2026 fifa dünya kuboku

əslində maraqlı sayıla bilərdi. bəzi klublar üçün yeni era başladı. sürpriz komandalar yerlərini bərkitdi. yeni yeni həyəcanlar axtarır turnir. nəyinki dünya kuboku, çempionlar liqası da maraqsız keçdi. sosial media tək bizim yox, hamının başını yeyib aparıb. artıq futbolda skandal axtarırlar, maraq yox. qeyri adi istedada sahib oyunçular yoxdu, taktika bütün əyləncənin belini qırır, istəsən də istəməsən də taktikaya oturmalısan. əvvəllər braziliya var idi. tək maraq qatırdı turnirə. rəqsləri olsun, istedadlı oyunçuları olsun. indi elə şey yoxdu, cızıqdan çıxanda başından vururlar. onsuz da futbol belə davam etməyəcək, gün keçdikcə dəyişir. futboluj taleyini həll edən futbolçulardır. niyə ispaniya oyunlarına baxanda yuxumuz gəlir. ulduz yoxdur. yamal falan da ulduz deyil. bütün oyunlarda sağ cinahda 3 oyunçu arasına girib uzaqdan plase yoxlayan adam. hər oyun eyni şeyi təkrarlayan insan ulduz ola bilməz. bu dəqiqə dünyanın ən yaxşı oyunçusunu da bağlamaq asanddır. ona görə də baş məşqçi faktoru ortaya çıxır. baş yorduğumuz heç nə maraqlı deyil. bizim kimi futbol da bayağılaşmağı seçir. eyni şeylər, eyni oyunlar, eyni atmosfer, və futboldan başı çıxmayan cahil kütlənin çoxalması.. siyasətçi futboldan danışır, sosioloq futbol analiz edir, tarixçi gedib dədə babalarının qəbrinə çıxır futbola calıyır. bir qıraqda oturub zövq almağa çalışan insanlar üçün futbol hər zaman maraqlıdır və rəngarəngdir.

edit: camaat turnirdən sonrakı qalmaqalları sıxıb, analiz etsin. biri demir ki, filan oyunçu əladı. baxılmır, izlənmir. trampın qırmızı vərəqəni ləğv etməsi daha çox danışılacaq, nəyinki, fransa baş məşqçisinin 2012-ci ildən bu yana uduzduğu finalların/yarımfinalların səbəbi.

