həyatın üzümə şillə kimi vurduğu bir gerçək.
mən uşaq olanda, çox dəcəl olmuşam və anamdan yox həmişə atamdan çəkinmişəm. səbəbi də bu idi ki anam heç vaxt mənə səsini belə qaldırmazdı, mən də qudurub daha çox dəcəllik edərdim. amma atam belə deyildi, səbr deyilən şey yox idi sanki kişidə. onu da indi indi anlayıram, işsiz qaldığı vaxtlar, ailə dolandırma istəkləri deyərkən əsəbləri çökmüşdü. atamın adı, səsi və istənilən hər bir hərəkəti məndə qorxu oyatmağa bəs eləyirdi.
uşaqlığım məhlədə top dalıyca düşməklə keçib. bizim məhlənin isə mərkəzi bir yeri var idi, "ploşadka" deyirdik ora. hamı orda olardı , eninə və uzununa fubtol oynamaq da olurdu. və işin pis yanı bura bizim evin pəncərəsindən tamamilə görünürdü. atam da tez tez pəncərəyə siqaret çəkməyə çıxdığından məni görərdi. bu səbəbdən də mənə sataşan yaşca böyük uşaqlarla çox uşağın içində boş verib keçə biləcəyim məsələləri belə " atam görsə yenə qışqıracaq" deyib qırağa gedib danışmalı olurdum, çox hallarda da döyülürdüm. yəni onların yumruqları atamın səsindən daha az qorxulu idi mənim üçün. buna görə də mən daha çox anamla yaxın olmuşam. ibtidai sinifdə çoxlu yarışlara göndərirdilər məni qiymətlərim yaxşı idi deyə. onların da bir çoxundan nəsə uğur qazananda çox sevinib anama deyirdim, o da sonradan atama deyirdi və atam da təbrik edirdi. bir dəfə isə bir yarışda 1.oldum və bunu birinci atama dedim, kişi duruxsundu, gözləri doldu. məni öpdü, qucaqladı. təəccüblənmişdim, amma buna çox sevinmişdim. o hadisədən sonra atamla çoxlu əlaqə qurmağa çalışdım, amma o yenə də anam qədər səmimi, yaxın ola bilmirdi. yatanda üstümü örtən ata sanki 7 yaşlı oğlunun göz qapaqlarından heçnədən olmadığı qədər qorxurdu. onların açıq və qapalı olması onun rəftarına çox təsir eləyirdi, çünki o gizlətməliydi.
sonra böyüdüm, mən böyüdükcə atamın danlaqları azalmağa başladı, bu danlaqların şiddəti də artıq mənə az gəlirdi. hətta bəzən heç vecimə almırdım və o da nəsə demirdi. sonra daha səmimi olduq, artıq həyatdan söhbətlər eləməyə başladıq və mən yenə uşaqlıq illərimdəki xoşbəxt vaxtlarımda hiss eləyirdim özümü. amma bir fərq var idi, o uşaqlıq illərində od tutub yanan və tədricən şiddəti azalan sevgi atəşi artıq sönmüşdü. içimi isitməyə davam edirdi, amma çölümə işıq saça bilmirdi artıq. atamı qucaqlamaq, öpmək üçün od tutub yanırdım içdən. çöldən isə heç biruzə verə bilmirdim, istəsəm belə. deyəsən yavaş-yavaş ona dönüşürəm. sanki bir yanım ümumiyyətlə ondan qopub düşən bir parça deyilmiş kimi.
