əslində ən çox özündən və həyatdan ümidi kəsdiyin an anlaşılır.bir anda bir aydınlanma gəlir.həyat əslində gözəldi,əladı hətta.kimsə uğur qazanır,xoşbəxt olur,sevincindən uçur.amma mən oturub həyatı söyürəm.oturduğum yerdən mırıldanıram.heç kimə dözümüm yoxdu,hamıya bir qulp taxıb,içdən içə özümü yüksədirəm gözümdə.hmm...indi çatıb mənə ey sevgili sözlük cındır olan həyat deyilmiş,məniymişəm.