sözaltı günlük

hərdən fikirləşirəm. nə yaxşı ki, əsgərliyə getdim. həyatımın elə bir dönəmindən keçirdim ki, biraz da buralarda qalsaydım ya özümü öldürmüşdüm, ya da ölkədən çıxıb getmişdim. çox dedilər ki, magistraturaya qal hazırlaş. əslində içimdə başqa fırtınalar qopurdu. ən əsası heç kimin fikri ilə razılaşmama məsələsi. kim nə deyirdi, itələyirdim. eyni fikirdə saatlarla qalmaqdan bezdiyim üçün heç nə fikirləşmirdim. bunu da ayıq başla etmək mümkün deyildi. hər gün içirdim. bir günümü o biri günə itələyirdim. ediləcək listəsi dolub daşırdı, ortada heç nə yox idi. həmin günlər yeniyetməlikdən təzə-təzə çıxırdım. hamı ilə dalaşırdım, sonra içməyə qaçırdım. əsgərlik ən çox qiyməti olmayan dəyərlərlə qucaqlaşmağı öyrətdi mənə. açığın desəm 1 il boyunca bütün dərdlərdən, fikirlərdən azad oldum. 1 il mənasız bir bədəli ödəyəcək adam niyə digər həyat;- yəni mülki həyatı niyə düşünsün. gecə saat 3-5 arası posta çıxan adam niyə düşünsün dünyanın dərdini? bir növ terapiya məktəbi kimi idi. mülki həyat ilə oranın həyatda qalma mübarizəsi bir-birinə çox bənzsə də arada bəzi nüanslar var. tam olaraq bu nüanslar idi məni oraya bağlayan. burda müəyyən statusuna görə sənə hörmət qoyurlar, orda isə dəyərlərinə və şəxsiyyətinə görə. əlbət ki, komandir heyyətdəndən getmirdi söhbət. əsgər dostlarından gedirdi. hərdən gecə vaxtı kazarmanın arxasında çəkdiyimiz siqaretlər gəlir ağlıma, dördüncü postdan 5ci posta siqaret istəməyə gələndə ilişib qaldığımız şirin söhbətlər. vaxtın getməsi üçün hər xatirəyə, hər yaşanmışlığa əl atırdıq. bax sikəcəm axı, gül kimi entry giririk, hansısa dalbenin biri gecə saat 2də 11 manat pul istəyir. halbuki 1 saat bundan qabaq 10 manat pul atmışam. gecənin bu vaxtı qumar oynuyarlar mənəviyyatsız? bax belə şeylərə görə gözəldir əsgərlik. başın dinc. maksimum hansısa maxeni yola verərsən. 5 il bundan qabaq da oturub içdiyim stoldakı qənd qabıya çölün işığı düşüb işıqlandırırdı, indi də elədir. zaman keçir və bəzi şeylərin yeri dəyişmir. eynilə həmin qənd qabı kimi. bir kəslərin hissetdirdikləri də dəyişmir, ama, nə qədər etsən də onu həyatından, beynindən, yaşanmışlıqlarından çıxardıb bir kənara tullaya bilmirsən. məskunlaşdığım bir koma da olsa, onla bağlı o qədər xatirələri niyə və necə bir kənara tuılayım? zəmanə çox pis dəyişib. o qədəe pis dəyişib ki, əvəllər az yaşlı uşaqlar atalarının sözünə baxmayanda sevinirdin. indi narahat olursan, çünki, iti qurdu, peysəri doludu. əsas da narkotik. elə bir şeydir ki, sonunu bildiyin uçuruma tullayır səni. sonu olmayan yolları sevdiyimiz üçün narkotik də yan keçdi bizdən. şükür allaha təmizik, bir dənə siqaretimiz var o da olmalıdır kimi bir şey. dizlərim o qədər sızıldıyır ki, insan nə qədər yorulursa o qədər də qaçmaq istəyir. bu gün elə bir sual aldım ki, gülməkdən özümü saxlaya bilmədim. rəsulzadə, elçibəy, yoxsa heydər . təkərə düşdüm, cavab verə bilmədim. gör neçə illərdir, insanımız nəyin üstündə dalaşır, nələrin, kimlərin mübahisəsini aparır. əslində siyasi tariximiz müstəqilliyi alandan bu yana o qədər də qeyri-adi deyir. naxçıvanda kondisaner zavodu, bakıda paltaryuyan fabriki falan. niyə illərdir camaat verlişlərə çıxır, debatlar aparır, konfiliktlərə girirlər. bəlkə də onlar da hər şeyin fərqindədirlər, sadəcə mırtlaşırlar. bəlkə də elə poxa düşüblər ki, zadniyə versələr çörəksiz qalacaqlar. hərənin çörəyi bir dərədən çıxır. dərənin yiyəsindən qorxurlarsa problem yoxdu. onuz da bu ölkədə hər şeyi qorxu ilə idarə edirlər. insanın bəzi hallarda qorxması çox önəmlidir. məsələn; avstraliyada camaat unitazdan zəhərli hörümçək çıxacaq deyə qorxur, biz isə otruduğumuz yerdə "3-cü bölməyə yaxınlaşarsınız zəhmət olmasa" sözündən qorxuruq. görəsən yenə nə pox yemişik deyə düşünüb sıçaraq gedirik bölməyə. birinə salam verirsən sabahsı gün səndən 1000 manat borca pul istəyir, birinə necəsən deyirsən doğub üstünə atır. bu gün iş paltarında getmişdim bakıya bir nəfər götürməyə. iş elə gətirdi ki, gözləməli oldum. girdim bahalı kafelərdən birinə oturdum. bir əl elədim iki əl elədim qoz qoyan olmadı. çıxdım çölə. belə özümü də qınayıram gedib bambılı kimi bahalı kafedə elə otursam əlbət ki, heç kim qoz qoymayacaq. amma, belə bir nüans var ki, qəhbəlik xalqımızın canına elə işləyib ki, təbəqələşməninin poxun çıxardıblar. əslində mənə qoz qoymayan ofisantın maaşını 3 gündə qazansam da bəzi şeylər var ki, o öz xəttini ortaya qoyur. bir növ sosial ekspriment kimi oldu mənim üçün də. sumqayıtda iş paltarı ilə gəzməkdən heç utanmıram. hələ etiraf edim ki, çöl paltarından daha rahatdır. seçilmir, diqqət çəkmir. 1 nəfər baxanda ikinci səfər baxmır. baxır pasyakdı deyib keçir. kamuflaj edir adamı. hər nəysə söhbət gör haralara gəldi. gedim yavaşdan yatım. bu gün drama yox idi, sadəcə bəzi düşüncələri barmaqlarımızda bərqərar edirdik.

