Mükəmməliyyətçilik duyğusunun yaranma səbəbi uşaqkən sevginin valideynlər tərəfindən şərtlə bağlı artıb-azalmasıdır. Yəni davranışları səbəbilə gah sevilən, gah aqressiya görən, gah da mənəvi olaraq tərk edilən uşaq, özünün sadəcə o olduğu üçün sevilməyə layiq olmadığını, davranışlarına görə sevildiyini anlayır. Şərtlə bağlı sevilən uşaq artıq ehtiyac duyduğu sevgini, qayğını insanlardan almaq üçün öz istəklərini bir kənara atıb başqalarını məmnun etməyə çalışacaq. Hər dəfə daha çox sevgi almaq və aid olma duyğusunu tətmin etmək üçün insanlardan daha çox aslı hala gələcək və bunun üçün daha çox çalışmalı olduğunu düşünəcək. Beləliklə xarici faktorlardan aslı hala gələn uşaq daha çox sevilmək, təsdiqlənmək və tənqidlərdən qaçmaq üçün özünü daha mükəmməl olmağa məcbur hiss edəcək.
Digər bir məqam isə valideynlərin özlərinin mükəmməliyyətçi xarakterə malik olmalarıdır. Məlumdur ki, valideyn uşağın aynasıdır. Uşaq o aynada nə görürsə onu alıb, qəbul edib həyatına davam edir.
Bəs əgər uşaq artıq mükəmməliyyətçidirsə nə edilməli?
Sevilməyən bir uşaq yanlış yollarla belə olsa sevilmə ehtiyacını qarşılamağa çalışır. İlk düzgün addım uşağı heç nəyə məcbur etmədən şərtsiz sevdiyinizi hiss etdirmənizdir. Uşağı cəsarətləndirərək səhvlərinin utanmaq üçün yox, öyrənmək üçün fürsət olduğunu öyrətməlisiz. Cəsarətləndirilən uşaq özgüvən və aid olma duyğusunu eyni zamanda yaşayar ki, aidiyyət şərtsiz sevginin bir nömrəli amilidir. [1]