Apollo


325   16   7   0
Apollo 8.nəsil yazar
reytinq xalı: 1051
karma xalı:4125
entry sayı:325
izləyənlər:11
sifariş sayı:12

son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə/blog
#294626

heyratı rast ladında, cəngavərlik əhval-ruhiyyəsində zərbi-muğam, hərbi marş.

adının etimologiyası əfqanıstanın herat vilayəti ilə əlaqələndirilir. 2 hissədən ibarətdir və hissələrin adları əraq və kabilidir. (bu adların da etimologiyası - əraq iranda şəhər adı, kabil isə əfqanıstanın paytaxtıdır.)

hərbi marş olaraq adı azadlıq marşıdır. üzeyir hacıbəyov tərəfindən leyli və məcnun operasının uvertürasında istifadə olunmuşdur. zərbi-muğam kimi görkəmli ifaçıları arasında cabbar qaryağdıoğlu, xan şuşinski, seyid şuşinski, alim qasımov var.

azadlıq marşı
(youtube: )

alim qasımov
(youtube: )

xan şuşinski
(youtube: )

"leyli və məcnun" operası, uvertüra
(youtube: )



mənbə.
http://konservatoriya.az/?p=1225
https://az.m.wikipedia.org/wiki/Heyrat%C4%B1
http://mugam.musigi-dunya.az/h/heyrati.html
həmşəri 1917-ci il oktyabr inqilabından öncə irandakı iqtisadi vəziyyətin ağırlığı ilə əlaqədar olaraq özlərini və irandakı ailələrini dolandırmaq üçün azərbaycana, xüsusən bakı və gəncəyə gələn iran azərbaycanlıları üçün işlədilən ifadə. qismən mənfi mənada işlədilib və demək olar ki, 80-ci illərə - sovet hökuməti dağılana kimi istifadə olunub.

həmşərilər əsasən, çətin işlərdə - neft mədənlərində və hamballıqla məşğul olurdular. ancaq sonrakı dövrlərdə onlar cəmiyyətə tamamilə inteqrasiya olmağı bacardığına görə, bu ad tamamilə unuldu və getdi.

akademik şəfayət mehdiyev və yazıçı mir cəlal paşayev də həmşərilərdən olub.
erməni-müsəlman sülh məclisinə dair üzeyir hacıbəyov tərəfindən 1906-cı ildə irşad qəzetində çap olunmuş başqa bir aktual məqalə.

"Tamam bir ildir ki, vətəni əzizimiz Qafqaz öz balalarının qanına bulanmaqdadır. Tamam bir ildir ki, minlərlə ciyərlər qırqınlar atəşindən od tutub yanmaqdadır. Bu bir ilin içində neçə min canlar tələf oldu. Neçə-neçə ailələr başsız, ata analar oğulsuz, bacılar qardaşsız, qardaşlar baçısız qaldılar. Evlər talan oldu, oda yaxıldı. Abad şəhər və göylərimiz xarabaya döndü. Yurd itdi, yuva dağıldı. ...səbəbi də erməni-müsəlman davası oldu.

Belə bir-birinin iç və çölünü biləcək dərəcədə yek-digərinə yaxın olan qonşular, bir birinin ehtiyacatı həya-tiyyəsini rəf etməkdə heç bir müzayiqədə bulunmayan, münasibati-düstanə sayəsində ömürlərinin bir qədərini daim müzayiqə, müsahibə, mülatifə, mülabəsə və mairləri kimi səmimi dostluq və xeyirxahlığı izhar edən hüsni muami- lədə keçirməkdə olan iki həmcivar tayfa öz içlərindəcə peyda olan ləin, bəğiz, və xəbis nakəslərin hərəkatı-şey tanətkaranasinə uyub, xah-naxah biri-birinə yaği oldular. Bəs deyil, bir-birini tələf və yox etməyə bel qurşadılar... Top və tüfənk səsi asimanə bülənd oldu, iki dost bir-birinə atırdı, tiğ və xəncər parıltısı göz qamaşdırırdı. iki qonşu bir birini doğrayırdı. Kəndlərdən, şəhərlərdən od və duman qalxır, hər yeri bir kuhi-atəşfişanə döndərirdi. iki həmcavar tayfa bir-birini atəş içində yandırırdı... Göz yaşı qana qatışdı, qan qurşağa çıxdı... Belə bir misli görünməmiş müdhiş faciə bir ildir ki, davam etməkdədir və bundan sonra da davam etsə, bu iki tayfanın biri bilmərrə fovt olub yer üzündə bir adı qalacaq desəm xəta etmərəm, zənn edirəm. Lakin bəs bütün bu bir tayfanın bir takım ləin, insansevməz, fasiq və fasidlər ucundan badi fənaya getməsi rəvamıdır? Bunu vicdanımız qəbul etməz və etməsin gərək və illa məsum və bikünah tökülən qanların günahı, yanmış ciyərlərin ahı...