insanlar

öyrəndikləri hər bir yeniliyi bir birlərinə satmağa çalışan varlıqlar. kimin əlində nə var həmin şeylə lovğalanır. əlində olmayan cibində göstərir, olan da elə göstərir ki, gözün çıxır iyrənclikdən. məsələn bir nəfər illərini verir bir sertifikatı almaq üçün, ya da həyatını çürüdür sənətə yiyələnmək üçün. insan ömrü o qədər qısadır ki, bu yarışa son qoymaq əllərində ola ola ömürlərinin axrını gözləyirlər. yəqin ki, hər kəs həyatının bir dönəmində niyə dünyaya gəldim deyə düşünür. bu mənasızlığın içində boğulmamaq üçün niyə rəqabət yaranır? kədərlərimiz və sevinclərimiz aşağı yuxarı eynidir, niyə görəsən insan insana küsür, insan insana bağlı olduğunu düşünür? nə qədər cızıqdan çıxmağa çalışıb utopik düşünsəm də mən də eyni uçuruma düşürəm. görəsən bu qədər rəqabət, bu qədər ayaq çəkmələr, bu qədər üzsüzlüklər axırda boşa avar çəkməklə sonlanmayacaq? görəsən heç özlərinə sual verirlərmi? həyatda qalma yarışı sayılırsa bu, biz çoxdan uduzmuşuq, qəbul edənimiz yoxdu. bəzən insan heç şübhə etmədən güvənə biləcəyi birini axtarır. elə bir adam olsun ki, adına kitablar yazsın, şeirlər əzbərləsin. elə bir insan olsun ki, ölümü sarsıtsın, varlığı yoxluğunu qorxutsun. elə bir insan olsun ki, eyni köynəyi geyinib, hər gün eyni siqareti çəkəsən. hər zamanki yerdə görüşüb, saflıqlarından danışsınlar. hər zaman eyni fikirdə olub, heç zaman bir məqsədə çata bilməsinlər kimi. insanlar o qədər çoxdur ki, dərdi olanlar, dərdi bir dəniz olanlar, dərdi ümid gəmilərində boğanlar. o qədər çoxdurlar ki, nə varlar nə də ki, yoxdurlar. bəzən adamın sinirinı toxunlar, bəzən isə o heç olmamış kimi hissiyat yaradarlar. biriləri gələr mən şairəm deyər, biriləri gələr öz dərd gəmisində boğar, biriləri də gələr dəyər, toxunar, elə bir iz buraxar kii,,,, sonra da səssizcə yox olar. kölgəsində oturduğum yarpaq məndən inciməsin deyə durub başqa yerdə yerdə oturduğum halda, mənasız bir rəqabətə məni də kurs edən insan övladı nə istəyirsən? həyatın eyni suyundan içdiyimiz halda necə olur ki, sən mənə güc gəlirsın, nələrsə öyrətməyə çalışırsan? görəsən öyrənsəm nə olacaq, öyrənməsəm nə fayda? niyə qoymursunuz öz bataqlığımızda bir-iki bakal pivə içək? niyə qoymursunuz, darıxdığımız mahnılarla içimizi isidək? niyə qoymursunuz qışa hazırlaşaq, niyə qoymursunuz yaz fəslini qeyd edək? niyə qoymursunuz axşam üstü anlıq yorulub özümüzü yalızlığın uğultusuna verək? niyə anlamaq istəmirsiniz bəzi şeylərin bədəli ödənməyəcəkdir heç zaman? həyatı yaşamadan qaralamaq nə mənasız bir şeydir amk? hamı bir birindən nifrət edir, görəsən kim düzdür. burda da rəqabət yaranır amk. görəsən hansı düzdür, hans ippona yaxındı, hansı vazariyə kəllə atır? görəsən insan edamı haqq edəcək qədər nə etməlidir? çox təəssüf ki, insan deyilən varlıq yenidən yaradılmaq üçün nələrdən üz döndərir, nələrə yox deyir. illərdir davam edən müharibənin niyə davam etdiyini hələ də anlamayan topluluğa nə deyəsən bəs? insanlar çox vaxt özlərinə sual verirlər. sona çata bilməyəndə dəyişməyən yollardan öz həyatlarına davam edirlər, qaçaraddım..

