1937 mikayıl müşfiqin edam edilməmişdən qabağ son şeri
yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz
o bağa köçəydiniz.
biz də muradımızca fələkdən kam alaydıq,
sizə qonşu olaydıq.
yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim,
qələmə söz verəydim.
hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham,
yazaydım səhər axşam.
arzuya bax sevgilim, tellərindən incəmi ?
söylə ürəyincəmi ?
yenə o bağ olaydı, yenə sizə gələydik,
danışaydıq, güləydik.
ürkək baxışlarınla, ruhumu dindirəydin,
məni sevindirəydin.
gizli söhbət açaydıq, ruhun ehtiyacından,
qardaşından, bacından.
çəkinərək çox zaman söhbəti dəyişəydin,
mənimlə əyişəydin.
yenə bir vuraydı, qəlbimiz gizli-gizli,
sən ey əsmər bənizli.
bu yaz bir başqa yazdır, bu yaz daha da xoşdur,
vay o qəlbə ki, boşdur!
hər üfüqdə bir həvəs, hər bucaqda bir umud,
insanlar daha mə’sud.
duyğular daha incə, fikirlər daha dərin,
ürəklər daha sərin.
insanların vüqarı, tələbi daha yüksək,
yolumuzdan daş, kəsək,
təmizlənmiş bir az da. ellərin keyfi sazdır,
bu yaz, bir başqa yazdır!
yenə o bağ olaydı, yenə o qumlu sahil,
sular ötəydi dil-dil.
saçın kimi qıvrılan, dalğalara dalaydım,
dalıb ilham alaydım.
əndamını həvəslə, qucaqlarkən dalğalar,
qəlbimdə qasırğalar,
fırtınalar coşaydı, qısqanclıqlar doğaydı,
məni hirsim boğaydı.
cumub alaydım səni dalğaların əlindəni,
yapışaydım belindən.
xəyalımız üzəydi, sevda dənizlərində,
ləpələr üzərində,
ilhamımın yelkəni, zərrin saçın olaydı,
sular xırçın olaydı.
bu nə gözəl şeirdir, bu nə gözəl mənzərə,
gəlin baxın xəzərə.
çıxalım buzovnada kiçik qayalıqlara,
seyrə dalım bir ara...
gecələr sayrışarkən, ulduzlar lalə kimi,
işıqlar jalə kimi.
çilənib dağılarkən ətrafa damla-damla,
ən yaxın bir adamla.
nə gözəldir dinləmək suların nəğməsini,
təbiətin səsini!
nə gözəldir dolaşmaq, isti yay fəsilləri,
bu sərin sahilləri!
nə gözəldir səhərlər bizim böyük ruhumuz,
aşıb-daşan duyğumuz.
şəklindəki sulara, baxaraq ləzzət almaq,
bu mavi şe’rə dalmaq.
dalğalar kimi qalxmaq, dalğalar kimi enmək,
bə’zən hürküb çəkinmək.
hər dalğa bir kişnəyən bəyaz yallı at kimi,
bizim bu həyat kimi!
yenə o bağ olaydı sevdalar ölkəsində,
o söyüd kölgəsində.
inci qumlar üstündə yenə verib baş-başa,
yayı vuraydıq başa.
günlərimiz keçəydi qızğın fərəhlər kimi,
dolu qədəhlər kimi.
yarpaqlar arasından uzadaraq əlini,
oxşayaraq telini.
gecələr darayaydı saçlarını ay gözəl!
sən gözəlsən, ay gözəl?
əllərində əllərim, gözlərində gözlərim...
asılaydı sözlərim.
könlünün qulağından bir qızıl tana kimi,
günəş doğana kimi.
bu yaz dostlarım bir az bəxtəvər olacaqlar,
can-ciyər olacaqlar.
bir az da uzaqlara açacaqlar yelkəni,
ruh yeni, höyat yeni...
çıxacaqlar göyləri aşaraq dönə-dönə,
buludların fövqünə.
uçacaqlar sabaha, uçacaqlar yarına,
efir boşluqlarına.
vaxtilə bir kölgə tək hür yaşamaq istəyən,
bu insan oğlu bilsən.
azadlıq ölkəsində daha şad olacaqdır,
dünya dad alacaqdır.
yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz,
o bağa köçəydiniz.
biz də muradımızca fələkdən kam alaydıq,
sizə qonşu olaydıq.
yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim.
qələmə söz verəydim.
hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham,
yazaydım səhər-axşam.
arzuya bax, sevgilim, tellərindən incəmi?
söylə, ürəyincəmi?
