hicab

Dində bəzi şeylərdə olduğu kimi buna da qarşıyam. Məsələn bir dostum bir neçə il öncə söhbət fransadan düşəndə fransanın hicaba qadağa qoyduğunu dedi. Hicab taxanlara cərimə edildiyini və bunu guya terrorizmin qarışısını almaq üçün etdiyini demişdi. Mənsə bunun düz olduğunu deyəndə mənə irad tutdular ki niə elə düşünürsən. Arqumentim onların da kafasını yandırmışdı. Əgər ateist fransalı bir qadın fransızsayağı geyimi ilə məkkədə gəzə bilmirsə və bu qadağandırsa onda ərəb bir dindar qadın niə öz dinsayağı geyimi ilə fransada gəzməlidir? Biri üçün din yaşam tərzidir. Düşüncəsi davranışı əxlaqı və geyim forması dininə uyğundur. Biri üçünsə ateist olduğu üçün bu inancın dəyəri geyimi elə onun dəyərinə uyğundur. Bir turist kimi məkkəni gəzmək istəyibdə geyiminə görə ona icazə verilmirsə onda hicaba niə başqa yerlər icazə verilir?
(bax: sillə kimi cavablar )

yazarların ruh halı

Bu gün 1 iki yeni mahnı kəşf eləmişəm. ilk öncə hedony hormonlarım zirvə edir. Tətminiyyət duyğusu artıma keçib. Amma bir sıxıntı var. Ölmək. Abi məsələ budu ki, ölümnən qorxan bir adam deyiləm. Uşaqlıqdan ölümlə göz gözə olmuşam. Və ölümü qəbullanmışam. Məsələ burda mən ölüncə yeni çıxacaq və yaşasam mənim çoox xoşuma gələcək mahnılardan xəbərdar ola bilməyəcəyimdi. Söhbətə baxe ala? Sən yoxsan amma olsaydın çoox sevəcəyin filmlər mahnılar var. Bu məndə ölümə qarşı nifrət oyadan tək şeydi.
(baxma: ölümün mənfi tərəfləri)

ego və özgüvən arasındakı fərqlər

Eqoist bir adamam. Çünki nə əldə eləmişəmsə bunun sayəsində əldə eləmişəm. Əlsində içəridə bir qədər zəifliklərim var amm eqo sayəsində bunlara qalxan tuturam. Həyatımı eqoma görə davam etdirirəm. Mənə görə özgüvənli olanlar sadəcə hamıyla yaxşı keçinən eqoistlərdi. Bu da hardasa eqoist bir adam kimi mənə saxta gəlir və eqoma tərs düşür. Eqonun bir "bug"ı var ki o uduzmaqla barışmır, kin tutur və nəaliyyətə can atır. Hər kəsdən yaxşı olduğunu düşünür və isbat eləmək üçün özünü inkişafa yönəlir. Eqoist adamlar Daim yarışırlar kimləsə. Ən pis xəstəlik populistlikləridi. Onları çökdürən və bəzən gülünc vəziyətə salan budur. Eqonun ən dərin forması mənim kimi populistlikdən uzaq olub öz imperyasını inşa edən adamlardı. Eqo haqqında danışılacaq çox şey var. Məsələn çox təvazökar adam görsəniz əmin olun ki zır eqoist adamdı. Təriflənməyi sevmədiyini dilə gətirir amma ölür təriflənmək üçün. Həmişə gizli bir məqsədləri gizli bir hədəfləri var. O hədəf uğruna özlərini yetişdirirlər. Özgüvənli insanlar cəmiyyətin yetişdirdiyi balanslı şəxslərdi . Eqoistlər isə özünü yetişdirən üstünlük abidələridi.

qruz

Ən maraqlı qruz mənim kimi içməyən çəkməyən adamların qruzudu. Ayıq başla çəkilən qruz dünyanı daha yaxşı seyr etməmizə və olan bitənlərə daha ciddi reaksiya verməmizə səbəb olur. Necə baş verdiyini deyirəm:
Axşam vaxtı otaqda tək uzanmısan yerində uzanıb pataloka fokus olmusan. Yutubdan hüznləndirici bir mahnı tapırsan və playlistə əlavə edib seansa start verirsən. Sadəcə düşünürsən. Başlanğıcda musiqi eşidilir paralelində suallar . Niə belə oldu? Harda səhv elədim? Mən axmağam? Bi nöqtədən sonra musiqi eşidilməməyə başlanılır. Sadəcə suallar var. Öz özünlə mühakimə aparırsan. Analiz edirsən. Haqlılar haqsızlar deyə 2 yerə bölünmüş arqumetlər savaş meydanın olan əsgərləri andırır. Biri o birini yıxır digəri ayağa qalxır. Birdən top partlayır sonra raket qalxır. Bi anda ayılırsan ki playlist dayanıb. Sən artıq zaman aşınmasındasan. Nə qədər vaxt keçdiyini təxmini saatdan bilirsən. Uzun düşüncələr sonrası yuxu tutur. Yatdın. Dünən bütün drama enerjini qruza sərf eləmisən. Gündüz vaxtı drama xərcələnəcək hormonlar olmadığı üçün üzün gülür. Zarafatlar edirsən , xoş gün keçiririrsən. Ətrafdakılar da elə anlıyır ki bu eşşək vurmuşun dərdi yoxdu. Beləliklə axşama doğru endorfin deponu da boşaltdığın üçün yerini dram hormonları alır. Və əvvəlki senari yenidən başlanır. Belə)