bacarana can qurban

(baxma: bacarmıyana badımcan)

edit: mənə çatmadı ki, bu ifadəni necə məmur özbaşnalığına gətirib çıxarıdılar? məncə deyilməsi gülməli, eşidilməsi ondan da gülməli olan bir söz birləşməsidir. sosial bir mühitdə yaşadığımız üçün etdiyimiz bütün hərəkətlər insanlara toxuna bilər və ya dolayı yollarla onlarla əlaqəli ola bilər. əlbəttə ki, edilən haqsızlıqlar, qanunsuzluqlar, danışılan yalanlar da birbaşa insanları maraqlandıran məsələdir. ama söhbətin dərinliyinə getsək bir alverçi düşünək. bu adam maşın satır. sənə yağ yeyən, ya da aşmış maşın satanda alıcısı sən olursan. yetəri qədər məlumatın olsaydı almazdın. neçənci əsrdə yaşayırıq? maşını altdan üstdən yoxlamaq üçün o qədər avadanlıq var. adi insan belə ayırd edə bilir artıq bəzi haqq hesabları. ya da yetəri qədər öz haqqlarını tələb etməyi bacarsaydın, aşmış maşın təsbitindən sonra gedib maşını qaytara bilərdin? əslində birinin sənin növbənə girməsi qədər əsəb pozan şey yoxdur. hərdən mənim də növbəmə girirlər. dilim olsaydı qayıdıb mən də deyərdim, gicdıllaq xeyir ola növbəni gözlə? deyəcəksiniz ki, hamı eyni təbiətin yiyəsi deyil. onda ağlamasınlar. dünya həssas qəlblər üçün cəhənnəmdir. əslində bu ifadənin sahibləri ilə mübarizə aparmalı idiniz, ama dalda, qıraqda, küncdə ya da bucaqda onların arxası ilə danışırsınız. onlar həqiqətən də sübut edirlər ki, bacarana can qurban zor sikirik. ədalətsizlik ilə mübarizə metodu bu deyil.

sözaltı günlük

adam hərdən istəyir ki, səhərin sübh çağı oyansın bir dənə marojna yesin. bəzən ruhən həyata o qədər dolu oluruq ki, o boşluğa doldurmaq üçün böyük xoşbəxtliklərə ehtiyac duymuruq. ama gün gəlir yarıya qədər bitməyə yaxınlaşır, o boşluq elə ağır gəlir ki, səhər tezdən yediyin marojnanın dadı damağından itib gedir. marojnalara, şirniyyatlara böyük qəzəb yaranır daxili dünyanda. səhər tezdəni marojna ilə açan adam, axşamları niyə baltika 9 həsrətinə düşür. bu qədər bəsitdirmi keçirdiyimiz iç sıxıntılar, nəfəs almağımıza vəsilə olan kiçik xoşbəxtliklər? zarafatdan başqa izahatı olmayan bəzi şeylərin izahatı veririk gülərəkdən. bu ay da heç düşərli olmadı. konkret ziyandayıq. elə bir ziyandayıq ki, ziyan ilə xeyiri hesablamaq olmur. baş itib. kupon yazmaq da əvvəlki qədər zövq vermir, futbola baxmaq da onun kimi. ağaclar yaz ayına hazırlanırdı, indi uje yaydı. vaxt nə tez keçir amk. bəzən elə çox istəyirsən ki, vaxt tez keçsin, sonra deyirsən mənə nə amke? bəzən nələrə məcbur olduğumu düşünürəm, amma, tapa bilmirəm. hər şey o qədər yaxın o qədər uzaq gəlir ki. bəlkə koram? bəlkə də bu qurdlar süfrəsində yaşamaq çətin gəlir. bu həyatdakı hər şeyə incimişəm. əsas da torpaqlara, yollara, yol kənarlarına. suyundan içdiyim həyat, niyə götünə başına yaxırsan? uzaqlara incimişəm, əlimi atıb qopara bilmədiyim buludlara incimişəm. kəndçilərə incimişəm, şəhərliləri heç sevməmişəm. yenə bir qaranlığa doğru çəkilirik. o qədər şey yazmaq istəyirəm ki, yaza bilmirəm. bura qədər gəlmişik ataq getsin deyirəm. azalır iç sıxıntılarım, azalır axtarmaq sevdası. bəlkə də hər şeyin bəsit cavabı vardır , biz yoruruq özümüzü uzun paragraflarla.

