itsmeSabi


227   7   0   0
http://i.imgur.com/IVZUvrc.jpg
9.nəsil moderator & #sözaltı artist
reytinq xalı: 1772
entry sayı:227
karma xalı: 6266
izləyənlər: 45
sifariş sayı: 21






son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə

turalbaijan Siyasətdən başqa bir şey danışmayan yazar.

Postlarda da hakimliyini qurub, hələ bir də "gedim, ya yox" deyə səsvermə keçirir. Bi zahmet git, əzizim.
çünki ortaya siyasət, ya da "bdu poxdu" temalarını ataraq postlarda dönən davalara mane olursan, atışmaları düzgün izləyə bilməməyimizlə yanaşı, dalaşan yazarların fikrini də yayındırırsan.

(bax: umbay yazar)
hamının sevdiyi halda sevilməyən şeylər (bax: qarpız)

illərdir ki, yemirəm, evə alınmasına da icazə vermirəm. Evdəkilər alsa, "həyətdə kəsin, yeyin" deyə evdən qovuram.

Dadını sevməmək bir yana, -çünki dadını artıq illərdir yemədiyim üçün xatırlamıram- iyindən diksindiyim üçün yeyə bilmirəm.

Hərdən yediyimi düşünürəm, uzaq olsun, tüklərim biz-biz olur. Bir az kilo alanda, yəni yeməyimi azaltmalı olanda da özümü yeməkdən diksindirmək üçün qarpızın iyini xatırlayıb mətbəxdən qaçıram.

Qarpızı sevən insanlar mənim bu xasiyyətimi eşidib mənə qəribə-qəribə baxdığı kimi, mən də qarpızı ciddi-ciddi sevən insanları görəndə təəccüblənirəm. Hələ suyunu zadı içən insanları demirəm.
fakat müzeyyen bu derin bir tutku Romanı ayrı, filmi ayrı xoş təsir bağışlayan ilhami algör əsəri

əsas qəhrəmanın qarışıq fikirləri, gördüyü hər şeyə verdiyi fərqli reaksiyalar, oxucuya məlum olmayan, həyatında olan insanlar və baş vermiş hadisələri xatırlaması, onlar haqqında danışması və s. Kimi amillər Üzündən romanı oxumaq səbr və düzgün analiz edə bilmə qabiliyyəti tələb edir, amma əsas qəhrəmanın dərin mənəviyyat və intellektinə vurulmadım deyil. "Fakat müzeyyen", müzeyyen qəhrəmanı isə həqiqətən oxuduğum əsərlər içində yaddaşımda qalacaq qeyri-adi qəhrəmanlar arasına girdi.

Film isə -rəylərdən oxuduğum qədər- bir çox insana "elə-belə" və ya "vaxt itkisi" gəlsə də, həqiqətən ayırdığım 2 saata dəyəcək bir film idi. Melanxoliyası, arada keçən mənalı dialoqlar və durğunluğu ilə özünü sevdirdi.
--spoiler--

Əsərin 1 gün içində həm romanını oxuyub, həm də filmini izlədim. qəribə şəkildə marağımı çəkmişdi. Yəqin şəxsi həyatımla bağlaşdırdığım mövzulara dəyirdi:
mən özüm də bir gün səhər qalxıb birini tərk etmiş, birinin qəlbini qırmışdım. "tərk edilmək tərk etməkdən daha asandır" nəticədə.
"bəzi qadınlar müzeyyen kimidir, sadəcə qalxıb getməlidir, bəzi kişilər də arif kimi kədəri ilə yaşamalı olduğunu öyrənməlidir".

Əsər münasibət problemindən daha çox iki insan ruhunun ətrafında dönən hadisələrlə bağlıdır. Hər kəs özünü fərqli bir yerə qoyur bu hekayədə. Biri gedən olur, biri qalan. Niyə gedib niyə qalanlardan danışmaq yerinə ortadakı "çıt" səsini müzakirə etmək, sonrasında da qəbullanmaq lazımdır. Və daha artıq "çay içə biləcəksinizmi?" Onun fərqinə varmaq.