-Bizi nahaq qoymaz. Buna bir əlac lazımdır. Əlac isə bu qital və qırğının müsəbbiblərini tapıb yox etməkdir. Bu müsəbbiblər də müxasimədə bulunan bu iki tayfanın hansı birində olduğu indi, hamıya məlumdur. Və bunu da bilmə-lidir ki, sadəlövh müsəlmanlar, heç bir vaxtda və heç bir halda qonşuları ermənilərlə dava etmək fikrində deyildilər. Çünki belə bir naküvarə iş içrasına müsəlmanları vadar edəcək bir məqsəd yoxdur. Və bir də müsəlmanlar–-sözün açığı–elə bir mənəvi nəşvü-nüma və tərəqqi dərəcəsinə çatmayıblar ki, bir məqsəd və yaxud bir fikir ilə ağıllıları məşğul ola. Min adam min söz desin-müsəlmanlar bu hadisati-müəssəfənin başlanmasına bais olmadıqlarından əmindirlər və ermənilər əleyhinə qəlblərində bir pis fikir pünhan deyildi. Bununla belə, həməvaxt, sülhə talib idilər, ermənilər dəxi nə mərtəbə sülhə mail olduqlarını bu məclisdə izhar edərlər. inşaallah hər iki tərəf mətin bir sülh əqdi ilə xüsuməti kamilən rəf etmək üçün bəqədri-imkan sərfi-müsai edərlər.
"

mənbə.
üzeyir hacıbəyov - seçilmiş əsərləri, ıı cild, 262
biz hamımız qafqazlı balalarıyıq 1906-cı ildə üzeyir hacıbəyov tərəfindən irşad qəzetində çap olunan və bugün də aktual olan məqalə.

"Daha bәsdir, ağlımızı başımıza cәm edәk, minlәrcә illәrdәn bәri әşg ilә qan sellәrinә qәrq olan Vәtәnimizin belә bir dәhşәtamiz mәnzәrәsini pozub, ittifaq gününün şәşәәsi altında nurlanmağa qeyrәt edәlim.

Biz hamımız qafqazlı balalarıyıq, aramızda ülfәt olsun, bir-birimizә üz tutaq, yekdigәrimizә rast gәldikdә qәlbimiz mәһәbbәt, sevgi һissindәn nәş'әt edәn fәrәһ ilә mәşһun olsun. Yekdigәrimizin qәm vә fәrәhindәn һissәyab olaq.

Biz hamımız Qafqaz balalarıyıq. Qafqaz haqqında qәlbimizdә bәslәdiyimiz mәһәbbәt tәbiidir ki, gәrәk, bizi bir-birimizә mәrbut etsin. Qәrәz vә tәrәfgirlikdәn mütәvәllid büğz vә әdavәt kimi dәni һisslәrdәn özümüzü tәmizlәyәk. Bәsirәt gözü ilә һalımıza bir nәzәr ataq: һamımız Qafqaz balalarıyıq, zәrurәt vә eһtiyacımız birdir. istiqbalımızın rifah vә sәadәtini tә'min edәcәk qüvvә һamımızın һümmәt vә qeyrәtinә bağlıdır. Yalqız әldәn sәs çıxmaz.