tələsmək

dünyanın bütün incə dadlarını hiss etməyə imkan verməyən və mənasızlaşdıran şey. təəssüf ki, istəsək də istəməsək də bu halı gerçəkləşdiririk. hər gün harasa tələsirik. insan elə varlıqdır ki, yaşmağa tələsməkdən bezmir. nə qədər bu psixologiyaya protiv getsək də axırda biz də bir yerdən başqa yerə tullanırıq. əvvəl elə fikirləşirdim ki, norveçdə bir dağ evində yaşamaq mümkündür. tələsməmək üçün gərək başın dinc olsun, ətrafın barmaq ilə saya biləcəyin fərdlərdən ibarət olsun. bunu qazanmaq elə də asand deyil. görəsən nələrdən keçməliyik ki, axırda biz də saatlarla bir yerdə uzanıb qalaq və itirib axtaran olmasın. bəzən bu xoş olsa da, özümüzün uydurduğu çıxış yolundan başqa heç bir fikirə hörmət etməyəcəyik deyə bu insanların bizim ətrafımızda olması mənasız gəlir. tələsmək bəlkə də bəzən içdiyimiz çayın yarıda qalmasıdır, görəcəyimiz işlərin gecikməsidir, getdiyimiz yolların uzanmasıdır, hər zaman axtardığımız bir varlığı heç vaxt tapa bilməməyimizdir, verdiyimiz sözlərin heç vaxt yerinə düşməməsidir, qıraqdan tələsən insanları böyük can sıxıntısı ilə izləyə bilməməkdir, bəzən fikirləşirəm ki, ən qorxulusu insanın həyata tələsməməsidir. arzuların, xatirələrin, ümidlərin, sevinc və kədərin olmadığı dünya nəyə lazımdır ki?

inkar etdiyimiz cəmiyyətin bir parçası olmağımız

bir cəsarətlə bu tilsimi qırıb inkar etdiyimiz cəmiyyətin bir parçası olmaqdan vaz keçəcəyimiz dünya.. ömrümüzün axrına qədər buralarda fırlanmağa məcbur qaldığımız müddətcə o qədər manasızdır ki, edilən bir şeyləri tənqid edib özümüxü üstün görmə çırpınışları. başqa da edəcək bir şey yoxdur əslində, vaxtımız gedir, başqalarının sevinclərinə palçıq atırıq öz aləmimizdə. bunun adı qətiyyən qeybət deyil. sadəcə həyatın bizi itələdiyi bataqlıqda əyləncəni tapma axtarışlarıdır. fikirləşəndə ən azından bəzi məsələlərrə həssaslığımızı qoruyuruq, yormuruq, kimlərinsə arxası ilə düşüb ömürlərinə girmirik. gerçək sevgini tapdığımızı düşünüb bir baxım sevgi nəğmələri söyləyirik. biz də cəmiyyətimizin bir üzvü kimi 9-10 oynanılan futboldan sonra 2-3 bakal pivə içməyin tərəfdarıyıq. xoşbəxtliklərimiz o qədər anlıq, o qədər sadə şeylərdən təşkil olunub ki, gecəni gündüzə, gündüzü gecəyə qatmağa vaxt tapmaq üçün yenə bizi bir günlük idarə edəcək adamlar axtarmağa məcburuq. biz xalq olaraq deyəsən əziyyət çəkməyə məhkumuq. başqa heç nə.

sözaltı günlük

hər gözəl şeyin niyə sonu olmur? axıra qədər sürünə biləcəyim bir xoşbəxtlik yolu necə tapa bilərəm özümə? niyə bu qədər sıxıcıdır xoşbəxtliklərimiz? niyə qucaqlamağa adam axtardığım yerdə sikim durur? görəsən məsələ nədədir. əgər sumqayıt gün keçdikcə daha da bərbad hala düşürsə bunun səbəbkarı kimdir? doğrunu nə bilirəm? əvvəlki kimi ulduzlara baxıb xəyal da qura biımirəm. damla damla göz yaşları da ata bilmirəm, divaralara baxıb fikirə də gedə bilmirəm. qışqırıb öz səsimlə tətmin də edə bilmirəm özümü? işığı hara tutsam qaranlıqdır? hərdən fikirləşirəm mənə dağ lazımdır, qaçıb getməkdirmi çıxış yolu? ya da bir ağac əkməkdirmi? iki addımımdan biri səhvdir, hərdən xoşbəxtliyi tapdığımı fikirləşirəm güclü fırtınalarda. yayda kölkə axtarırıq qışda günəş? niyə qəbul edə bilmirik bütün fəsilləri? əvvəl olsaydı gələcək adına xəyallar qurardım. yaş irəlilədikcə bunu da etmək olmur. bütün xəyallar təhqir kimi gəlir özümə. əvvəl problem yalnızlıq idisə indi yalqızlıqdır. hər əli açar tutan usta mı olur? daxil olduğumuz bütün rejimin tərsinə getməyimiz şərtdirmi? indi mən bu qədər şeyi yazanda xoşbəxtlikmi yaxın gəlir? bilmirəm bilmirəm bilmirəm? onu bilirəm ki, gəmisi olana nə xoşdur yeni dənizlər?