--spoiler--
pick me girl Klassik "mən sənin bildiyin qızlardan deyiləm" qızları;
Ya da,
O həmişə gördüyümüz "oğlanlar mənim dostumdur", "qızlarla yola gedə bilmirəm", "hahaha, canım, nə danışırsan, o mənim qardaşım kimidir" deyən, əslində "mən digərlərindən fərqliyəm, məni seç" subliminal mesajı verən qızlardır.

Davamlı öz həmcinsi ilə yarışda olmaq, öz həmcinsini aşağılamaq, özünü onların hər birindən üstün görmək çabası özünü alçaltmaqdan başqa bir şey deyildir mənim üçün. Özlərini qarşı cinsə bəyəndirmək üçün edilən bütün bu əziyyətdə də özlərini bunu etmirlərmiş kimi, əslində həqiqətən də belələrmiş kimi aparırlar. Həmişə seçilməyi gözləyirlər, özlərinin skillərini ortalığa soxuşdururlar, əlaqəsiz mövzuları bir-birinə bağlayıb yenə dönüb-dolaşıb qadın düşmənliyi edərək özlərini bəyəndirməyə çalışırlar. Halları the red pillcilər kimi o qədər bərbaddır ki, insanın yazığı gəlir.
brief einer unbekannten "naməlum qadının məktubu"

stefan zweigın 1920-ci illərdə yazmış olduğu, qarşılıqsız sevgini bir qadının dilindən anlatdığı əsər.

"Oğlum dünən öldü"dən "oğlumuz dünən öldü, bizim oğlumuz, sənin öz oğlun"a keçid edən qadın- məktubu yazan hər şeyi etiraf edir:
--spoiler--

13 yaşından bəri illərlə onun ətrafında ruhu belə duymadan gəzindiyini, vyanadan ayrılanda- sevgisindən uzaq düşəndə onun üçün yas tutduğunu, yetkinlik yaşına çatanda artıq bir qadın hissi və "onun olma" istəyi ilə geri qayıtdığını və hətta buna nail olduğunu, hamilə qaldığını, onun oğlunu dünyaya gətirdiyini, amma həyatına təsir etməsin deyə ona deyə bilmədiyini, özünü sataraq oğlunu atasına layiq böyütdüyünü, birlikdə olduğu şəxslərin ona böyük hörmət və sevgi bəslədiklərini, hətta evlilik təklifi etmələri, amma onun eşqinə sadiq qaldığını və yenə göz-gözə gəldikləri və əl-ələ yatağa girdikləri o son gündə belə -ilk bir yerdə olduqları gündən nişanələr də verməyinə baxmayaraq-onu tanımadığını, köməkçisi olan qocanın 1 saniyəlik baxışından belə onu tanıdığını, amma sevdiyi insanın onu əsla tanımadığını anladır bütün həyatını sevdiyi insana həsr edən bu qadın. Elə bir həyat ki, bütün hər şeyə qarşı qulaqlarını və gözlərini bağlamış, yalnızca bütün doğrusu-yanlışı, əyrisi-düzü, enişi-yoxuşu sevdiyi insan olan həmin həyat.

--spoiler--

Psixologiyanın dibinə enmiş zweig'ın bu əsərini oxuduqda hadisələrin həqiqətən baş vermiş olduğunu, məktubu həqiqətən də belə bir obsessiya qarışıq sevgiyə sahib olmuş qadının yazdığını düşündüm, çünki yalnız məhz bu cür qarşılıqsız sevgi yaşamış olanlar bilə bilər ki, bunlar real həyatda da baş verə bilər, lakin deyilmiş. Məsləhətim odur ki, keçmişdə də bu kimi hadisələr yaşamış, hələ də təsirində qalmış olan kəslər varsa, bu kitabı oxumağı bir müddət ağıllarından keçirməmələridir, əks təqdirdə bir neçə gün kitabın təsirində qalmaq gözləniləndir.