Birimiz müsibәt qaranlığına giriftar olduqda, digәrimiz onun tәxlisinә canü-dildәn müsai sәrf etmәlidir. Birimizә bәxtiyarlıq işığı üz çevirsә, digәrimizi dә ondan һissәyab etmәliyik. Birimizә bәdbәxtlik ariz olsa, digәrimiz xoşbәxt ola bilmәz. Biz bunu özümüzә yәqin etmәliyik. Bu nöqteyi-nәzәrdәn, sәadәtә nail olmağa çalışanımız digәrimizin dә sәadәtinә qeyrәt etmәlidir.

Biz hamımız Qafqaz balalarıyıq. Birimizin düşmәni varsa, hamımızın düşmәnidir, dәf'inә һamımız çalışmalıyıq. Birimizi bir tәһlükә tәһdid edirsә, hamımızı tәhdid edir, nicatımız ittifaqdadır. Din, millәt ayrılığı bizim ittifaqımıza sәdd olmasın kәrәk.Biz hamımız Qafqaz balalarıyıq. Hәmrәylik, hәmfikirlik, hәmmәslәklik, hәmkarlıq-bunlar hamısı bizim vәzifeyi-müqәddәsәlәrimnzdәn әdd olunsun gәrәk. Әks surәtdә һeç bir işimiz düz gәtirmәz. Taleyimiz nifaq vә әdavәt üçün bizi bir-birimizә uğratmayıbdır. Biz bunu isbat etmәliyik.

Biz hamımız Qafqaz balalarıyıq. Mәdәniyyәt vә mәrifәtlimiz cәһalәtdә qalanımıza, qüvvәtlimiz zәifimizә, sәrvәtlimiz tavanasızlarımıza arxa olmalıdır. Bu әsas üzrә dolanmalıyıq ki, әğyardan yetişәn zәrbәlәr dә bizim üzәrimizdә әsәrpәzir olmasın. Biz Qafqaz balalarıyıq. Bundan belә, bizim sәyimiz, cidd-cәhdimiz yek-digәrimizә, müavinәt vә riayәt etmәyә münhәsir olsun gәrәk, birimiz digәrimizin hansı bir suyirәftar vә münasibәtsizliyindәn şagirdirsә, bu ikinci әvvәlincinin şikayәti bica olduğunu isbat etmәlidir. Aramızda hәr bir münaqişә vә müxalifatı tәsviyә etmәliyik.

Biz Qafqaz balalarıyıq Bizim ümumi mәktәblәrimiz, mәdrәsәlәrimiz, qәzetәlәrimiz olmalıdır. Ümumi ittifaqlar, ictimalar, mәclislәr qurub, ehtiyaclarımızı, һәr bir dәrdimizi müzakirә edib, әlaclar aramalıyıq. Biz öz ruhani vә cismani qüvvәlәrimizi bir yerә qatıb hanki bir yolda sәrf etsәk muradımıza nail olarıq.

Bundan belә bizim «lozunq» virdi- zәbanımız bu olmalıdır ki birimizin sәadәt vә xoşbәxtliyi hamımızın sәadәt vә xoşbәxtliyinә bağlıdır. Bundan belә biz qafqazlılar, bunu özümüzә rәhbәr edib, buna müvafiq iş görmәliyik.

Bunların hamısını avama tәlqin etmәk icab edәr. Bu da qәzetә vasitәsilә mümkündür. Qәzetәlәrimizin bundan belә ümdә vәzifәsi әvamımızı xudşünaslıq mәqamına gәtirmәkdir. Qәzetәlәrimiz namә'lum vә bimәna mübahisәlәri, nәfәs qaldıran mәqalәlәri, ara qızışdıran mükalimәlәri tәrk edib ittifaqa dair sәmimiyyәt qoxulu mәqalәlәr yazsalar vә ittifaq fikrini qövedәn felә gәtirәcәk tәriq vә vasitәlәri әvşama bәyan vә izaha başlaşalar, az çәkmәz ki, öz mәqsәdi-alilәrinә nail olarlar.

Ürәfa vә pişrövlәrimiz dәxi ittifaq üsulunu tә'min edәcәk tәşәbbüslәrdә bulunmalıdırlar. Bunun da başı ümumi mәktәblәr açıb, ümumi bir qәzetә nәşr etmәkdir.


