Son yazılanlar
Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 11 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə 1: Yeni
XP: 0 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 100 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Təxmini söz sayı: 19,540
Toplam simvol: 117,238
Orta entry uzunluğu: 953 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.3 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
bu kitabı oxuyanda 15 yaşım vardı, deyəsən. hələ ədəbiyyatın nə olduğunu, yaxşı ədəbiyyatın necə olduğunu bilmirdim. ondan əvvəl şeirlər kitabını oxumuşdum, içində olan bəzi sözlər marağımı çəkmişdi. bir günə bitirmişdim əsəri. indi xatırlayanda aqşinin qətiyyən nəsr yazmamalı olduğuna inanıram, çünkü by fiction'dan daha çox non-fiction, bəzi məqamlarda isə esse, məqalə təsiri bağışlayır. kiməsə oxumağa məsləhət görmürəm, aqşini yaxşı xatırlamaq istəyirsinizsə şeirlərini oxuyun.
söhbəti stokholm sindromuna filan bağlamağa ehtiyac yoxdu. məktəbdə azərbaycan bölməsində oxuduğum üçün təəssüflənmişəm, çünki bu, birbaşa mənim bilgisizliyimə gətirib çıxarır. istədiyim məlumatı, kitabı, filmi məcbur olub türk dilində tapıram. əlbəttə, azərbaycan dilində geniş baza olsa mən sizinlə razı, rus dilində oxuyan mınnandı, amma yoxdu da və heç vaxt o qədər geniş olmayacaq. məsələyə şəxsi inkişaf kimi baxsaq görərik ki, elə məktəblərin özündə rus sektoru gəncləri azərilərdən daha mədəni, dünyaya daha geniş pəncərədən baxan, daha avantajlıdırlar. o ki qaldı h'nı x deməklərinə filan, guya hamımız azərbaycan dilində mükəmməl danışırıq, üç sözdən səkkizi şey, zad, filan olan, hıqqıldaya hıqqıldaya danışan, cümlə qura bilməyən bizlər deyilik.
james joyce 'un 1914-cü ilin iyun ayında yayımlanmış hekayələr toplusudur. 15 hekayədən ibarətdir. ilk 3 hekayə uşaqlıq, sonrakı 4 hekayə gənclik, növbəti 4 hekayə ortayaşlılıq və son 4 hekayə isə cəmiyyəti ələ alır. azərbaycan dilinə tərcüməsi edilsə də, azərbaycanca oxumamağınız tövsiyə olunur. burdakı hekayələrin spesifik xüsusiyyəti dublində keçməsi və dublinli/irlandıyalı olmaq məsələsini incələməsidir. hekayələr tək başına yüksək bəlkə də yüksək dəyər daşımır, ilk hekayələr çox sıxıcı gəlir. joyce tez-tez sonrakı əsərlərində də ortaya çıxacaq metaforik dildən istifadə edir. hər hekayə irlandiya insanının və cəmiyyətinin müxtəlif bir nöqsanını ortaya qoyur, deşifrə edir. kitabı bitirəndə isə müxtəlif hekayələrdən ibarət olan bir kitab insana roman təsiri bağışlayır, çünki bütün cəmiyyətdəki tiplər, personajlar dövrün insanını əhatə edir. adamın gözünün önündən personajlar birlikdə keçir və joyce'un niyə dahi olduğunu elə bu anda qavrayırsan. ən sevdiyim hekayəsi "counterparts" oldu. oxuyun, oxutdurun.
-cəfərov, pulu gətirmisən?
+yox, müəllimə.
-niyə? eviniz yaxındadı, get gətir.
+atam hələ maaş almayıb, müəllimə.
tipində minlərlə dialoqla eyni anda ağla gələn mənzərədir. çirkli otaqlar, birinci güb gəlib qapı-pəncərəni açmaq, daha nələr nələr.
(baxma: yazarların uşaqlıq travmaları)
teatra brecht tərəfindən uyğulanmış texnikadır. əsas məqsədi izləyici/oxuyucuya əsərin qurmaca olduğunu bildirmək, yazarın verməyə çalışdığı fərqli ipucularından yola çıxaraq müxtəlif şərhlərə yer açmaqdı. əsəri izlərkən vəya oxurkən əsərin gerçəklik hissinə qapılıb özümüzü onun içində hiss edirik və əsas diqqətimiz süjetə yönəlir ki, bu da yazar üçün arzuolunmazdı.
filmdə istifadə olunması aktyorun birbaşa fərqli yerdən başını çevirib kameraya baxmasıyla həyata keçirilir.