--spoiler--

"amma mənim içimi aça biləcəyim heç kəsim yox idi, kimsə mənə bir şey öyrətmiş, mənə xəbərdarlıq etmiş deyildi, təcrübəsiz idim və hər şeydən xəbərsiz idim: özümü taleyimə bir uçuruma atlayarmış kimi təslim etdim".

"saatlarca, hətta günlərcə o zamanlar səninlə necə yaşamış olduğumu anlada bilərəm, hətta mənim üzümü haradasa heç tanımayan səninlə".

"indi artıq mənim üçün yalnız sən varsan dünyada, yalnızca sən, mənimlə əlaqəli heç bir şey bilməyən sən, bu arada heç bir şeydən xəbəri olmayanı oynayan və ya hər şeyi və hər kəsi lağa qoyan sən. Bəli, yalnızca sən, məni əsla tanımamış olan və həmişə sevdiyim sən".


--spoiler--
bir azərbaycan qadınının təcavüz gündəliyi
Bu başlığa bir daha yazmaram deyə ümid edirdim, amma təəssüf ki, bu kimi ani durub düşündürəcək, özünü metronun altına atmağı beynindən keçirdəcək qədər gic-gic hadisələr gəlib məni tapır.

Eynən bu kimi bir hadisə bu yaxınlarda zibilə qalmış neftçilər metrosundan çıxanda başıma gəldi.

Metrodan düşdüm və pilləkənlə yuxarı qalxırdım. Bu zaman da ortayaşlı kişiliyinə sıçdığım biri pilləkəndən enirdi. Başımı qaldırdım, anidən andıra qalmışını qaşıdığını görüb üzünə baxdım, tez gözümü çəkdim, başqa yerə baxdım. Bütün bu baxış dəyişmələri 1-2 saniyə içində baş verdi, amma təəssüf ki, üzünə baxanda gözümün içinə baxırdı və əlinin zibilində olduğunu gördüyümü görmüşdü. Yanımdan keçəndə mənə şey dedi hahaha:
"Əlim səndə qalsın".

"O elini al da bi yerine sok" deyərdim, təəssüf ki, həmin an dostlarımın yanında donub qaldım. Niyə belə dediyini düşünmürdüm, çünki bilirdim, sinəsi həqiqətən açıq olan kofta geymişdim, şalvarım dar idi, bütün bədən xətlərim ortada idi, qısacası- onun üçün "qəhbə" tipində idim və bildiyimiz kimi də saçı rəngli olan, sinəsi açıq olan, dar geyinən və s kimi qızlara hər cür söz atmaq olar. Çünki həmin qızlara heç dədəsi fikir vermir, hörmət etmir, o niyə hörmət etsin ki?

Həmin gün yalnız o hadisə olmadı. Bununla bitmədi. Neçə söz, neçə baxış atıldı. Mənə maraqlı olan bu beyinsizlərin mənə söz atmaları ilə dəyişəcəyimi, sabah durub bağlı paltar geyinəcəyimimi düşünmələridi. Hələ Qızların "booy, bunun geyiminə bax" baxışları, öldürür məni hahah, blin go educate yourself, ignorant bitch.

Hər dəfə şəhərə çıxanda mən camaatdan, camaat da məndən utanır ki, belə vətəndaşlarımız var, belə insanlarla eyni ölkədə yaşayırıq. Nə deyim, bilmirəm ki.
Yılmadım, Bu gün də saçımı maviyə boyatdım, di yanın tökülün, hı.
davamlı dava edən ailədə böyümək Mərhələli şəkildə irəliləyən aktdır.

1- əvvəl qorxmaq gəlir.
səsləri azacıq yüksələn kimi canına vəlvələ düşər ki, bu dəqiqə nəsə düşəcək, sınacaq, bərbad şeylər olacaq. dünyanın sonu imiş kimi.