Bәs, himmәt edәlim, qeyrәt edәlim! Qafqaz balaları! Keçәn keçdi, keçәnә güzәşt deyәrlәr. Keçmişi unudaq, gәlәcәyin dәrdinә qalmaq lazımdır. Görürsünüz eһtiyaclarımız, zәrurәtımız hamısı birdir. Sәnә nә lazım isә, mәnә dә o lazımdır. Mәnә nә lazım isә, sәnә dә o lazımdır.

Ehtiyaclarımız yetişibdir, rәf etmәk lazım. Rәf edilmәsә nәyә mәһkum olduğumuzu piş әz vәxt bilirmirsiniz, düşünürmüsünüz. Ehtiyaclarmızın rәfi dә, qafqazlılar, özümüzün himmәt vә qeyrәtinә bağlıdır. Biz hamımız Qafqaz balalarıyıq. Birimizin sәadәt vә xoşbәxtliyi hamımızın sәadәt vә xoşbәxtliyinә bağlıdır, xoşbәxtliyimizi, sәadәtimizi arzu ediriksә, әlimizdәn gәlәni himmәt vә qeyrәti müzayiqә etmәyәk!"

mənbə.
üzeyir hacıbəyov - seçilmiş əsərləri, ıı cild, 271
hadrut 1904-cü ildə qori seminariyasını bitirən üzeyir hacıbəyovun müəllim təyin edildiyi və o zamanlar cəbrayıl qəzasının tərkibinə daxil olan, əhalisini ermənilərin təşkil etdiyi kənd. 1905 qırğınlarından hacıbəyov kənd sakinlərinin köməyi ilə xilas olmuşdur.

"1904-cü ildə Qori Seminariyasını bitirən Üzeyir bəy bu təhsil ocağının qanunlarına görə, ən azı 3 il məcburi işləməklə Qarabağın Hadrut - erməni kəndinə müəllim təyin olunur. Lakin bir ildən sonra, 1905-ci ildə erməni-müsəlman silahlı münaqişələrinin başlanması ilə Üzeyir bəy həmin kəndi tərk etməli olur: gecə vaxtı bir dəstə erməni kəndliləri azərbaycanlı müəllimi yuxudan oyadır və gözlənilən təhlükə qarşısında təcili Hadrutdan getməyi məsləhət bilirlər. Kəndlilər Üzeyir bəyi özləri ilə gətirdikləri ata mindirir və yandırdıqları məşəllərlə ətrafı işıqlandıraraq onu Bakıya gedən yola çıxana kimi müşayiət edirlər."

mənbə.
məlum və naməlum üzeyir hacıbəyov, solmaz rüstəmova-tohidi
http://www.anl.az/down/meqale/azerbaycan/2015/sentyabr/455320.htm
1988-ci il sumqayıt hadisələri george soros tərəfindən aşağıdakı kimi qiymətləndirilən hadisələr:

"...It is not far-fetched to speculate that the first pogroms against Armenians in Azerbaijan were instigated by the notorious local mafia, which is controlled by KGB official G.A. Alieev, in order to create a situation in which Gorbachev would lose, no matter what he did. He could not side with the Armenians, because by doing so he would alienate the Muslims, but by taking a neutral position he drove the Armenians, who would have been his natural supporters, into active opposition..."

"və bütün bu müsibətlərin - yəni bütövlükdə dağlıq qarabağ konfliktinin qısa icmalı budur" - demək olar, bu qiymətləndirməyə...

mənbə.
https://www.nybooks.com/articles/1989/06/01/the-gorbachev-prospect/
çardaqlı hadisəsi thomas de waala görə dağlıq-qarabağ konfliktinin əsasını qoyan, onun alova çevrilməsində qığılcım rolunu oynayan hadisə.

hər nə qədər bu konfliktin fevral, 1988-ci il sumqayıt hadisələri ilə başlandığı qeyd olunsa da, xüsuilə də ermənilər tərəfindən ilk qan axıdan kimi azərbaycanlılar qələmə verilsə də, de waal bunun belə olmadığını qeyd edir.

