dünyanın hambalı

insan ölümə çatanda, yaşamının sonunda nə düşünür görəsən? Lap düşünə bilməsə, iki gün vaxt verə bilsələr, nə düşünər? "Kaş istədiyim şeyləri edərdim, kaş mənasız şeylərə vaxt ayırmazdım" — amma nə fayda? Düşünəndə ki, əgər ölümün ayağına gəlmişəmsə, onları eləmişəm-eləməmişəm, nə mənası var ki? Lap maddiyyatın oldu, istədiklərini etdin; ya da heç maddiyyatlı istəklərin az oldu, onları etdin; lap səfil yaşadın — nolsun?
​insan doğulanda dünyanın himayəsinə keçir. Hambal kimi... Dünyanın bəlkə də ruhu var, düşüncəsi var; bəlkə də baxıb gülür insanlara. Bir hava olsaydım, ya bir yoxluq, ya da insan olmayan amma var olan bir şey olub insana baxsaydım, düşünə bilsəydim, ağlıma ilk "Niyə?" sualı gələrdi. Nə üçün? Hər şey xaosdan var olub. Buna görə də "niyə" sualına nizamlı cavab vermək, sıralı, başa düşülən cavab vermək mümkün deyil. Yaxşı, bəs insan bu sudan içibsə, sonrakı addımını necə atmalıdır?
​"insan mənasını yaratmalıdır, ona mənalı gələn nədirsə onları etməlidir" və s. — bunları deyənləri eşidirəm, amma yenə də öləndə nə fayda? Öləndə o düşündüyü vaxt bu yaddaşına düşməyəcək, yaşadığı vaxt nə etdiklərini düşünməyəcək. O an bəlkə: "Kaş insanları da düşünməyib vaxtımı biraz da özümə verərdim" — deyəcək, amma bir də ağlına gələcək ki, nolsun? Lap hər nə oldu, nə yaşadım, fərqi nədir? Yenə də indi öləcəm, nə fərqi var?
​Bax, onda ölümün yanında olduğu onu qorxutmayacaq. 100% özünü aldadıb müxtəlif sözlər deməyəcək, fikirlər düşünməyəcək. Özünü aldan adam öləcəyini dərk etməyən adamdır, ta ki ayağına gedənə qədər. Düzü özünə deyəcəksən, ya da ürəyin az qala partlayacaqmış kimi olacaq, təslim olacaqsan. O an cavabının olmadığını, xaos olduğunu biləndə ölümə güləcəksən. Cavan kimsə varsa, soruşsa ki: "Nə öyrəndin həyatdan, nədir məsləhətin?" — heç nə deməyəcəksən, sakit duracaqsan. Niyə? Çünki nə desən də, sonunda o da öləndə "nə olsun?" deyəcək. axhahahh

emosional laqeydlik

Uşaq vaxtı ailəsi tərəfindən küt böyüdülən şəxs, yaş artdıqca və bilmədən həyata atıldıqca, təbii olaraq çox sərsəm davranışlar sərgiləyir. Nəticədə, məktəbdə, hazırlıqda və digər məşğuliyyətlərdə çox aşağılayıcı sözlərə məruz qalır və bacarıqsız olur. Çünki şüuraltında bir kompleks yaranır: "Edə bilməyəcəksən, edib rəzil olacaqsan" siqnalı gəlməmiş, geri atılırsan. Hətta buna geri atılmaq yox, gizlənmək demək daha doğru olar.
​Bu vəziyyət getdikcə hər yerdə, bütün ortamlarda eyniləşir. Nəticədə, beyin və avtomatlaşmış bacarıqlar "kor qalır", çünki heç vaxt zorlanmır. Buna görə də başa düşmə, diqqətvermə qabiliyyəti çox zəif olur; şüurun altındakı "qara travma" hər şeyi tutub saxlayır. Halbuki, funksional olaraq beyində heç bir problem yox idi, sadəcə işlədilmədi və sərsəm qaldı.
​Arada bir, travmanın sakit durduğu təsadüfi bir vaxtda, diqqətini bir işə verir və bacarır. O anda tez ayılmış kimi olur və özünə təəccüblə deyir ki, "Edə bildim! Mən də edə bilərmişəm!" (özünə həddindən artıq şübhə, heyif ki). Belə dedikdə elə bilirik ki, artıq ayılıb və yaxşıya doğru gedəcək. Amma yox, əksinə, yenə o qara travma yaddan çıxmır və hər tərəfi kilidləyir.
​Bunun travma olduğunu və niyə özünün belə olduğunu fikirləşməyən milyonlarla insan var. Səbəbi ətrafında özü kimi insanların olmasıdır ki, bu da daha pisdir, çünki heç nədən xəbərdar olmur. Fərqində olan və səbəbini bilən insan isə gec də olsa, yavaş-yavaş bundan xilas ola bilir. Bu, ətrafı bacarıqlı adamlar olan insanda daha çox baş verir. Məcbur olaraq məruz qalma onda bunu həll etmə duyğusunu, fikrin ciddiyyətini artırır.
​Əgər ailə uşağı kiçik yaşlarından normal böyütsəydi, ən azından bir şeyi bacarmayanda "Sən qoyunsan!" yox, "Bacarmaq üçün davamlı zəhmət çəkməli və vaxt verməlisən" sözlərini desəydi, uşaq tamam başqa cür böyüyərdi. Bilərdi ki, birinci addımda bacarmamaq normaldır, hətta on dəfə bacarmamaq da normaldır – bu, ona davamlılığı öyrədərdi.
​Bir də, ətrafı yaxşı, ancaq məruz qalması az olan insanlar daha pis yaşayır. Onlarda özünü inkar etmək düşüncəsinə qapılma və hər yerdə sakitcə gizlənmə istəyi baş qaldırır.