domino

tanrının bizə bəxş etdiyi ən gözəl əyləncələrdən biridir. nə qədər əsəb keçirsək, nə qədər söyüşün biri bir qəpikdən olsa da bu masada gedən söhbətin yerini başqa heç nə verməz. rasxodun azaldığı, qarşılıqlı münasibətlərin şahə qalxdığı bir masa düşünün. 1 paçka siqaret, çay, plitka olmasa da olar əsas limondu. damino bir kəşfdirsə, bizlər də sayəsində kəşf edirik. tarixə məlum olmayan fəlsəfi düşüncələrdən tutmuş, qeyri adi söyüşlərə qədər? insan özünü necə unuda bilər bir neçə saatlıq? nə yemisən turşulu? my name is intiqam? ama gərək ki, məqsəd oynamaq olsun. yoxsa 2 əldən sonra tiktoka başın salmasın gənclərimiz. çox bəsit görsənsə də bir terapiya üsuludur. insanın evi kimidir. hələ yay vaxtı 1 bakal pivədən sonra açılan ağızı bağlamaq allaha qalıb. noxudunu saçağını qizardilmişini nağayrem bir paçka siqaret və yerə vurulan daş zakuskanın başbakanıdır. oynayın və oynayın. sevgilim olsaydı onunla da gedərdim bir dövrün son ziyarəgahlarına. damino paylaşmaqdır, insanı bilinməyən səhifələrə aparandır. içimiz bir şkaf deyil ki, açıb baxaq, qarşıdakının əlini bilmədən düşüncəsini bilməkdir bu oyun. bəzən paylaşmaqdır, bəzən də bağışlanmayacaq səhvlərdir. adamın ürəyi hərdən kofe içmək də istəyir, amma, qürurumun bu qədər incinməsinə imkan verə bilmərəm deyirəm və susuram..

zəhlətökən şeylər

bir işin bir neçə nəfər tərəfindən görülməsi. buna məruz qalmağın ağırlığı. psixologiyada spatial memory deyə bir şey var, yəni əşyaların yerləşdirilməsi. masanın üzərinə ya da fərqi yoxdu evin damına qoyulan əşyanı sadəcə sənin bilməyin və rahatlıqla tapmağın. işə fokuslanmaqda və verimli bir nəticə almaqda da köməklik göstərir. dünyada ən etməyəcəyim tək şey insanları günahlandırmaqdır. ama insanlar heç zaman haqlı deyildilər. sadəcə gır gır bır bır bırdan ibarət zəhlətökən səs sahibləri. əslində sənə təsir edən hər bir hərəkət zəhlə tökəndir. burada bir əşyanın ya da oyuncağın günahı yoxdur. qısacası insanlar və onların həyatda qalma mübarizəsi yolunda başqalarını qurban verməyə hazır olmaqları?

unudulmaz uşaqlıq xatirələri

bəyaq məhlə uşaqları ilə yolnan gələndə uşaqlıq xatirələrimizdən danışırdıq. bizdən 4-5 yaş böyük qaqaş var idi. oğraş gədə həm zırpıydı, həm də boyu uzun. ümumi məhlədə hakimiyyət qurmuşdu. bizi konkret idmana otuzdurmuşdu. günortalar gün vururdu deyə axşam saat 5dən sonra düşürdük məhliyə. düşən kimi də bölüşüb bir futbol basırdıq. əgər kim futbolda çoxlu səhvlər etsəydi onu axşam ağır məşq proqramı gözləyirdi. futboldan sonra hamı padxodnan jim, turnik, press edirdi. həftənin 6-cı günü normativ götürürdü gicdıllaq bizdən. kankret sistemli şəkildə bir təşkilata çevrilmişdik. heç kim də yox deyə bilmirdi. idman idi çünki. nə deyəsən mq. ən pisi də ən sonuncu gecəyə yaxın olan məşq idi. qaz yerişi amk. məhlənin o başından bu başına qaz yerişi gedirdik. sanki xüsusi təyinatlı amke. aşağı məhlədən uşaqlar gəlirdi dəli olub qaçırdılar. götümüz açılsa da çox maraqlı günlər idi. indi isə gülərək xatırlayırıq və darıxırıq.