1987-ci ilin oktyabr ayında şəmkirin çardaqlı * kəndində azərbaycanlı birinin kolxoz sədri təyin edilməsinə kənd sakinləri etiraz edir. bu etirazların nəticəsində kəndə hüquq-mühafizə orqanları yeridilir, kəndlilərlə rəsmilər arasında baş verən toqquşmaların nəticəsində fiziki zorakılığa məruz qalanlar olur. hətta moskvaya etirazlarla bağlı nümayəndə heyəti də göndərilir ermənilər tərəfindən. bu hadisə ilə bağlı yerevanda da 1987-ci il 18 oktyabrda kiçik etiraz akaiyası keçirilir. bir şeyi burada qeyd etməyə əlavə olaraq ehtiyac duyuram ki, milliyətcə erməni olan levon mirzoyan 1926-1929-cu illərdə 3 il Azərbaycanda ən yüksək postu tutub - komunist partiyası 1-ci katibi olub...

və bu hadisə bununla bitmir. 1987-ci ilin noyabr ayından etibarən yerli ermənilər qafan, mehri və digər rayonlarda artıq etnik təmizləməyə başlayırlar.

hadisə şahidlərindən biri - bakı ermənisi bir qadın 1987-ci ilin noyabr ayında 2 avtobusda aralarında çılpaq vəziyyətdə olan uşaqlarla yanaşı, adi geyimdə olan yaşlılara necə onunla yanaşı digər insanların kömək olaraq paltar tapıb gətirdiyini qeyd edir.

tarixçi arif yunus da 1988-ci il 25 yanvarda işə gedərkən, 4 qırmızı ikarusda etnik təmizləməyə məruz qalmış, döyülmüş, inildəyən, aralarında əsasən qadın, uşaq, qoca, qismən də cavanlar olan azərbaycanlıları öz gözləri ilə gördüyünü de waalın kitabında qeyd edir.

həmçinin qafan partiya komitəsinin 2-ci katibi də baxmayaraq ki, ilk başlarda, azərbaycana gəlib hadisələrin provakasiya olduğunu düşünüb, qaçqınların geri qayıtmağını xahiş etsə də, sonradan qeyd edir ki, qafandakı kəndlərdən birindən maşınla keçərkən üzü qanlı erməni gənclərin yerdən daş yığdığını gördüyünü bildirir, və bundan sonra hər şeyin ola biləcəyini istisna etmir.

mənbə.
black garden, thomas de waal
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Levon_Mirzoyan
zərdüşt əlizadə son günlərdə baş verənlərə maraqlı münasibət sərgiləmiş politoloq.


--sitat--

Hər bir insanın həyatında elə bir an yetişir ki, taleyinin ən əsas müşkülləri üzərində düşünməyə başlayır, hansısa vacib qərara gəlir, keçmişinə əlvida deyir və yeni yola qədəm basır.

Belə anları insanlar da, millətlər də yaşayır.

Məncə, Rusiya indi öz taleyinin belə vacib anını yaşayır.

Rusiyanı indi bir sual düşündürür: Ermənistan mənim nəyimə gərəkdir?

Bu suala Rusiya imperiyası və SSRi dərhal cavab verirdi: necə yəni nəyimə gərəkdir?

Ermənilər çox gərəkli və faydalı alətdir, lingdir, ön istehkamdır, düşmənin arxasında beşinci kolondur, etibarlı məlumat mənbəyidir, istənilən horranı qarışdırmaq üçün uzun qulplu çömçədir!

Rusiya imperiyası isti dənizlərə çıxmaq, Hindistanı işğal etmək şövqü ilə qovrulurdu. SSRi bütün dünyanı sovetləşdirməyi arzulayırdı. Buna görə ermənilər çox lazımlı və faydalı idilər. Buna görə onları əsrlər boyu qoruyurdular, himayə və müdafiə edirdilər, bütün Yaxın Şərqdən toplayıb Cənubi Qafqaza yığırdılar. Onlara dövlət qurdular!

Müasir Rusiya heç bir nəqşə, illah ki, dünyamiqyaslı nəqşə cızmır, çəkmir. Hindistan – böyük xeyir gətirən ticari və siyasi şərikdir. isti dənizlərə ruslar turist şirkətlərinin köməyi ilə, ya da, kifayət qədər pulu varsa, fərdi qaydada səyahət edirlər.