xəyallar üçün səbəb axtarmaq

insan məşğul olmaq istədiyi hər hansısa şeyi etmək istəyəndə əvvəlcə özünə dönüb deməlidir ki, “Mən bunu niyə istəyirəm?” Onun cavabını dürüst şəkildə verməlidir. Məsələn, tutaq ki, mən maşın sürməyi sevirəm, amma maşınım yoxdur. Pulum olanda düşünürəm ki, maşın alım. Ancaq almamışdan qabaq özümə deməliyəm: “Mən bunu niyə sevirəm? Etməyi səbirsizliklə gözləyirəm, xəyallarını qururam, amma niyə istəyirəm? Dünyada bu istəyimi görən olmasa, mən maşını alsam da ancaq özüm biləcəmsə, yenə də buna istəyim olar?”

Düşünəndə ortaya çıxsa ki, maşın almaq istəyim ətrafdakıların mənə baxışını dəyişdirmək üçündür, o marağı qazanmaq üçündür – əslində onda o fikirdən əl çəkməliyəm, deyə düşünürəm. Çünki ətrafdakılarla öz xoşbəxtliyini zəmanət altına alırsansa, bu, müvəqqətidir deməkdir. Çünki insanların marağı bir vaxta kimidir və daim deyil. Çəkdiyin əziyyət də boş yerə çəkilmiş sayılır – çünki onu özünə yox, başqasına verirsən kimi olur.

Ancaq əgər özünə desən ki, “Dürüstəm, bunu edəndə mən sanki zamanın necə getdiyini belə hiss etmirəm,” onda o sənin öz istəyindir deməkdir.

Bu arada, maşını sadəcə misal üçün çəkdim. Bu, çox şeydə belədir.

başlanğıcda doğru yanaşmanın gücü

Əslində, uşaqlıqdan ediləcək şeyləri gözümüzdə ucuz göstəriblər, cılızlaşdırıblar deyə biz də eləməyə başlayanda, ilk bacarmayanda problemin özümüzdə olduğunu düşünürük. Deyirik ki, "Bu bu qədər asan idi, axı çox adam bacarırdı", deyib özümüzü onlardan fərqli, onlardan ağılsız hesab edib əl çəkirik. Edilməsi lazım olan şeylərdən get-gedə boyun qaçırırıq. Nəticədə də uğursuz model hər yöndə özünü göstərir. Halbuki hər şeyin açarı birinci ediləcək olanları doğru deyib, çətin olacağını bildirmək lazımdır. Prosesdə də bu baş verəndə geri addım atmaq kimi deyiləcək, uydurulacaq söz olmur — qəbul edilir, başdan yad gəlmir.

yazarların hazırda düşündükləri

Həyatım boyu lazım olmayan şeyləri öyrənməyim nəyə lazım idi? Ondansa əsaslara fokuslanmaq daha işıq saçan olardı. 1 ildir ki, özümü reallığın qucağında tapmışam. Özüm-özümə ancaq sual verərək, dürüst olaraq özümlə fərqinə vardım ki, başqalarının düşüncələri ilə öz həyatımı şəkilləndirirəm. Artıq bir hadisə olanda öz düşüncələrimi yox, başqalarının düşüncəsindən yola çıxıram. Bunun səbəbini də bilirəm, özümdə onları tapmışam. Ancaq arada düşünürəm (indiki kimi): insan öz istəklərini tam olaraq bilsə, özünü bütöv olaraq tamamlamış olsa, onda yalnız başqalarının yox, öz istək və dəyərlərini birinci yerə qoyar. Bu da onun lazımsız düşüncələrə verdiyi enerjiləri ortadan qaldırar.

Bu arada, bunları Carl Gustav Jungla tanış olandan sonra başa düşdüm. Yəni bastırılmış özümüzü ortaya çıxardıqda, ancaq onda hər şeyi hiss edə bilərik. Əslində, bu daha geniş danışılacaq mövzudur, amma maraq yoxdu.