sosiallaşmaq

bir növ tapışmaq deyilir buna. insan psixologiyası o qədər mürəkkəbdir ki, indiki dövrdə çox çətin bacardığım şeylərdən biridir. çox az da olsa sosiallaşdığım ətrafım var, yeni insanlar tanımaq o qədər ağır gəlir ki. biri deyəndə ki, oturub çay içək o qədər ərinirəm, o qədər iç sıxımtılar keçirdirəm ki. əslində məsələ bilirsiniz nədir? hamı o qədər doludur ki, istər istəməz enerjimizi alırlar. adamları nə qədər yola vermək olar? insanların dərdi sadəcə başa düşülmək olub. insanlar yaş artdıqca ehtiyacları tam fərqli seqmentə tərəf itələnir. şəxsən mən bu dünyada elə bir adam yoxdu ki, yola gedə bilməyim. təbii ki, peri peysəriynən vaxt keçirməkdən getmir söhbət. per peysəri necə yola verməkdən gedir. bu sosiallaşmaq sayılmır. insanlar hələ də elə bilirlər ki, qarşılıqlı debat halında olan ünsiyyət boğunuqluğu sosiallaşmaq adlanır. sadəcə mən ciddi həyata uyğunlaşa bilmirəm. ciddi problemlər ürəyimi sıxır. hərənin öz problemi var, düşünürəm ki, özünə. bunu rahatlıqla paylaşa biləcək qədər uduzmuş hiss etməməlidir insan. hərhalda başa düşülmək deyə bir şey yoxdur. yola verilmək deyə bir şey var. camaat bilməyərək yola çıxır, biz bilirik deyə yolun yarısına belə girmirik. sözlük olmasaydı nə edərdik? sosiallaşmaq barədə nə qədər bacarıqsız olsaq belə bunu edirik. təbiətimiz gərəyi edirik. buna məcburuq. bəzən buna görə insanlara məcbur hiss etmək düşündürür adamı. əslində isə bunu məcbur olduğunu düşünmədən edəndə o boşluğa rahat doldurmaq imkanımız olur. gərək qabağıma elə adamlar çıxsın ki, 10 il görməsəm belə eyni ünsiyyəti saxlaya bilim. insanı insandan soyudan şeylər çoxdur. əgər ki, təbiət etibarı ilə həssasınızsa. bir dəfə soyudunuzsa axıra qədər belə davam edəcək. kiməsə niyə şans vermək məcburiyyətindəyik. bu sonu olmayan, mənasız və sıxıcı yola davam etmək kimin ağlından çıxan fikirdir. sözünüz düz gəlmirsə bunu qarşı tərəfə hiss etdirməyə nə var. ya əgər qarşı tərəf gicdıllaqdırsa ya da özünü gicdıllaq yerinə qoyubsa? bəzən bir məsələ haqqında şeirlər, kitablar yaza bilərsən ama adi 2 cümləni düz qoş edib bir aya gətirə bilmərsən ki, qarşındakı səni anlasın. əslində mən səhv anlaşılmaqdan qorxmuram, boşuna avar çəkməkdən sonra da hər şeyi pox etməkdən qorxuram. yaşanmışlıqlar və xatirələr insanın özəyidir və bunlar insanı xarakterizə edən başlıca faktorlardandır sadəcə bu yaşanmışlıqları kiməsə satmaq ucuz işdir. düşünürəm ki, dərdləşmək qədər mənasız bir şey yoxdur. əvvəl deyirdim ki, dərd dərdi unutdurar ama o sözümdə də bir mənasızlıq var anlayıram və deyəcəm. Tanımadığımız adamlarla saatlarla dərdləşməm bəli dərdi unutdurar, bir də görməyəcəyin, hər şeyin 1 saatdan sonra silinəcəyi bir chatda qarşılıqlı dərdləşmə dərdləri unutdurar onu dərdi sənin dərdivi sənin dərdin onun dərdini. Ama bu müvəqqətidir. sosiallaşmaq da mənə görə müvəqqəti şeyləri xoşlayır. axıra qədər getsən ya poxu çıxacaq, ya da çox mənasız bir münasibət ortaya çıxacaq. bir entry yarım litr viskini aparır blin. ən azından klaviyaturamız sağ olsun. çox adam introvert bir şəxsiyyətə sahib olduğunu düşünür və ona görə sosiallaşmaqdan qaçır. əslində yerinə, məkanına, zamanına görə dəyişən şeydir bu. əsgərliyə düşsən nağarasdan mq. orda belə deyil ortam. altda qalan namərddir söhbətdəri gedir. gərək ki, sosiallaşasan ki, altda qalmayasan sən də birini deyəsən. əzilməyəsən. iş ortamındasan bir osturağı da sən basmalısan, soxmamalısan içinə ki, bilgisiz görsənməyəsən. insan olmağın ən pis qaydalarıdan bidir. bilmədiyini də satmalısan ki, sonra başına çıxmasınlar. bəzən düşünürəm ki, orta əsrlərdə yaşasaydım kaş. əvvəllər daha asand və daha təbii olardı yəqin ki sosiallaşma işi. o vaxtlar insanlar bir şeyi ağızdan ağıza öyrənərdilər, öyrəndikləri şey realdırmı yoxsa şəhər efsanəsidir bilməzdilər heç mqe. indi internet dövrüdür blin. hərə alıb əlinə bir dənə də yaxşı süni intelekt çıxardıblar yazır ora hər şeyi çatdırır. belə şey olar amke. belə dövrdə sosiallaşmaq olar, qaqa. əsgərliydə zoruyduye bilib bilmədiyini soxurdun gedirdi. internet yox bir şey yox. bunun adı əslində həyatda qalma mübarizəsidir. bəzən soxuduğun şeylər camaata çox daha məntiqli gələ bilir. bunun adı da fəlsəfədir. əslində fəlsəfə yaratmağa zəmin yaratmayıblar artıq. hər poxdan bir kanfet düzəldirlər. qırılmırlar, çıxmırlar həyatımızdan. axırda laçında bir dağ evinə köçəcəm, adın da qoyacam hacı qaçarın ziyarətgahı. gəlsinlər bi salam verib getsinlər. başqa istədiyim şey yoxdur. onsuz da onlar çox bilirlər, sözlərinin üstünə söz gətirmək başım üçün deyil. zarafat bir yana boş boşuna dolu dolusuna fərq etmir intiriqaya, mübahisəyə girmək də öz əvvəlki dadın itirib. bilsə də bilməsə də hamı özünü haqlı görəcək və hamı bir mənafə üzərinə səninlə salam meleykim eliyəcək. kəndçivari söhbətimizi elədik indi söz verilir kəndin dəlisinə. çünki, əm etibarlısı da elə odur.