2- sonra hər iki tərəfi gözündə dəyərləndirmək, bir növ, kimin haqlı, kimin haqsız olduğunu tapmaq istəyi gəlir.
Müşahidə edirsən: kim davada necə hərəkətlər nümayiş etdirir, nə deyir, nə üzərində dava düşür, dava olmayan zaman bir-birilərilə necə rəftar edirlər və ya neyləyirlər və s.

Bu mərhələ çox enişli-yoxuşludur. Çünki bu mərhələ əslində sənin üçün dünyanın ən güclü, hər şeyin öhdəsindən gələ biləcək gücə sahib olan ananın da, o gözündə mükəmməlləşdirdiyin, -nə qədər düşük bir deyim olsa da- "əsl kişi" olaraq tanım verdiyin atanın da əslində necə biri olduğu, əslində ikisinin də o qədər də möhtəşəm və güclü olmadığı, hətta dibinə getsən, hər ikisinin də psixoloji problemləri olduğunun fərqinə varmaqdır.

Amma çöldən nə qədər də möhtəşəm bir ailə olaraq görünürük, elə deyilmi? 4 uşaq, hər birinin nazı ayrı çəkilir, gözəl-göyçək geyindirilir, gəzməklərindən, tozmaqlarından qalmırlar, təhsilləri yaxşı davam edir, dindirsən, ağızlarından bal tökülür, amma gəl, gör ki, bunların hamısı kənar insanlara qarşı olan bir "oyun", "maskalanmadır". Nəinki kənar insanlar, qohumlar, dostlar, biz ailədə də bir-birimizə qarşı maskalanırıq. Nə mən olduğum kimiyəm, nə də digərləri.

insan özü ilə tək qaldıqda "özü" olur. Bir də canından, hətta daha çoxu- ruhundan saydığın, birlikdə bütünləşdiyin sevgilin və bir neçə dostunla bir yerdə olduqda "özün" olursan. Mənim könlüm istərdi ki, mən anamla bütün olum, bacımla bütün olum, atamla ən yaxın dost olum, əfsus ki, olmur.

Yenə də bu mərhələdə düzgün olmayan şeylərin fərqinə varıb gücünün və ağlının çatdığı qədər ailənin böyük uşağı olaraq nəyisə düzəltməyə çalışırsan. Oturub ananla dərdləşirsən, atanla söhbət edirsən, hər iki tərəfə bir-birlərini dinləməyin nə qədər vacib olduğunu, ikisinin də tamamilə düzgün olmadıqlarını, hər ikisində də filan-filan günahlarının olduğunu deməyə çalışırsan, bunun bir xeyrinin olmayacağını bilmədən, fərqinə varmadan, gələcəyi təxmin edə bilmədən. Əlindən nə gəlirsə, edirsən artıq.

3-cü mərhələdə isə..
Artıq qəbullanırsan. Atanı da, ananı da olduğu kimi, bütün günahları ilə qəbullanırsan və artıq səslərinin yüksəlməsi sənin üçün nəsə ifadə etmir. Artıq bu mərhələdə "boşansalar, rahatlaşardıq daha" deməyə başlayırsan. Ürəyində 10% bunu istəməsən də, 90% səslərindən, boş mübahisələrindən bezdiyin üçün boşanmalarını həqiqi ürəkdən istəyirsən. Maman öz mamasına "whatsapp"la dərdini danışanda nənən "boşan, çıx, gəl" dedikdə daha yan otağa keçib "boşanacaqlar" düşüncəsi ilə ağlamırsan, əksinə mamana işarə edirsən ki, maman düz deyir, boşan, çıx, get!

Daha sən susursan, çünki arxanca gələn bacı-qardaşlarının "2-ci mərhələsi" başlayır, onlar danışıb həll etməyə, ya da dözümsüzlük göstərməyə başlayırlar. Sən susduqda "niyə susursan? Dillən də!" Dediklərində heç nə demirsən, icazə verirsən ki, bacı-qardaşların da gözlərində böyütdükləri ata-anaları ilə yaxından tanış olsunlar.

