"(gbax: Danışmaq) bütün insanların inhisarında olan bir şeydir, ancaq yazmaq xüsusilə mədəniyyətli insanlara xasdır. (gbax: Danışıq dili) ilə müqayisədə (gbax: yazılı dil) nəinki qismən, hətta tamamilə dünya tarixinin siyasi və dini prosesləri ilə şərtləndirilib. Bütün (gbax: əlifba)lar individual (gbax: mədəniyyət)lərdə mövcudiyyət tapıb və bu mədəniyyətlərin ən dərin məna daşıyan simvolları arasında yer alır. ... ... ... . Yazmaq uzaqlığın ən böyük simvoludur, hətta nəinki məkana xas olan uzaqlığın, həmçinin və ən önəmlisi zaman üzrə olan uzaqlığın və gələcəyin və (gbax: əbədiliyə-doğru-iradənin.) Danışmaq və dinləmək yaxın məsafədə və indiki zamanda baş verir, lakin əlifba vasitəsilə insan heç vaxt görmədiyi və bəlkə də, hələ doğulmamış olan insanlarla danışır; insanın səsi onun ölümündən əsrlər sonra belə eşidilir. Bu (gbax: tarix)ə "bağışlanan ianənin" - yazının ən xarakterik xüsusiyyətlərindən biridir. Bu önəmli səbəbə görə də başqa heç bir şey mədəniyyət üçün yazının ona qarşı olan içdən münasibəti qarşısında daha səciyyəvi deyil."
qeyd. bu sözlər yazının ixtirasından ta ki, xx əsrə qədər öz aktuallığını qoruyurdu. ancaq, bugün burada səsləndirilən bir çox mülahizələr öz əhəmiyyətini itirib. bugünün yox, 100 il əvvəlin perspektivi nəzərə alınaraq gərək ki, oxuna. [1]