azərbaycan himni

1918-ci ildə yazılmış azərbaycan respulikasının himni.

haqqında yazılan rəyləri oxuduqda məyus oldum açıqcası. bu qədər insanın haqqında "mənasız" olduğunu düşünməsinin əsas səbəbi məktəblərdir. məktəbdə himni sevdirmirlər, mənasını başa salmırlar. çünki özləri də bilmirlər və sevmirlər.

himnlər ümumiyyətlə bir xalqın azadlığını əldə etdiyi vaxt yazılır. və bu azadlığın qazanılmasını və qorunmasını tərənnüm edir. sözlərini dəyərləndirəndə 1918-ci ili nəzərə alıb dəyərləndirmək lazımdır.

o ildə heç də azərbaycanda yaşayan xalq öz azadlığını mübarizə ilə almıyıb, bu sadəcə marjinal bir qrupun (əsasən müsavat) uğuru idi. respublikadan əvvəlki dövrdə azərbaycanda yaşayan müsəlman xalqdan əsgər aparmırdılar. respublika qurulduqdan sonra bir çox ailə övladları əsgər aparılmasın deyə ya gizlədirdilər, ya rüşvət verirdilər (indiki kimi). respublika qurulduqdan sonra yaranan çətinliklərə də (yemək, iş yerləri, geyim) birlikdə, millət olaraq reaksiya vermədik.

ona görə də bu himn o qəhrəmanlıq edən marjinal qrupun himnidir əslində. qəhrəman övladın şanlı vətəni deyəndə bu övladlar nəzərdə tutulur. onların canlarını verməyə də hazır idilər. (daha sonra verdilər də). minlərlə can qurban olduğunu sadəcə sözdə yox, real həyatda görmüşdülər. (yaşama) hüququndan keçən əsgərləri də görmüşdülər.

və bu çətinliklərlə yaranan ölkə üçün böyük arzuları var idi. sən olasan gülüstan.
və bayrağı yüksəltmək istəyənlər də yenə bu gənclər idi.

bütün bunları düşünərək dinləyəndə musiqinin də hadisələrə uyğun dəyişildiyini hiss etmək olur. əvvəlcə ideya gəlir, müstəqillik ideyası, sonra müharibə, itkilər, gərilim, sonra eyforiya , azadlıq, arzular.

indi bir çoxunuza mənasız gələ bilər bütün bunlar. bəlkə də həqiqətən mənasızdır. amma mən belə hiss edirəm. və hər dəfə bu himn oxunduqca o insanların qarşısında özümü borclu hiss edirəm. onlar azadlığı (hər mənada, düşüncə, yaşam) az qala gətirmişdilər.

zər atıb qərar vermək

həyatı asanlaşdırmaq üçün bir qərar vermək üsuludur.

həyat boyu öyrədildiklərimiz ucbatından nə istədiyimizi əslində bilmirik. məsələn, səhər dəniz sahilinə gedib velosiped sürmək istəyirik, və yaxud işə gedib işləmək istəyirik, əlavə olaraq həm də yatmaq istəyirik. öyrədildiklərimiz (şüuraltı) bizə işə getməyin daha doğru olduğunu deyir. o biri istəklərimizə şans vermədiyimiz üçün içimizdə (şüuraltı) kiçik mutsuzluklar əmələ gəlir. hiss etmədən daha xoşbəxt olmağımızı əngəlləyirik. halbuki zər atsaq və hər bir istəyimizə şans versək (məsələn 1/3 velosiped, 1/6 yatmaq, 1/2 iş) bütün istəklərimizi qismən təmin eləmiş olarıq və ümumi xoşbəxtlik səviyyəmiz artar.

uşaqların bu qədər xoşbəxt olmağının səbəbləri bütün istəklərinə şans vermələridir. onlar əvvəl oyun oynamaq istəyib, bir an sonra qaçmaq istəyib, növbəti dəqiqə yemək istəyə bilərlər. yəni ki anı yaşayırlar. bir anda fərqli şeylər istəyib bunların hamısını etməyə çalışa bilərlər, ağladıqları yerdə anidən başqa maraqlı bir şey görüb gülə bilərlər.

diqqət edilməsi lazım olan nöqtələr:
1. zərə ancaq etmək istədiyiniz işlərin şansını verin. etmək istəmədiklərinizi verməyin.
2. zərin seçiminə hörmət edin. bu sizin öz seçiminizdir.

zərlə qərar verməyin başqa gözəl cəhəti isə kiçik şeylərə baş yormamaqdır.

(bax: the dice man )

daim optimist mesaj verən insanlar

Maraqlı insanlardır. iki qrupa ayırmaq olar bu insanları.

1. facebookda, twitterdə və başqa sosial şəbəkələrdə daim optimist mesaj verən amma səmimi olmayan, öz dediklərinə özləri də inanmayan insanlar. ya görüntü üçün ya da bunun yaxşı olduğuna inandıqları üçün ola bilər, amma səmimiyyət yoxdusu əslində "optimist mesaj" göndərilmir digər insanlara

2. bu qrupun insanları daha maraqlıdı. hər tərəfə pozitiv enerji yayırlar bu adamlar. hərəkətləri ilə, gülümsəmələri ilə optimist mesaj yağdırırlar ətrafa. bəli. məhz bu insanlar xoşbəxtliyin qaranquşlarıdır. inanmayanlar baxsın.

yaxşı əməllər