbədə təkliyi sevin, yəni özünüzü. insanı özündən başqa daha yaxşı tanıyan yoxdur. rədd olsun hamısı. sizdən daha dəyərli heçnə yoxdur. göyə doğru baxmaq istəyirsənsə yerin dibinədə bax! nura çatmaq istəyirsənsə zülmət qaranlıqdan yapış! həyat bir şeyi istədiyiniz anda heç vaxt verməyəcək. ta ki siz ondan əl çəkənə qədər. sürprizlərə hazır olun. və ən əsası soyuqqanlı olun, hər şeyi olduğu kimi qəbul edin. belə olduqda özünüzə zərər yetirməmiş olarsınız.
vecimə almadığım bir düşüncədir. başqalarının fikirlərinə görə davranmaq, öz xarakterini yaratmaq məni mən olmaqdan çıxarır. insan orginallığını itirər. gərək insan özü olsun. olduğu kimi görünsün. öz tərzini yaradıb hər hansısa kateqoriyaya girməkdən çəkinsin. başqalarının düşüncəsiylə hərəkət edərək istəmədən belə özünüzü bir kateqoriyaya salmış olarsınız, başqalarının yaratdığı obraza çevirlərsiniz. odur ki, başqaları nə deyər deyə düşünməyin, özünüz nə istəyirsiniz deyə düşünün
internetin dərin/qaranlıq qatları. bir neçə il əvvəl adını tez-tez eşitmişdim deyə maraqlanıb girmişdim. səhv etmirəmsə onion browserlə bacarmışdım. müxtəlif linklərə tıklayıb iyrənc mənzərələrlə qarşılaşırdım. silah və maddə satışı, saxta pasport və hacker xidməti. bunlar hələ babat görünən tərəfidi. ölüm, işgəncə videoları biraz sarsmışdı məni. bir insanı toyuq kimi doğramaq necədə asan görünürdü.. hələ daha dəhşətlisi az yaşlı qızları modellər kimi geyindirib müxtəlif fotosessiyalar/video çəkilişlər üçün istifadə etmələri, pedofil atanın öz qızına təcavüz edərək videolarını satması, və cəsədlərlə olan cinsi əlaqə videoları və daha nələr. bir sözlə iyrənc. baxdıqca qanım donurdu
doğrusu inanmaq çətindir. amma anamın danışdığına görə o vaxtlar kəndimizdə paranormal hadisələr çox olurmuş. anam evlərinin damının üstündə ufo görüb. evdəkiləri çağırırmış ki göz qırpımında yoxa çıxıb. dedim bəlkə yuxu zad görmüsən. amma bununlada bitmir. başqa şahidlərdə olub. sonra onun nənəsi çay kənarında su pərisidi nədi onu görüb. dayım və babamın arxasıncada fərqli cismə bürünmüş şeytan/cin düşüb. dayım buna görə qorxu xəstəliyinə belə tutulmuşdu. şkafda üstü sancaqsız paltarların durduq yerə deşilməsi və s. bu cür hadisələr çox olub. bəlkədə zarafat edirlər. amma inanmıram. amma maraqlıdır nə üçün sadəcə o vaxtlar olub bu hadisələr?
