xavi hernandez

sağolsun klub gənclərinə çox yaxşı oldu, amma, barcelona baş məşqçilik postuna yaraşmadı. təcrübəsiz olduğu çox hiss olunurdu. böyük oyunlarda etdiyi səhvlər hər şeyə bir söz idi. ancaq mən xatırlamıram hansısa barça məşqçisi bu qədər çox la masia oyunçularına şans versin. abde, jutgla, casado, balde, yamal, marc gui, pablo torre, fermin, pau cubarsi, hector fort dediklərimə mnümunədir ki, bu uşaqlar inanılmaz oyun şansı aldılar o boyda sezonda. bu da təbii ki, inkşaflarına təkan yaratsa da bir sıra dadsız nəticələr də doğurdu. nümunə balde. 19 yaşlı oyunçu üçün bir sezonda 44 oyun şansı, növbəti sezon da 28 oyunda iştrak etmək ağır oldu. normal olaraq zədələndi, bəlkə də zədəsi öz fiziki vəziyyəti ilə məşğul olmağa fürsətdi. mövzudan kənars çıxmadan yaxşı oğlan idin və barcelonanı sevdiyinə heç şübhəm də yoxdu. klub üçün alacağın qalan puldan da imtina etməyin çox sevindirdi məni. bundan əlavə. yalan doğru. laportayla lewandovskinin göndərilməsi ilə bağlı danışmısan gedərayaq. lewandovski kimi oyunçuların klubda qalması günahdı. bəlkə də başqa klublarda daha uğurlu nəticələr əldə etmən ümidi ilə sağ ol.

gecəyə bir şeir paylaş

Adam yaşama sevinci içinde
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kâseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini
Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu
Adam masaya
Aklında olup bitenleri koydu
Ne yapmak istiyordu hayatta
işte onu koydu
Kimi seviyordu kimi sevmiyordu
Adam masaya onları da koydu
Üç kere üç dokuz ederdi
Adam koydu masaya dokuzu
Pencere yanındaydı gökyüzü yanında
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Bir bira içmek istiyordu kaç gündür
Masaya biranın dökülüşünü koydu
Uykusunu koydu uyanıklığını koydu
Tokluğunu açlığını koydu.

Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.

sumqayıt fk

sumqayıt avropa konferans liqası seçmə mərhələsinə vəsiqə qazandığı oyunun sonunda azarkaşlər meydançaya giriblər və qələbəni qeyd ediblər. ən son idman azərbaycanda man city azarkeşlərinin çempionluq sevincini belə izləmişdim. bizdə görəndə də bir ayrı sevindim. diqqətimi çəkən bir hal isə polislərin, stadion rəhbərliyinin qəti şəkildə stadionun boşaldılması tələbi idi. nəm ala anonsnan min dəfə dedilər ki, stadionu boşaldın zart zurt. sikdirin də blət. qoyun adamlar nə bilirlər onu etsinlər, futbola belə diktaturanın gəlməsi kefimi pozdu açığı. sən onsuz da bu adamları qovalamasan onlar qaçmayacaq axırda sıxılıb gedəcəklər stadiondan. onsuz da sənin hakimiyyətin sistemi elə qurub ki, insanlar boş bekar bir yerdə saatlarla qala bilmirlər, ya qınaq obyektinə çevirilirlər ya da işlərinin güclərinin dalıycan gedirlər. biraz azarkeşlərinə hörmət elə, vurmurlar qırmırlar, yeniliyə ayaq uydururlar. çoban qoyunların arxasıycan qaçan kimi nə düşmüsən blət camaatın dalına? futbol azarkeşlərinə heç cürə yaraşdırmıram bu mənzərəni. futbol mədəniyyətlərin ən böyüyüdür. insanın adam balası kimi yoğrulmasında çox rolu var.

edit: sizə qarabağ zad deyillər blət robotlaşmış azarkeş qrupu. belə mənzərələrin davamlı olmasını diləyirəm.

azərbaycan xəstəxanaları

sənəd sünəd işlərini həll etməkdən savayı getməyəcəyim yerlər. həqiqətən bir xəstəxananın havası və işçiləri bu qədərmi insanı boğar və sıxar. xəstəxana işçiləri ilə dialoqa girməkdən tutmuş, müayinə və müalicə məntəqələrini tapmağa qədər əzab verir insana bu yerlər. bir yazarımızın dediyi kimi insan buralarda xəstələnər, nəyinki sağalsın. ümumiyyətlə sıra gözləyən insan agesifdir. buralarda da sıralar tırıx kimidi. axrını başını yığa bilmirsən. sıra mədəniyyəti yoxdu deyə gərək özünü qoyasan axrıncı yola. səhərə kimi orada durmaqdan yaxşıdı. xəstəxana işçiləri niyə bu qədər anlaşılmazdılar. tərif etdikləri məkan da yazıları kimidir. çöldə diyanıb siqaret çəkən mühafizə qaqaş bunlardan daha çox kömək edir adama. qocaların əlindən hərəkət etmək mümkün deyil. hamısı da ya bekarçılıqdandı ya da məşğuliyyətsizlikdən. məşğuliyyətsizlikdən insanın düşəcəyi son yerlərdir xəstəxana. olan qalan yaşama həvəsini və əsəb sistemini sıradan çıxardırlar. bir başqa problem də sənəd işlərinin çox qarışıq olmasıdı. xüsusilə dövlət xəstəxanalarında bu belədi. bir sənədin dalınca kilometrlərlə yol gedəsən və deyələr ki, 2 gün sonra gəlin o anda necə yarrağıma bənzəyir insan di gör bakalım. sözün qısası online sistemə keçmələri diləyi ilə, heç kimə bu bataqlıqda illərlə ilişib qalmağı arzu etmirəm.

