yaddaş

bəzi şeylər var ki onları unutmaq istəyir insan, mümkün olsa ethernal sunshine of the spotless mind filmindəki kimi. amma daha sonra bir xatirədir yaşamışam, pis də olsa xatırladıqca incitsə də qalır yaddaşda. elə həmin filmdə beck 'in dediyi kimi : everybody gonna learn sometimes. xatirələrimiz, keçmişimiz bizə gələcək üçün bəlkə də ipucudur növbəti dəfə həmin şeyləri yaşamamaq üçün

rus dili bilməməyin dözülməz ağırlığı

bir dəfə sosial şəbəkələrin birində bir qızla tanış oldum. ilk addımı o atdı yəni, tanış olmaq görüşmək falan. qız rusdilli idi, rus sektorunda təhsil almışdı elə anası da rus idi. mənim isə rus dilindən anladığım şey məişət dilində danışılan sözlər idi. nə isə, qızla 2-3 dəfə görüşəndən sonra jest edib filmə dəvət etdim. 28 mall'a gedək dedi, seçimi ona təklif etdim rus dilli bir film seçdi, popkorn cola və.s ödənişi elədim. gözlədik ki seansın vaxtı gəlib çatsın. vaxt vədə gəlib çatdı. girdik əyləşdik yerimizdə. hər iki tərəfimizdə oğlan oturmuşdu. filmə baxa baxa deyirdim ki, rus dili çıxaranın. nə isə filmin ortasında hiss elədim ki qızın yanında oturan qaqaş rusdillidi və qıza doğru irəliləyir. mən qaldım qıraqda qız başladı bu qaqaşla cıvıldaşmağa. filmin sonunu səbr edib gözlədim, film bitdi. zaldan çıxmışdıq ki, qız dedi evə getməlidi. nə isə sağollaşdıq bunu metroya yola saldım özüm də loser vəziyyətində pub'lardan birində pivə içmək üçün nizami küçəsinə düşdüm. bir dostla zəngləşdim ki gəl oturaq içək, onsuz girən girib. əlqərəz pub'dan çıxanda mc'donaldsın yanında bu qızı zalda yanında oturan rusdilli qaqaşla gördüm və aman tanrım dedim. başıma sanki qaynar su tökdülər. o gün rus dili bilməməyin necə ağır olduğunu dərk etdim.