axşam işdən biraz tez çıxmaq. mətbəxin ağır yağ qoxulu aurasından özümü çölə atanda azadlığa qovuşmuş kimi hiss edirəm. və həzin külək əsintisiylə birgə evə doğru yola düşmək
artıq reallıq deyilən şeyi rədd edirəm. adım kimi əminəmki bir növ simulyasiyanın içərisindəyəm. tanrının fikirlərində və yaxud zehnində bir yerlərdə mövcudam. eləcədə digər hərkəs. sanki missiyaları tamamlamaq üçün yaşayıram. eləbilki hər şey sadəcə mən fərqində olduqca dəyərini itirir və qaydaları pozuram. nə sevinə bilirsən, qorxa bilirsən ya da kədərlənə. bir oyunun içərisində sıxışıb qalmış kimi hiss edirsən sadəcə
belə bir mənzərə canlanır gözlərimin önündə: qar yağır, bir-birinə oxşayan böyük bacalı evlərin ətrafına işıqlar düzülüb. ailədəki uşaqlar sevinclə yataqlarından qalxıb qaçaraq yolkanın altındakı hədiyyələri açırlar. uşaqların valideynləri onlara baxaraq gülümsəyib qucaqlaşırlar
hardasa ikinci ya da üçüncü sinifdə oxuyurdum. o vaxtlar deyəsən d vitaminim çatmırdı ya necəsə tez-tez kürəyim tərləyirdi. eləbil deşiy butulkaydım. dəhşət tərləyirdim. anam məni hər məktəbə ötürəndə sırada uşaqların içində kürəyimə parça qoyurdu ki sonra xəstələnməyim. uşaqlar zillənib mənə baxırdı deyə çox utanırdım. sırf buna görə belə mənə ayrı seçkilik edirdilər. hətta yadıma düşür böyük sinif uşaqları mənə baxıb gülürdülər. anama əsəbləşirdim buna görə. hər dəfə məni bilərəkdən pərt etdiyini düşünürdüm. ehh uşaq ağlı. amma indi anlayıram ki, sadəcə mənim yaxşılığımı istəyirmiş. analarımızın qədrini bilək)
əziz günlük. gün sonunda ilahi düşüncələrə qapıldım. müsəlmanam, doğrudur. amma mənim ilahi aləmə baxış bucağım daha fərqlidi. durmadan məni düşündürən bir sual var. mən nə istəyirəm? nə üçün bir şeyləri əldə etdikdən sonra yenədə daha çoxuna göz dikirəm? daha çoxunu və daha gözəlini arzulayıram? niyə mənim içimi yeyib bitirən bu yüksəlmə istəyi var? etdiklərim mənə çox yetərsiz gəlir? nəticədə tanrının məhsuludur insanoğlu. bəlkədə insanın məqsədidir tanrıya bənzəmək. öz yaradıcısını yüksək səviyyədə təmsil etmək və ona yaxınlaşmaq. məncə budur bu sualın cavabı. insanoğlunun bu qədər çabalaması nə üçündür axı? insanlar durmadan bir yerə tələsir, əziyyət çəkir və daha çoxu. sanki bütün bunlar əbədiymiş kimi. ətrafda gördüyüm heç bir şey mənalı deyil. insanoğlu əzəldən məna axtarışında olub onsuzda. ağlasığmaz böyük "şeylər" var mənə görə. kəlmələr yetərsizdir ifadə etməyim üçün. eləbilki bir "səbəbə"," qüvvəyə" doğru çatmağa çalışıram. sanki hər qərarım, hər addımım "ona" doğru istiqamətlənir. istəməsəm belə. dəli deyənlər belə var mənə. amma vecimədə deyil ətrafın dedikləri. inanıram. bu inancım qram belə olsun sarsılmır. bir gün "yüksələcəyimə" inanıram. bir gün bitmək bilməyən "məna axtarışı" arzuma çatacağıma əminəm.
bəzi şeylər vardır ki, dəyişmək mümkün deyildir. hər nə qədər çalışsanda, vuruşsanda dəyişməz. bunlardan biridə özümüzük. özümüzü olduğumuz kimi qəbullanmalı və belədə sevməliyik. boş yerə bunu dərd edib düşünmək çıxış yolu deyil. bəzi şeylər dəyişilməzdir. mənim özümdə belə sevmədiyim tonla şey var. hətta çox şeyimi qurban verərdim onları dəyişmək üçün. amma olmayanda olmur. özümü olduğum kimi qəbullanıb yoluma davam etmək daha məntiqli gəlir
inancıma görə öldükdən sonra sorğulanacam və gəldiyim bu dünya testinin cavablarını öyrənəcəm. işin düzü mənim ən qorxduğum şey yox olmaqdır. təsəvvür edin. bir heçə çevrilmək. necəki yuxuda olduqda bunu hiss etmirik, təcrübə edə bilmirik. lakin bu mənə məntiqsiz gəlir. nəticədə əvvəl axır oyanırıq. net bildiyim bir şey varki biz insanların içində bir enerji qaynağı/qüvvə dediyimiz ruh var. bizi həyat sahibi edən bir "şey". və şübhəsiz ki, boşuna qoyulmayıb bu ruh. fikir verin. beynimiz, qəlbimiz, gözlərimiz və digər duyğu orqanlarımız. sadəcə ət parçalarından ibarətdir, cisimdir. gözlərimiz qapalı olduğu halda yenədə yuxu görürük və hiss edirik. mənim fikrimə görə görən gözlərimiz deyil ruhumuzdur. eşidən ruhumuzdur. toxunan əllər deyil ruhumuzdur. bizim bədənimiz, yəni cismimiz sadəcə bir vasitədir. bir məqsəd uğruna mövcuduq biz. insanoğlunun təcrübə edə bilmədiyi, ağlasığmaz və dəhşətə gətirəcək "şeylər" var.
