təkcə mənmi edirəm deyə düşünülən şeylər

deməli bu haqda ilk dəfə 3il filan öncə düşündüm. o vaxtlar hələ magistr oxuyurdum. ağzım isti yerdəydi. rahat idim, sevmədiyim dərslərə girmirdim ( bunum nəticəsi olaraq qaib inə görə kəsildim). oturmuşdum tarqovida, mahnı filan dinliyirdim yalnızlığımı yaşayırdım. ətrafdakı insanlara baxanda birdən birə təəccübləndim. minlərlə insan var idi ətrafda. günorta vaxtı həm də. deyək ki bu insanların ən yaxşı ehtimalla yarsı tələbə, təqaüdçü filandı( əslində yarsı olmaz amma nəysə). bəs qalan yarsı iş vaxtı həftə içi bu qədər insan necə şəhərin mərkəzində gəzir? kafelərdə oturub danışır, restoranlarda yemək yeyir. bu insanların hamısı mı işsizdi? bu qədər insan necə yaşayır? necə dolanır? bu gün artıa mən işlirəm, həftə içi günorta vaxtı şəhərdə ola bilmək mənimçün böyük bir lüks sayılır artıq. bu qədər insan hara gedir nələr edir mənə çox maraqlıdı.

ay və qara qəpik

2 il filan öncə oxumağa başladığım yarımçıq buraxdığım, sonunda bu il bitirdiyim kitab.
--spoiler--

fəqət ən amansızı o idi ki, elə bil, doğrudan da, heç bir şey olmamışdı. həyat əvvəlki tək davam edirdi. baş verən bədbəxtlikdən kimsənin bircə tükü də əksilməmişdi. dərin hissiyatdan çox, qızğın xasiyyəti olan dirk də yəqin tezliklə hər şeyi unudacaq, amma blanşın allah bilir hansı işıqlı arzulardan, hansı ümidlərdən pərvəriş tapmış həyatı bir də heç vaxt yaşanmayacaq, davam etməyəcəkdi, hər şey elə bihudə və mənasız görünürdü ki...

--spoiler--
atam vəfat eliyəndə də ağlıma ilk gələn fikirlər belə zadlar idi, bir də üstəlik kitabda eyni cümlələri 3ay sonra yenidən oxumağım, bu cümlələri daha da unudulmaz etdi mənimçün. görəsən arzularımıza nə olur biz öldükdən sonra.