həyatdan bir anda soyudan şeylər

1) hansısa körpünün altında" fəhlələrin, durması,
2) səhər' tez duranda arada, qadınların, yeri titriyə_titriyə süpürdüyünü, görüb şahid olmaq.
3) ananın artıq tez_tez xəsdələndiyini, görmək.
4) keçmişdə, boş boş" insanlara vaxtını həva etməyin yada düşməsi.):
5) insanların əslində bir birilərinə daglar" qədər yad olmagları,
6) indi hər_şey pulla ölçülür deyən insanın, get gedə sözünün düz olmagını, görmək
7) uşaq evindəkilərin bayramnan bayrama, televizirda" görsənməkləri,
8) qızın mənim" maşınan xoşum gəlir, deməsi. özdəki nivadan ;
9) həmişə fikirləşmədən" pul verdiyin adamın, kiçik miqdarda oda sənə verib, 2 gün sora geri istəməsi özdəki vaxtta qoymagı,
10) həyatına kənardan baxıb, sorada götün başın yıgmaq çətin, olacagını hiss etmək

cahillər üçün müdrik görünmə metodları

1~Hər situasiyada şeir deməkləri.2~Aftobusda kitab oxuyurmuş kimi əlində tutanların əksəriyyəti, demək olar.3~Hansısa filosofun bir-iki sözünü TikTok-da ya da YouTube Shorts videolarında görüb əzbərləyib hansısa məqamda istifadə etməkləri.4~Şəffaf eynək vuranların bəlkə də 30 faizi bilikli görsənmək üçün vurur.5~Qızlar bu son dönəmdə astronomiya ilə, nə bilim, astrologiya ilə maraqlanıb ancaq ondan danışmaqları. Elə bil F. Dostoyevskidir (bu arada bürcüm əkizlər). Qaçsaz yaxşıdır, yəni bu yöndə özlərini çox bilən göstərmək istəyirlər, hələ fala da baxırlar, kartla. Bu başqa mövzudur.6~ikidə-bir müxalifətdən, deputatlıqdan danışıb təng eləyənlər, elə bil dünyanı bunun əlinə verməliymişik ki, bu siyasət aparsın.6~Sən bir Quran sözü danışırsan nəsə haqda məlumat üçün, qayıdıb deyir ki, "Sən ibn sinanı tanıyırsan? Onu niyə demirsən?" Mən də: "What?"

insan münasibətlərindən çıxarılan ən önəmli dərs

Əslində çoxtu, adam bilmir hansıları yadına sala.  1)  Məsələn, qohumlar arasında, dostlar arasında, hansısa məclisdə, yas mərasimində itib-batdığınızı, heç kimin sizi çox da qozdamadığını, kənarda lom kimi qaldığınızı görürsünüzsə, fikirləşməyin ki, bir-iki şey eləsəniz, sizə qarşı rəftarlar dəyişəcək. Yoxx! Boş fikirdi. Əgər dəyişdirmək istəyirsinizsə, birinci ailədən başlayın, ondan sonra ətraf yerlər düzələcək. Bunun da birinci yolu qarşıdakına xeyir verməkdi. Fərqi yoxdu, mənəvi və ya maddi əsasda. Maddi olsa, lap effektiv olar. Evə pul verin, məhsul alın, verin, görün hörmətiniz hara qalxır. Bəlkə də bəzilərinə boş gələcək, ancaq yoxlamaqda zərər yoxdu.
2) iş yerində heç kimə etibar eləməyin. Eləyirmiş kimi görsənə bilərsiniz, ancaq içdə ehtimalları yaddan çıxarmayın.
3) Əmi oğlu, xala oğlu heç vaxt istəmir ki, sizin həyatınız normal olsun. Davamlı olaraq istəyir ki, siz qınaq abiyekti olasınız. Bunun da səbəbi qohumlar arasında özlərini yaxşı kimi göstərmək istəyidi. Yəni onlarla əlaqəni minimum tutmaq lazımdı.
4) Qadınların dediyi sözlərə diqqətlə qulaq assanız, əslində nə istədiklərini biləcəksiniz.
5) Təzə tanıdığınız adam ancaq söhbəti özünə fırladırsa, qırın. Gopçunun biridi.
6) Bir insan aşırı tez sizinlə səmimi olursa, dilini şirin eləyirsə, saata 100 km sürətlə qaçın o adamın yanından. Hələ ki, pul söhbətlərində qoymursa, əlinizi cibinizə salasınız. Səbəb? Çünki adam yerini rahatlayır, sizi ələ alır, tam əksini etməyi planlayır. Siz də rahat düşürsünüz tora.
7) Özünə bir xeyri olmayan adamlardan uzaq durun, sizə də bir xeyir verməz.
8) Bir şey tam belə olmalıdı kimi görünürsə, böyük ehtimalla saxtadı. Yox əgər bir az həzin temp aşağıdısa, gerçəkdi.
9) insanlar şişirtməyi sevir, ona görə yalan olma ehtimalını yaddan çıxarmayın.
10) Söyüşlə zarafat edəndə, qohumlar haqqında da etməyin. Məsələn, nənən, filan xalan və s.
11) Hansısa ortama girəndə, orada olan insanların tam əksinə hərəkət etməyin. Məsələn, işə düzəlmisiniz, biri zarafat edir, heç kim gülmür. O an "Yazıqdır, deyim mən gülüm heç olmasa" deyə düşünməyin, çünki sonra peşman olacaqsınız. O qədər adam boş yerə etməz o hərəkəti, çox az səbəbsiz yerə olur.
Nəysə ki, bunlar yadıma gəldi indilik.