sözaltı günlük

bilmirəm. bütün yaşamımı bir sözlə ifadə etməyə çalışsaydım böyük hərflərlə bərkdən bilmirəm deyərdim. niyə qışqırmaq olmur burada? bilmirəm? suallar və cavablar. böyük bir boşluq. bir damcı göz yaşının səbəbi əslində illərdir yığılıb qalan qışqırmaq həsrətindən gəlir. görəsən insanlar nə qədər ağıllıdır mən nə qədər ağılsızam? 1 litr nzs almışdım. indi tapa bilmirəm. beynimin içi partdıyır. bir qırağa çəkilib avarenni rejimdə ağlamaq istəyirəm. özü də 10 dəqiqəlik yox aylarla illərlə sadəcə ağlamaq istəyirəm. bəlkə ağlasam axırda bilərəm bu işdə tərslik nədir. görəsən nəyi səhv edirəm, məncə bunu düşünmək üçün gecdir. bəlkə də bilirəm, özümü bilməməzliyə vurmuşam. bəlkə bütün sualların cavabı çox sadədir, mən özümü schopenhauer zad zənn edirəm. insanlar? bu zəmanədə insanları günahlandırmaq qədər pasledni bir şey yoxdu. sadəcə tətminsizliyimizdir vurub sübhan dağına çıxardır bizi. zarafatsız bəlkə bir gün gedib sübhan dağına çıxsam heç bir şeyim qalmaz. elə fikirləşirəm ki, seçim etmək üçün gecdir. axıb gedirik zamanın çaylarında, hamı kimi nəyəsə təslim olmuşuq, başımıza nə gələcəyini 10 il qabaqcadan görürük əgər ağ çiyər xərçəngindən ölməsəm.