"darmadağınık yerleşim bölgelerinden geçiyoruz. uzakta, kayaların arasında yitmiş köyler, mezralar, kömler. birbirleriyle hiç ilişkileri yok gibi. yollar görülmüyor. görünenlerse köyleri, mezraları, kömleri birbirine bağlamak yerine ayınyor gibi. nerde başladığı, nereye ulaştığı belli olmayan bir patika. suya inen bir başka patika. bir tepeye kıvrılan bir patika. sanki bir labirentin yollan. sonra hiçbir şey. tek tük ağaç. niçin bir arada değiller? niçin böyle birbirlerinden kopuk kopuk yaşıyorlar? buranın inşam, diyor vahap, bir arada yaşamayı sevmez. dağ başmda, suyun berisinde bir ev görürsün. in gibi bir şey. bir ahır sanırsın. kapışım itip içeri girersin. erkeğini bekleyen bir kadın karşılar seni. içersi alacakaranlıktır. kış günleri, isli, dumanlı. bir kıyıda, gözünün seçmediği bir bebenin ağlayışım duyarsın. karanlıkta bir başka bebe, yerde sürünerek gelir senin ayaklarını bulur, sarılır. küçük ellerin, ayaklarına sarılışında bir yakarma vardır: bize dokunma. bizi bağışla. biz burda... sırtını bir kayaya vermiş bir ağıla bakarak bunları söylüyordu vahap, rehberim. istersen, duralım ve kapıyı açıp girelim, dedi. başımı arkaya çevirdim. buna gerek yok. anlattıklarınla karşılaşmayacak bile olsak, söylediklerin doğru olmalı. çünkü böyle şeyler uydurulmaz. kaldı ki, sanırım, daha korkunç şeyler göreceğiz.
bir köprüde durduk. cipten inip, köprüyü tutan teğmene yaklaştım. kendimi tanıttıktan sonra, köprünün karşı yakasında toplanmış insanları gösterip sordum: onlarla konuşabilir miyim? dillerinden anlıyor musunuz? hayır, dedim. öyleyse nasıl konuşacaksınız, dedi teğmen. onlar da sizin dilinizi bilmiyor. yanımda rehberim var, dedim, cipin arkasında oturan vahap'ı göstererek. teğmen vahap'a doğru baktı. konuşun, dedi. ama köprünün bu yakasmdakilerle. karşıdakilerle konuşmak yasaktır."
ferit edgü - yaralı zaman