Sonrakı mərhələ varmı, bilmirəm. Bəlkə də sonrakı mərhələ "boşanmağı seyr etmək"dir, ki bu mənim üçün ən yaxşı haldır. Xəstə olan anam əsəbdən qurtular, ən azından onun ölümünü seyr etmərəm. Bəlkə də bir neçə il ömrü qalıbsa, onu da qışqıraraq, əsəb keçirərək çəkməz. Bax, bunu da qəbullandım, sözlük.

Bütün bunlardan uzaqlaşıb atamla olan söhbətimi yada saldıqda mənə bir dəfə belə dediyini xatırlayıram:
"Baban nənənin üstünə həmişə qışqırırdı, mən həmişə özümə söz verirdim ki, atam kimi olmayacam, həyat yoldaşımı incitməyəcəm, boşuna əsəbiləşməyəcəm. indi də çalışıram elə olum".

Təəssüf, ata, təəssüf. Sən babamın tam bir kopyasısan. Hər dəfə mamanın üstünə qışqırdıqdan sonra üzünə gələn o əsəb qarışıq peşmanlıq ifadəsini də görürəm, bu da zənnimcə, özünə verdiyin sözü pozduğunun fərqinə vardığından olur.

indi də sən mənə "mənə çox oxşayırsan" deyirsən. Məhz buna görə də mən qorxuram. Onsuz da ailə qurmaq, uşaq dünyaya gətirmək fikirlərindən olduqca uzağam, qorxularım məni öldürür, sənin də belə deməyinlə daha çox gözüm qırılır. Mən öz həyat yoldaşımı it kimi qapmaq, uşaqlarımda travma qoymaq, ailəmi bədbəxt etmək istəmirəm.

Ailə ən əsas xoşbəxtlik mənbəyidir, dostlarla əylənsən də, çölə çıxıb gəzsən də, alış-veriş də etsən, işləsən də içdən-içə səni öldürən, qurudan bədbəxtliyindir ailənin dava etməsi. Hər gülüşdə bir göz yaşı, hər uğurda bir utancdır. Mən də gələcək ailəmin və özümün xoşbəxtliyini əsəbimi idarə edə bilməməyimə qurban verə bilmərəm.

Hər şeyə qarşı olan bütün ümidlərim ölüb. Əvvəl "yaxşı olacaq, ümidim var!" Deyə ortalıqda dolanırdım, indi isə pessimistlik canıma hopub. Bütün etdiyim şey boş oturub divara baxmaq, arada da sözlüyə daxil olub yenə pessimist/depressiv entrylər oxumaqdır. Daha belə nə qədər davam edəcək, melanxoliyam məni haralara aparacaq, bilmirəm.
heç nədən zövq almamaq içindəki boşluğu heç cür və heç nə ilə doldura bilməməkdir.
Ora-bura boş-boş vurnuxmaq, daha nihilist baxış dərəcəsi ilə- o şeyi etməyinlə etməməyin arasında sənin üçün heç bir fərqin olmamasıdır.

Mənim üçün isə sadəcə yeməkdən zövq almaqdır. Hər gün fərqli dad, fərqli ədviyyat, "mədəsizlik" kimi bilinən hər şeyi bir-birinə qatıb-qarışdırmaqdır. Başqa da heç nə.

Bir zamanlar reallıqdan qaçmaq üçün sığındığım "məkan"lardan biri olan kitablar məni yenə ağuşuna almaq istəyir, mən də qaçıram, amma bu səfər reallıq yoxdur, boşluqdur sadəcə.
Musiqilər də artıq qulağa iynə batırır. Klassikdən tutmuş metalına qədər, hər biri başımı ağrıtmaq üçün sui-qəsd təşkil ediblər sanki.