Sovetlərə gəlincə, indi dünyada sovetlərin ən qatı düşməni Rusiyanın siyasi rəhbərliyidir.

Rusiyanın heç bir ciddi siyasətçisi istanbulu tutub adını Konstantinopol qoymağı arzulamır. Bu yaxınlarda Aya Sofyanın statusunu dəyişdirdilər, muzeydən məscidə çevirdilər. Bir rusun cınqırı belə çıxmadı. Din indiki rusların həyatında haradasa ucqar bir güşədə məskən salıb.

Rusiya imperiyasının Silahlı Qüvvələrinin Baş Qərargahı şərqdən zərbə ilə qərbə, istanbula çıxmaq üçün əməliyyat xəritələri çəkəndə ermənilər necə də gərəkli və faydalı idilər!

Ermənilər düşmənin arxa cəbhəsində fəaliyyət göstərən, canından keçən on minlərlə diversant idilər! Onlar nizami qoşunlara hücum etməyə, rabitəni və təchizat yollarını kəsib partlatmağa hazır idilər!

ikinci Cahan Müharibəsinin qəhrəman belarus partizanlarının tarixi müəllimləri var idi: Birinci Cahan Müharibəsinin qəhrəman erməni fədailəri-partizanları!

Səd heyf ki, zəmanə dəyişib, Rusiya ilə Türkiyə indi düşmən deyilllər. Onlar, adamın dili gəlmir desin, şərik və hətta bəzən müttəfiqdirlər!

Erməni millətçilərinin vacib tarixi funksiyası müasir zəmanənin gur təbəddülatının dalğaları arasında batıb itdi.

Sonuncu dəfə erməni millətçilərinə SSRi-ni söküb dağıtmaq zərurəti anında əşəddü-ehtiyac yarandı. Onlar aktuallaşıb SSRi-nin daxili düşmənlərinə - liberal ziyalı təbəqəsinə, ümumxalq mülkiyyətini qamarlayıb mənimsəməyə hazırlaşan yırtıcı qəsbkar sinfə - və kapitalist Qərbə çox, lap çox gərəkli oldular.

Erməni millətçiləri öz yeni ağalarının etimadını yüzə yüz doğrultdular. Əvəzində rus liberal ziyalıları etnik erməni faşistlərini qaldırıb demokratiya təməlinin üstünə qoydular, Qərb isə bütün minbərlərdən işğalçıların və quldurların hüquqlarının pozulması barədə ulaşmağa başladı.

Onlar da sovet dövlətinin laxladılmasında və dağıdılmasında həlledici rolu oynadılar.

Oynanılmış oyunun nəticələri hamını razı saldı. Özlərini demokrat adlandıran quldur dəstəsi ümumxalq mülkiyyətini məngirləyib özəlləşdirdi, liberal ziyalılara səxavətlə tula payı atıldı, Qərb isə Yeltsin dövründən başlayaraq öz sabiq qorxunc rəqibinin sənaye və elmi-texnoloji potensialını aramsız olaraq məhv etdi və Rusiyanı ikinci dərəcəli regional dövlət məqamına endirdi. Ermənistan öz danılmaz xidmətləri müqabilində Qarabağı və rus bazasını qazandı. Bu baza erməni millətçilərinə beynəlxalq hüquqa, ilk növbədə qonşu azərbaycanlıların hüquqlarına heç nədən çəkinmədən tüpürmək imkanı və təhlükəsizlik zəmanəti verdi.

O dövrün siyasi texnologiyalarına görə gürcülərin hüquqlarına rusların tüpürmək hüququna zəmanəti abxaz və cənubi osetin millətçiləri və rus sülhməramlıları təmin edirdi. Bu zəmanət özünü 08.08.08. hadisələri zamanı parlaq tərzdə büruzə verdi. (bu tarixi ona görə xatırladıram ki, bəzi rus siyasiləri həmin dövrün xiffətini çəkirlər və bu “sülhməramlı” fəndini Qarabağ münaqişəsini yüz faiz nəzarətə almaq niyyətilə elə hey təklif edirlər).