ədəbiyyatda da istifadə edilir, postmodern nəsr nümunələrində metafictionun parçalarından biridir ki, yazar özü araya girir vəya personaj birbaşa oxucuya müraciət edərək oyuna dəvət edir, həm mətnin içinə dartaraq oyunda iştirak etməsini istəyir, həm də mətnin gerçək olmadığını anlayaraq süjetə qapılmamasını, yazarın əsərə səpdiyi müxtəlif detallara da fiqqət yetirməsin istəyir.
brecht in teatrda kəşf etdiyi yadlaşdırma texnikası ilk dəfə filmə gətirmiş insan. filmlərini izlərkən sanki yuxarıdan başımıza intellektual mesajlar gəlir, verdiyi vəya verməyə çalışdığı mesajlar əsasən sosialist yönlüdür, vivre sa vie filmi izləməli olduqlarımızdandır. ayrıca anna karina sevilməli və qısa saç yaraşan badir qadınlardandır, godard işini bilir.
(bax: yadlaşdırma)
dostumla birlikdə gəzmişdim, tavanda asılan allah filan kəlimələri olmasa daha yaxşı olardı. ayrıca dəfələrlə çökmüşdür, amma dahi mimar sinan ın yaratdığı dayanaqlardan sonra çökməmişdir. bir çox mozaikalar, təsvirlər maraqlıdır, amma bəziləri pozulmağa üz tutmuşdur. istanbula yolunuz düşəndə ziyarət edilməli yerdir. ərəblər türkiyədə avm gəzənlər olaraq tanınır, ərəblərdən olmayın.
kafka nəsrini 6 səhifəlik hekayəyə yığılmış halıdır. bir neçə dəfə oxusam da, nə demək istədiyini tam anlaya bilmədiyim, buna rəğmən hər dəfə həyəcanlandığım, mənə görə poetik dili olan hekayə.
tənbəllikdən edilməyən (məsələn, mən indi tənbəllik edirəm), sonra da "belə edən insanlar zamandan düzgün istifadəni bacarır, bu isə hər zaman onlara həyatda kömək olacaq" kimi yazıları oxuyub özünü bir pox hiss etməkdən başqa bir şey deyildir. edilməməsi məsləhətdir, yoxsa mıxa keçəcəyimiz gün yaxındır.
orhan pamukun nobeli aldıqdan sonra yayımlanan ilk əsəri. eyniadlı muzeyi açdıqdan sonra yazdığı son sözdə "mən əşyalar toplayırdım və onlara baxıb əsər yaratdım" demişdir.
--spoiler--
--spoiler--
hadisələr 70-ci illərin ortasından başlayaraq 2007-ci ilə qədər davam edir. kemal zəngin bir burjua ailəsinin övladıdır, varlı və burjua ailəsindən sibellə evlənəcəkdir. getdikləri mağazada kemal uzaq qohumu olan füsunla qarşılaşar və istəmədən özünü ona yaxınlıq quran yerdə tapar. hadisələr davam etdikçə füsunla "merhamet apartmanı"nda uzun uzun sevişmə səhnələri haqda danışılır. kemalın hələ də sibellə münasibəti davam etməkdədir, nişanlarına başqasının adını silərək füsun və ailəsini çağırar. burada füsun orhan pamukla rəqs də edər hətta, sonra kemalin işyoldaşlarının sibellə kemalin iş otaqlarında yaxın zamana qədər sevişdiyini eşidib əsəbləşər və cəzalandırma müddəti başlayar. kemal dəli-divanə olub istanbul küçələrinə düşər, hər küçədə gördüyü qadını füsuna bənzədər, onu tapmağa çalışar, heç cürə tapa bilməz. nəhayət füsunu tapdığında sibellə ayrılmışdır, fəqət füsun da evlidir. səkkiz il həftədə iki-üç dəfə olmaqla füsungilin evlərinə gedər, burda əşyalar oğurlamağa başlar. daha əvvəl də füsunun toxunduğu əşyaları sevişdikləri evə yığae, onlara toxunaraq təskinlik tapardı, amma getdikcə bu iş maniya halına çatar. biz əşyalar haqqında səhifələrcə durmadan oxuyuruq, oxucu bezir və orhan pamuku söyür və kitabı yarımçıq buraxır.
--spoiler--
--spoiler--
hekayənin bundan sonrası üçün özünüz oxusanız yaxşı olar, amma mən ona görə spoiler verdim ki, tərifləyib sizi kitaba yönləndirməkdən daha çox, süjeti və əsasən kitabın nəyə fokuslandığını biləsiniz ki, oxuduğunuz zaman xəyal qırıqlığına uğramayasınız. kitabı gözəl edən əsas məsələ əşyalardan ibarət muzeydir ki, muzeyin girişində biz böyük divarda hər birinin altında tarixi yazılmış 4203 siqaret kötüyü ilə qarşılaşırıq. muzeydə təkcə füsunun əşyaları deyil, orhan pamukun istanbuluna canlı şahid oluruq.
həzm etmədəm, anlamadan oxunulduğu zaman bəsit saya biləcəyiniz əsərdir. herman hesse nin yaradıcılığından qırmızı xətt kimi keçən şərq fəlsəfəsi və psixoliji dərinlik bu əsərdə də vardı. məndə elə bir təsir buraxmışdı ki, baş qəhrəmanın yuxusunu yuxumda görmüşdüm. sözlərlə yaratdığı qarmaqarışıq dünya eynilə yuxumda da vardı.