Zibili də budur ki, səbəb-nəticə əlaqəsi qura bilmirəm. Niyə oldu, necə oldu, nə zaman oldu, zövq ala bilməməyimə səbəb nədir, bəlkə bu məni artıq sıxır, başqasına keçməliyəm, yeni şeylər kəşf etməliyəm? Və s. Kimi suallarla da baş-beynimi gözəlcə bir xarab etdikdən sonra... sonra heç nə olmur. Cavab tapa bilmirəm və məcbur qəbullanıram.
inaq "Kitabi- Dədə qorqud" leksikasına görə- ən yaxın, inanılan, güvənilən adam.

əlavə:
"Kitabi- dədə qorqud" leksikasından danışmışkən bunu da qeyd edə bilərik ki, dastanın əsas qəhrəmanı- qazan xanın inağı bamsı beyrəkdir.

Bamsı beyrəyin digər bahadırlardan fərqi yalnız qol gücünün olması deyil, həm də ağıl, zəka, emosiya cəhətdən güclü olması idi. Məhz buna görə də bamsı beyrək qazan xanın ən çox güvəndiyi adam sayılır.

Bir çox sınaqdan keçmiş bamsı beyrək eşqi ilə də sınanır, on altı kafər qızının cazibəsində "şeyx sənan" olmur, elə "məcnun" olaraq da qalır.

məhəmməd füzulinin də, nizami gəncəvinin də "məcnun"u əslində elə qılıncdan əl çəkmiş beyrək idi. Beyrək qəhrəmanlıq dastanından çox məhəbbət dastanının qəhrəmanına bənzəyir. Məhz Bu keyfiyyətləri də onu qazanın güvənilən inağı edirdi.
mullet Hal-hazırda Bütün amerika və avropada məşhur olan, düzgün kəsildikdə çox gözəl alınan saç stili.

Əvvəl mel gibson, bradd pitin sayəsində məşhur olan bu saç stili son 1 ildə də miley cyrus-un istifadəsi ilə yenidən dəbə qayıtmışdır. Bir çox tutorialları, diy videoları çıxmışdır.

Bu saç stilini əvvəl daha çox kişilər istifadə edirdi, lakin artıq qadınlar bu saç stilini zəbt etmiş haldadır*.
Xüsusi bir havasının olduğu isə mütləqdir. Mamama belə "saçını belə kəsmisən, tamamilə ayrı birisən, elə bil, heç özün deyilsən" dedirtmişdir-*

2 versionu var:

1. Long mullet

youtube vasitəsilə necə kəsildiyinə baxıb çox asan şəkildə kəsə bilərsiniz.
Long mullet-in kəsilişi qat-qatdır, bir az dəqiqlik və diqqət tələb edir, lakin digər saç kəsimləri və stillərindən daha rahatdır.


2. Short mullet

Saçınızı lap yuxarıdan ponytail edərək ucunu tutub kəsirsiniz. Bu digərindən daha asandır və tutorial videolarını rahatca tapa bilərsiniz.
bausteine Alman dilindən "daş", "tikinti daşı" mənasına gələn, lakin daha çox "əsərin tərkib hissəsi/quruluşu" mənasında işlənən söz.
ikinci səs bəxtiyar vahabzadənin 1969-cu ildə yazmış olduğu müasir mövzulu lirik-psixoloji dram əsəri

Əsər ailəli olan reşadın arzu ilə olan uğursuz sevgisi barədədir. Evliliyi əslində bitmiş olan reşadın da, tək olan arzunun da ətrafı onların bu sevgilərindən xəbərdardır və daim ikisini də qınayır, reşadı bir anlıq ağılsızlıq edib öz evliliyini korlaması ilə, arzunu da ev yıxması ilə ittiham edirlər. Reşadın yoldaşı- həyat artıq öz həyat yoldaşı ilə eyni dünyada yaşamadıqları, ikisinin də iç aləmlərinin fərqli olduğunun fərqinə varır, lakin evliliyini qızına görə bitirmək istəmir.

