yazarların etdiyi umbaylıqlar

Bayaqları youtube linki paylaşa bilməmək. ala basıram, error verir, entryini biabır olmayım deyə tez silirəm, sonra yenə atıram ki bəlkə boşluq fılan qoymamışam, yenə boş-bekar əlavə code-lar çıxır. Sonra sözlükdən baxıram necə edilməli olduğuna, qavrayıb yenə atıram. Təxmin edin nə olur? Bəli, həllini tapdığımı düşündüyüm halda yenə axırda zibili çıxır. Sonra fikirləşirəm ki qoyunam görəsən, yoxsa yorulmuşam. Axırda başa düşürəm ki, mən əslində heç bir şeyə həqiqətən anlamaq üçün dərindən fikir vermirəm, sadəcə üzdən süzürəm. Yəni o boyda yazır ki orda linkin ilk tərəfi silinməlidir və mən "silinməlidir" yazan yerdəki hissəni başa düşüb oranı silirəm. Bu uje duble umbaylıqdı.

metronun yazılmayan qanunları

ümumiyyətlə kiməsə baş qoşmayın, bu demək istədiyim o deyil ki, səsinizi batırın və başınızı salın aşağı. sadəcə olaraq rahat yol getmək istəyirsinizsə sadəcə başqa şeyləri özünüzə problem etməyin. məsələn, gündə başıma gələn metro əhvalatlarından sadə birini danışım, ona uyğun özünüzə ölçü götürün. deməli kursdan çıxıb oturmağa yerin olduğun görüb tez yerimi rahatladım. yanımda da 1-2 tanış, rahat amma biraz da yorğun halda oturmuşuq. qabağımda da 2-3 ayrı nəfər, əsas qəhrəmanlardan çoxbilmiş xala və içkili nurani kişi var. xala sanki məni gözləyirmiş kimi əlini özündə olmayan və davamlı sayıqlayan dayıya uzadıb iyrənmiş sifətlə “ bu içib e görürsən, iyə bax” mən də yola verirəm ki, hə xala qozumaki fılan, içib- içib də nə skrəm e mən, onsuz yarı ölü vəziyyətdədi dayım mənim. Bu tema hardasa 3-4 stansiya gedənə qədər davam etdi. Mən də artıq dayana bilmirdim, yanımdakılara dedim ki bu xala məndən əvvəl ayağa dursa supleksləyib aradan cıraq, yoxsa əsəbim soyuyan deyil. Bu anlarda da, həmin bu temaların əsas səbəbkarı olan dayının isə dünya aləm vecinə deyil, arada bir kayflı halda mənə baxıb gülümsəyir və yanındakı arvadı heç saymırdı belə. dayı ilə istəmsizcə qürur duyurdum, sifəti elə idi ki, sanki hər cürə şeyi görüb, yaşamışdı. Nəysə, xülasə, bu xala da uje durub çıxıb getmək istəyirdi ki, çönüb yenə mənə “ içib e püff” hərəkətlərini elədi, mən də dedim mərdimazardı da tapıb yola verim. ala bu boyda şey yazdım, axrı maraqsız oldu. amma dərs çıxara bilərsiniz ki sadəcə ictimai nəqliyyatda belə mazginiz çürüyə bilər. ona görə ağlamayın a kişi

kiçik xoşbəxtliklər

nəsə bir şeyin əslində önəmsiz bir şey olması, gələcəkdə problem yaratmayacağını bilmək, pis keçdiyini gözlədiyin hər hansı bir testdən və ya quizdən daha yaxşı cavabın gəlməsi, atanın nadir gülümsəmələrinə şahid olmaq,gözləmədiyin insandan gözlənməyən komplimentlər və ya başqa şeylər eşitmək, hansısa bir serialı/filmi/animeni bitirdikdən sonra gələn heyflənmə ilə sevincin qarışığı hislər, sözlükdə yazdığın hər hansı bir entryə çoxlu əjdaha gəlməsi. bu bayaqları ilk dəfə başıma gəldi, öz-özümə çox nadir gülümsədiyim halda artıq dişlərimi ağartdığımı hiss elədim. indi "guya da" kimi bir cümlə olacaq, amma anlıq xoşbəxtliklər həqiqətən belə kiçik dəyişikliklərin hesabınadır. xoşbəxt olun la, göstərməsəniz belə ən azından olun.

ingiliscə danışarkən buraxılan quşlar

Speaking dərsidi, bəzi mövzular olur və həmin mözvular haqqında 2 dəqiqə qədər danışmalısan (baxma: ielts speaking ) nəysə hamı danışır edir, axırda elə oldu ki, söhbət yolda və ya ictimai nəqliyyatda telefonla möhkəm danışmaqdan getdi. Hardasa 20 yaş fərqim olan bir adam var, onun fikrincə nəinki ictimai nəqliyyatda, hətta küçədə gedərkən çox astadan belə danışmaq olmaz. Mən də ürəyimdə dedim ki ebenin shantı (bax: cem yılmaz )

yazarların sevdiyi adlar

1-ci sinifdə 15- sentyabr günü valideynlərin də sinifdə olduğu vaxtı müəllimə bir-bir uşaqlarla tanış olurdu, gələcəkdə nə olmaq istədiklərini fılan soruşurdu. Mən də uşaq vaxtı narahat xasiyyətli idim, adımı və başqa şeyləri soruşdu bizim müəllimə " adım tom hagen və futbolçu olmaq istəyirəm" elə bir məqsədim yox idi, sadəcə bacardığım və xoşuma gələn tək şey futbol oynamaq idi. Mən onu deyəndə valideynlər niyəsə yerdə yuvarlanmağa başladılar, blət nəyə gülürsüz ? Onsuz da stresdən soxmuşam içimə zorla danışıram. Növbə qabağımdakı qıza çatanda " adım milanadır" dedi və mən birdən ürəyimdə bizim yaşlı müəllimənin ona " milan" deməsini istədim niyəsə. (bax: ac milan )