old school cafe and shop

gücənərək türk dilində danışmağa çalışan bir qrup insanın tez-tez buraya gəlməsinə görə təəssüfləndiyim, lakin şəhərə xüsusi rəng qatan bir ev. personal kifayət qədər mehriban və anlayışlıdır. əgər sizə "ağzıvızı ayırıb anqırmayın, bir az mədəniyyətiniz olsun! yoxdursa, gedin çayxanaya" demək yerinə, "buranı çayxana etməyin" deyiblərsə, düz deyiblər. könhə əşya söhbətinin də yavaş-yavaş poxu çıxır, əvvəlcədən deyim. hər gələnin gətirdiyi əşyanı məkana yerləşdirmək məcburiyyətində deyilsiniz, çünki dağınıqlıq harmoniyası özü də dağıdıla bilən bir anlayışdır.

ara sıra gəlməkdən zövq alıram, ümid edirəm imicinizi itirməzsiniz.

profilinə aktyor şəkli qoyan oğlanlar

söhbəti açılanda əzik insanların özünü müdafiə üçün başqalarına pox atmalarına səbəb olan məsələ.

bir də beyni daşşağından balaca olanların fikrinə görə profil şəklinin kiməsə qoymaq xassəsinin olması ehtimalı var.

zövqlərin müzakirə olunmadığını düşünən fərqli bir tip canlı da mövcuddur ki, bunlar da əksərən zövqsüzlükdən günorta duranlar tayfasına aiddilər.

(baxma: mənasız başlığa 3 kilo yazı yazan quşbeyin)

gogol bordello

punk rock, ya da folk rock bənzər tərzdə mahnılar yazan amerikan qrupu. solisti eugene hützü, çox əminliklə, səhnələrin ən gijdılboy insanlarından adlandırmaq olar. bir az pank, bir az anarxist, bir az da sex pistols-dan uşağa qalmış bir qrupdur. nə qədər göt olsalar da, şəxsən mənim böyük rəğbətimi qazanıblar.

scent of a woman

1992-ci ildə çəkilmiş bir martin brest filmi. bu filmdə al pacino-nun monoloqunu hər dinlədikdə düşünürəm ki, qadın tamam ayrı dünyadır. sözü gedən monoloq:

--spoiler--

"qadınlar! nə demək olar? onları kim yaradıb? tanrı dahi olmalıdır. saçlar… bilirsən? deyirlər, saçlar hər şeydir! heç burnunu qıvırcıq saçlar dağına basdırmısan…sadəcə əbədi yuxuya getmək istəyərək? və ya, dodaqlar… və onlar toxunanda, səninkilər elə bil… o ilk şərab qurtumu kimi… səhranı keçəndən bir an sonra. döşlər! hoo-ah! böyük, balaca, gilələr düz sənə baxır, o əsrarəngiz projektorlar. mmm. ayaqlar. mənim heç vecimə deyil əgər onlar yunan sütunlarıdırlarsa… ya da ikinci əl steinway pianosudurlarsa. onların arasında nə var… cənnətə passport! mənə içmək lazımdır. bəli, cənab sims, bütün bu geniş dünyada eşitməyə dəyər yalnız iki heca var: amcıq. hah! mənə qulaq asırsan, oğul? mən sənə burda mücəvhərlər verirəm!"

--spoiler--

interlaken

isveçrədə yerləşən, adından da məlum olduğu kimi, iki gölün arasında kiçik bir şəhərcik. ilk dəfə getdiyimdə dünyanın bu qədər gözəl ola bildiyinə inanmırdım. 25-ci saat filmindən bir hissə yadıma düşdü:

"hər kişi, qadın və uşaq heç olmasa həyatında bir dəfə də olsa səhraya getməlidir. kilometrlərlə diametrində heç nə yoxdur, heç nə, yalnız qum, kaktus kökləri və mavi səmada. bir dənə də olsun canlı yoxdur. nə sirena, nə maşınların siqnalı, keç kim səni səsləmir. heç bir psix yoxdur, söyüş söyən, ətrafa işəyən. sən orda sakitliyi tapacaqsan, sən orda sülh tapacaqsan, sən orda tanrını tapa bilərsən."