riyaziyyat

bu sahədə heç vaxt yaxşı olmamışam. məncə bir misalın saatlarla axrına çıxmağa çalışıb doğru cavabı tapa bilsəydim bir anlıq xoşbəxt olardım.

(baxma: dedilər get özüvə sənət tap mən də riyaziyyatçı oldum)

(baxma: yaşayışım yoxdu ama tənlik həll eliyə bilirəm)

sözaltı günlük

son zamanlar məni sıxan şeylərdən biri də insanlarla yaxınlıq və münasibət tərəzisini istədiyim tarazlıqda saxlaya bilməməyimdi. əslində bunun təməli çoxdannan qoyulmuşdur, lakin son günlərdə daha doğrusu son aylarda bir fərqindəlik hiss etdim, atdığım addımlar kələ kötür alınmağa başladı. insan psixologiyası yaşadığımız yüzillikdə çox mürəkkəbləşib. insanlara öz istədiyin kimi sevgini göstərmək, özün olmaq çətin olur. bir vaxta kimi idarə edə bilirsən ki, kimlərinsə xətrinə dəyməyəsən. məncə də ən əsası özün olmaqdı. nə çatar nə batar məntiqi. al cibimdə 5 manatım var bu mənim 5 manatımdı day mən bir şey bilmirəm. düzü qaldıra bilmirəm mənə bağlı olan insanları, mənasız səmimiyyətləri və dərd quyusu olma məşğuliyyətlərini. dayandığım yerdən bir şeylərə yön vermək nə həddimə, ancaq həmin yerdən də məni qeyri-istəyim daxilində tərpətsələr dəliyə dönəcək səviyyədəyəm. bir neçə dostlarım var idi, onlarla da əlaqəni müəyyən zaman çərçivəsində soyudub, yolları ayırmaq qərarına gəldim. bağlılığın qurbanı olmaq çətindi. bəzən insanlar o qədər məni əsəbiləşdirirdi ki, bəzən whatsappı silib, nömrə işlətməmək düşüncəsinə də gəlib çıxmışdım. birilərinə lazım olmaq, məişəyə aid problemlərə kömək etmək o qədər ağırdır ki. ən başda insanlar yola tək davam etməli olacaqları gerçəyini qəbul etməlidirlər. yalnız qalmaq ehtiyacı və bir müddət danışmamağı seçmək ehtiyacına qarşı gələn, başa düşməyən insanları vurub götbaş etmək istəyirəm. hər şeyi yola verməyə başladığın zaman, problemin əslində onlarda yox özündə olduğunu dərk edirsən.
heç vaxt danışmadığını deyə bilərlər, əslində danışdıqların onlar üçün bir məna ifadə etmirdi..
insanın gəldiyi son nöqtədir qələmlərlə, dəftərlərlə, divarlarla, izi bucağı görünməyən qayalıqlarla, dünyada nə qədər bədbəxt varsa onların gözyaşlarının toplusu dənizlərlə, uzaqlarda ağlayan küləyin səsiylə danıışmaq, dərdləşmək, onlardan biri olduğuna inanmaq.

futbol oynayarkən topun qonşu həyətinə düşməsi

bir anlıq həyat dayanır. günəşin belə dayandıra bilmədiyi qırğın futbolun nəfəs almağı belə unutdurduğu atmosferi bu hadisə dayandırır. ala o vaxtı kim atırdısa söyə də bilmirdik. heç nə demirdik, bütün fikir top dalıycan qaçırdı. fikir vermisinizsə eyni adamlar atırdı həmişə. bir dənə gijdıllaq olurdu özünü ronaldo zad hesab edirdi, zıplıyırdı blət bilirdin ki, sikdirdi məhəbbət. elə qonşular var idi heç nə demirdi, eləsi var idi sikirdi bütün həvəsimizi. biz oynadığımız yerin solu cənnət sağı cəhənnəm kimi idi. tərslikdən top çox vaxt cəhənnəmə düşürdü. di get blət cəhənnəmə qədər yolun var. kim atırdısa o götürürdü. hələ helyum şarları var idi, işin əyləncəsi, mırta topu dalıycan qaçırdan ərköyün, birazda çılğın qaqaşlar. onlar ibnəliyinə atırdılar, söz də diyəmmirdin ya hansısa dostuvun dostu olardı ya da məhəllənin böyük abilerinden. o qrupun arasından həmişə bir tarzan çıxardı, hasarı dırmaşıb cəld götürüb gələrdi. kaş həmin anda məhəlləlilərdən gördüyü hörməti bir balaca həyatda görərdi.