Əsərdə reşadın da, arzunun da bəyəndiyim özəllikləri ikisinin də yenilikçi və daim hansısa bir inqilab edəcəkləri havasında olmalarıdır. Hər ikisi də yerində durmayan, haqq üçün çalışan, reşadın da deyimi ilə "etibar üçün haqdan keçməyən" insanlardırlar və ətrafları tərəfindən onsuz da münasibətlərinə görə qəbul edilməyən bu cütlük, həm də cürətkar hərəkət və davranışlarına görə cəmiyyət tərəfindən qaralanırlar.


--spoiler--

Cütlüyün cəsarətli olmasından qaynaqlanaraq qovuşacaqlarını düşünmüşdüm, lakin arzu həyatın ağır xəstələnməsinə və reşadın qızı olan iradənin özü kimi atasız böyüməsini istəmədiyinə görə qovuşmaq fikrindən vaz keçir, reşadla bir dəfəlik ayrılırlar.

--spoiler--
sözaltı etiraf Götüm oda düşməsə, ağıllanan zibil deyiləm.

Nəyəsə vaxt veriləndə onu rahat-rahat da edə bilmirəm, gərək deadline yaxınlaşsın, saatlar, hətta dəqiqələr qalsın ki, onu həll edim.

işin garibi, bir neçə dəfə rahat-rahat işlərimi, tasklarımı həll etməyə çalışmışam, alınmır e, elə bil nəsə o deyil, könlümcə olmur. həm də elə olanda nəsə düzgün yazmıram aq. Amma deadline yaxınlaşsın, elə qəşəng yazıram ki, sanarsın üstündə günlərcə əlləşilib.
zilif aytuğ akdoğanın ağlayaraq oxuması sayəsində kəşf etdiyim, oruç aruobanın qızı filiz'ə yazdığı məktub.

Oruç aruoba'nın uğursuz intihar cəhdindən əvvəl yazmış olduğu bu məktubun adı qızının adının tərsdən yazılışıdır.

Məktub intiharı düşünən, dünyanın faniliyindən və insanların ikiüzlülüyündən bezmiş olan atanın kiçik qızına böyüdüyü və əlinə keçəndə burada yazılanları başa düşəcəyi yaşda olan zamanlarda onu bu dünyada heç kəs anlamazkən yalnızca qızının anlaması və içini qızına anlatması məqsədilə yazılmışdır.


--spoiler--

Sevgili Kızım,
zorlukla yazıyorum. Elim rahatsız, titriyor.
Onun için, yazım çarpık-çurpuk oluyor. Bu
küçük defteri de kendim yaptım; sayfaları keserken o da biraz eğri-büğrü oldu. Kusura bakma.

Yazdıklarımı şimdi okurken, beni iyice anlayabilecek konumda olacaksın- yıllar geçecek, büyüyeceksin.

Anımsıyorsundur: Senin için, “Benim kızım
insan olacak” demiştim. Sen, benim bu sözümü o anda beynine kazımış, ama yüzüme de hayretle bakmıştın- o hayretini anımsıyorsun, değil mi?

Sen, buluşabildiğimiz ender günlerden birinde, bana gelmiştin. Yaz başıydı; ben bahçede oturmuş rakı içiyordum; sen de-galiba mutluluktan- koşuşturup duruyordun. Sana, yarı-şakayla, “Haydi bakalım — bana erik getir” demiştim. Koşup gitmiştin: Bahçede bir erik ağacı olduğunu biliyordun. Epey sonra -hatta, biraz
daha gecikseydin, kalkıp sana bakmağa gidecektim- alı-al, moru-mor, kan-ter içinde geri gelmiştin: elinde bir külah: Manavdan, harçlığının son kuruşuna kadar vererek aldığın erikler...
Ağaçta erik yoktu; ama Baban senden erik istemişti... -Ne yapabilirdin ki...
Yapman gerektiği için yapabileceğini yapmıştın- işte seni insan yapan da bu.