(baxma: siddartha)
ab-havasından dolayı, bəlkə də içimdə olan ölüm qorxusuna görə getməyi sevmədiyim məkanlardır. nə vaxtsa parisə getsəm, məzarlıqların çox seksi adları olduğu üçün ziyarət edə bilərəm, başqa heçnə. bir də bilmirəm diqqət etmisinizmi, bakıda olan bir çox qəbirsanlıqlarda hər zaman külək əsməkdədir. bunu mənə ilk dəfə dostum demişdi və mən o dəqiqə məntiqi bir çıxarış edib demişdim ki, birbaşa qorxularımızdan, hisslərimizin düşüncələrimizi manipulyasiya etməsindən qaynaqlanır. bilmirəm dediyim nə qədər doğrudur, siz də bir gün dediyimi yoxlayın.
azərbaycan dilinə tərcüməsi edilmiş əsərdir, çox rahatlıqla kitabxanadan tapıb oxuya bilərsiniz.
--spoiler--
--spoiler--
əsərin fundamental fərqi, əslində, bizim həmişə mələk olduğunu düşündüyümüz və ən çox da kütləvi ölüm hadisələrində uşaqlar haqqında "bu dünyadan bir mələk keçdi" kimi cümlələrin formalaşdığı düşüncəni məhv etdiyidir. əsərdə adaya düşən uşaqların hakimiyyət uğrunda mübarizəsi, dava, döyüş, uşaqcasına müharibə göstərilir və müəllif uşaqların heç də həmişə məsum olmadığını, hətta faşizmin nəsillər arası formalaşma tarixini göstərir. faşizm məktəbdə və universitetdə edilən təsir deyil, o, bir əlcəzair doğumlu fransız yazarının söylədiyi ağır və yoluxucu xəstəlikdir və bu xəstəliyi məhv etmək üçün cəmiyyətin ilk mərhələsindən etibarən məşğul olmaq lazımdır.
--spoiler--
--spoiler--
uzağı yaxşı gördüyümü inana bilmirdim və tez-tez köhnə sovet azərbaycanı filmlərindəki kimi eynəyi aşağı endirib baxırdım, sonra yenidən eynəyə dönəndə necə gözəl gördüyümü görüb zövq alırdım. çox maraqlı icaddır, allah yaradanın balasın saxlasın.
çox zaman mədə və bağırsaq problemi yaşayan biri olaraq başıma dəfələrlə gəlmiş hadisədir. ən gülməlisi isə odur ki, bir dəfə tualetə getdim dərsin ortasında və oğlanlar tualetində təmizlik aparıldığı üçün məcburiyyətdən qızlar tualetinə girməli oldum. allahdan yanımda dostum var idi, qapıda durmuşdu və yaxşı ki, heç kim gəlmədi.
(baxma: bu nə jizndi, ala )
çox normal hadisədir. insanlar əsəbləşdikləri zaman rahatlıq tapmaq üçün uydurduqları bu vulqar sözləri kişilərin basqın və üstün olduğu cəmiyyətlərdə "yalnızca kişi söyə bilər" kimi fikirlərə yol açsa belə, qadınların da istifadəsi təbiidən də təbii olaydır. ayrıca, 21-ci əsrdə hələ də belə şeyləri müzakirə etməyimiz ayıbdır.
(baxma: qız yox, qadın )
giovanni boccaccio tərəfindən yazılan, ədəbiyyat fakültələrində the canterburry tales ilə birlikdə romana yaxın əsər olaraq adı çəkilməkdir. 10 gündə danışılan 100 hekayədən ibarətdir. əsərdəki reallıq hissi, cəmiyyətin tənqidi, nəql üslubu, personajların canlılığı və s. xüsusiyyətlərinə görə ilk roman sayıla bilər.
2000-li illərin ortalarına qədər populyar olan hadisədir. əsas səbəbi isə, valideynlərin "gələn il də geyərsən" deməsidir. şəkillərdə baxdığınızda bütün bir nəslin paltarların içən üzən varlıqlar olduğunu rahatlıqla görə bilərsiniz.
(baxma: kasıbçılıq )
Son bəyənilənlər