(baxma: the faculty)
bəzi hissələrdə ucuz effektlər işlədilsədə, həqiqətən izləməyə dəyər filmdi.
joestar'ların pis qüvvələrə qarşı nəsillər boyu sürən vuruşmaları. animesi 6. sezona qədər çəkilib. mangasında isə 7. sezondan sonra hekayə kainatın sıfırlanmasıyla fərqli bir zaman dilimində davam edir. həqiqətən möhtəşəm bir əsərdi. mütləq izlənilməli/oxumalı bir anime/mangadır
(bax: one punch man)
ögey ana filmində ismayılın rəhmətə getmiş anasının divardakı şəklinə baxıb ağlaması. ailəlikcə hər o filmi izləyəndə həmin səhnə gələnə yaxın anam "biraz qabağa at" deyirdi. səbəbini anlamırdım. bir dəfə elə oldu ki atamla mən baxası olduq filmə. həmin səhnə gəldi. gördüm ki kişinin gözləri dolub, yanağından yaş süzülür. gizləməyə çalışır. ilk dəfəydi ki onu belə görürdüm. heç ümumiyyətlə onun ağladığını görməmişdim. hər şeyi içinə atırdı. nənəmi qəfil itirmişdik. görməməzlikdən gəlib filmə baxmağa davam etdim. bəlkədə buna görə unudulmaz bir film səhnəsi olaraq qalacaq
hər zaman dadı mənə maraqlı gəlmişdir. ixtisasım aşbaz olduğu üçün pulsuz yoxlamaq bu günə qismət oldu. fikrimi soruşsaz, abardıldığı qədər deyilmiş. nə pis nə yaxşı. orta bir şey. ciddi deyirəm, mən yenədə aftoşun manatlıq lavaş dönərini seçirəm
(baxma: xeyri yoxdu, ruhumuz kasıbdı )
ayağa qalx! yenə yıxılacağını bilə-bilə yenidən qalx! əgər sən yıxılıb qaldınsa çürüyəcəksən. çünki heçnə əbədi deyil və gördüklərin sadəcə sənin beyninin oyunlarıdı. nə görmək istəyirsənsə, onu da görəcəksən. cənnəti istəyirsənsə, cəhənnəmidə istəyəcəksən! çünki cənnətə gedən yol cəhənnəmdən keçir. xatırla o zamanı ki, "yoxe alınmır bu problemin həlli mümkün deyil" dediyin hər problemi aşmısan xəbərin belə olmadan. hər yıxıldıqca yenidən qalxmısan. bir düşün. bu vaxta qədər əngəlləri aşıb qazananda yanında kim var idi? cavabı onsuzda bilirsən. deməli bunlarıda bacaracaqsan. buna görədə yenə deyirəm: ayağa qalx!
əziz günlük. bu gün voynkomatdan mənə yararsız olduğumu, hərbi xidmətə aparmayacaqlarını dedilər. 2-3 həftə əvvəl voynkomatdan yoxlanışdan keçmişdim. bu vaxta kimi sağlamlığımda heç bir problem yox idi və hərbi xidmətə getməyə könüllü idim. amma necə oldusa ayağımın altı düz çıxdı. necə olub ki illər boyu mənim bundan xəbərim belə olmayıb. kilometrlərlə məsafəni problemsiz bir nəfəsə qaçdığım günlər olub. hələ məni təbrik edənləri heç anlamıram. yerimdə olmaq istəyən tonla insan var imiş. çox qəribə hiss edirəm. deyəsən gələcək planlarımı bir daha gözdən keçirməli olacam
edit: addımlarım belə anormal imiş. sol ayağımı iləri atanda əyilirmiş. sonradan dedilər mənə. pirat kimi gəzmişəm illərlə)) əvvəllər orta məktəbdə uşaqlar deyirdilər ki yerişin fərqlidi pinqvin kimi gəzirsən. o qədər də fikir verməmişdim düşünmüşdüm ki əşi zarafat edirlərdə. sən demə məsələ ciddiymiş
(bax: rocky )
Son bəyənilənlər