Aslında yalın birşeydi bu senin için: Öyle büyük sözcükler falan gerektirmeyecek, hatta, hiçbirşey söylemeyi gerektirmeyecek kadar yalın birşey:
-Baban senden erik istemişti- o kadar...

Bu dünya pek fazla şey vermedi bana- hoş,
ben de ona pek birşey vermedim ya...
Ama başlangıçta öyle değildi. Gençliğimde ben de coşkuyla, tutkuyla atılmıştım hayata;
Annen’i sevmiş, işimde de başanlı olmak istemiştim. Sonra, biliyorsun, işimi de Annen’i de kaybettim- herşeyimi... -Peki nasıl oldu da bu hâle düştüm...

‘Coşku’, ‘tutku’ dedim; bu duygularla, şunu isteyerek giriştim hayata: Tanınmak.
insanların, hele, yakınlarımın, beni tanıması,
yaptıklarımı görmeleri, ne yaptığımı anlamaları.
-Bak, sevmesi, saymaları demiyorum; amacım
da, birçoklarının yaptığı gibi, kendisini şöyle-şöyle göstermek, şu-şu gibi görünmek, haketmediği bir sevgi bulmak, layık olmadığı bir saygı görmek, değildi. Beni ben olarak tanısınlar, bilsinler istiyordum. Gençtim, dopdoluydum; büyük işlere girişmek, gücümü sınamak, başarıya ulaşmak istiyordum. Bunları yaparken de, nasıl bir kişi olduğum ortaya çıksın, gözüksün istiyordum- işte, etrafımdakiler de bu kişiyi, bu “ben”i görsünler, kişiliğimi anlasınlar istedim. Sahici olmak; sahiden anlaşılmak, tanınmaktı, istediğim.

Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular.
Bak, sakın sen de yanlış anlama: Sızlanıyor
değilim, hiçbirşeyden yakınmıyorum. Davacı değilim dünyadan. Bunları yalnız senin için; şimdi, sana, yazıyorum, başka kimseye söyleyecek sözüm yok.

işte, hep buydu olan: Annen beni gerçekten
sevdi, biliyorum; ama neydi bu ‘sevgi’- onun
yalnızca daha önceden edinmiş olduğu bakış biçimlerine verdiği addı. Beni, hep, ya yanlış anladı, ya da hiç anlamadı. Beni hiçbirzaman sahiden ben olarak göremedi ki- o zaman kimdi Annen’in ‘sevdiği’?... Bende ben olmayan birini -hatta birşeyleri- 'sevdi’; sonra, beklediklerini bulamadıkça, duyguları -o sevgi’si- nefrete dönüşmeğe başladığı zaman da, ne yazık ki, gene, ben değildim nefret ettiği kişi... Beni tanıyarak,
bilerek, görerek; sahiden ben olan benden nefret etseydi, inan, sevinirdim buna.
Öyle olmadı..

Toplum da öyle: Benden hep önceden konmuş
kalıpların içine girmemi istediler. Benden, ben olarak, belirli bir görevi üstlenmemi isteselerdi, sorun olmazdı- benim istediğim de zaten buydu. Ama, benim o görevin kendisi durumuna girmemi istediler. Benim bambaşka bir kişi olmamı bile değil; sanki kişiliksiz birşey olmamı-
Sanki cansız, düşüncesiz birşey, bir alet, bir makina...
Dünya benden ben olmamı istemedi.
Beni ben olarak tanımadı.
Ben de sırtımı döndüm işte, bu dünyaya..
gerisini biliyorsun; şimdi, artık, öğrenmiş olacaksın..


--spoiler--
azərbaycanda qız olmaq #323531 nömrəli entryə başqa bir version olaraq:

ozzy osbourne dinləyərək tualet təmizləməkdir;

Metal dedikdə ağıla concertlər, dəri paltar, headbang yerinə, "domestos", "чистин", "fairy" və s. Gəlməsidir.

Bu əslində "azərbaycanda obsessiv və metalci qız olmaq" olaraq da götürülə bilər, idk.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20