Allahın altında heç nə əbədi deyil. Gün keçdi, dövran dəyişdi. Şərait də dəyişdi. Dəyişməyən, dəyişilməyən tək erməni millətçiləri oldu. Onlar yenə keçmişin sərsəm xülyaları ilə yaşayırlar: ərazi qəsbi, genişlənmə, dünya qanunlarının təftişi və öz iradəsinin qonşulara imla edilməsi.

Erməni xalqı meylini tədricən Qərbə tərəf döndərdi. Burada qəribə heç nə yoxdur. Qərbdə yaxşıdır! Orada pul, texnologiya, qayda-qanun var.

Nəzəriyyə baxımından, Qərbə iki yolla yönəlmək olar. Bir yol oraya mühacirətdən keçir. ikinci yol Qərb qayda-qanununun öz ölkəsində tətbiqindən başlayır. Erməni milləti hər iki yoldan istifadə etdi. Xeyli sayda erməni sadəcə sevumli Hayastanı tərk edib Qərbə mühacirət etdi.

Lakin Qərb heç də bütün erməniləri qəbul etmək istəmirdi. Onda qalan ermənilər Ermənistanda nümunəvi Qərb vahəsi yaratmaq qərarına gəldilər.

Bu xoş niyyətin qarşısını şanlı keçmişin tör-töküntüsü – Artsax (Qarabağ) davasının qəhrəmanları, cürbəcür robiklər, serjiklər və başında qatılaşdırılmış şirin süd oğrusu general Manvel duran bir bölük fədai veteran alırdı. Onların gücünün mənbəyi heç cür tükənməyən və sönməyən Qarabağ münaqişəsi idi.

Erməni şüuruna bir fikir mütləq hakim kəsilmişdi: biz mənfur turkesə qəhrəmancasına qalib gəlmişik, bu qələbə müqəddəsdir, güzəştli sülhə doğru istənilən addım Vətənə xəyanətdir.

Münaqişə davam etdikcə erməni xalqı Qarabağ münaqişəsi qəfəsinin içində, Azərbaycan xalqının düz yanında rahatca əyləşib onunla didişir və hərdən dalaşır.

Ağıllı ermənilər görürdülər ki, Qərbin şəfəq saçan üfüqlərinin qarşısını “Qazprom”un, Pusiya Dəmir Yollarının və rus hərbi bazasının komandirlərinin əsla nur saçmayan sifətləri alır.

Ermənistan beləcə 2017-ci ilə qədər bu iki müqəddəs bütə - Qarabağa və rus hərbi bazasına – sitayiş edə-edə ömür sürdü. Bu iki büt aramsız olaraq qurban tələb edirdi. Erməni xalqı qurban verirdi, fəqət ümid etdiklərini bu bütlərdən ala bilmirdi.

Xalq durmadan kasıblaşırdı, işsizlik ucbatından fəal insanlar ölkəni tərk edirdi, ərazi boşalırdı.

Onda azadixah gənclər küçələrə çıxdılar və Putini türk dilində söyərək ondan Ermənistanı tərk etməyi tələb etdilər.

Xalqın qəzəb və hiddət dalğası Nikol Paşinyanı və ətrafındakı narazı gənclər dəstəsini ağuşuna alıb gətirdi düz baş nazir vəzifəsinə və hakimiyyətə.

Yeni siyasətçilər ağıllı və gerçəkçi idilər. Əvvəlcə onlar beyin fırtınası təşkil etdilər və vəziyyətin təhlili onları aşağıdakı nəticələrə gətirdi:

1.Qarabağın qəsbini və ilhaqını hüquqi cəhətdən sənədləşdirmək heç cür alınmaycaq. Heç cür! Deməli, bu - əbədi yükdür. Bu əbədi yük Rusiyadan əbədi asılılıq deməkdir. Moskva isə heç vaxt imkan verməz ki, Ermənistan Qərbə inteqrasiya etsin.

2.Ermənistan Qarabağı daim yedirtməlidir. Yalnız Qarabağı deyil, həm də oradan Yerevana köçüb orada ən yağlı vəzifələri məngirləmiş və Rusiya tərəfindən himayə edilən qarabağlı mafiozları. Onların kökünü kəsməyə heç on ömür bəs etməz!

3.Xalq güzəştli tənzimləməni qəbul etməz. Güzəşt xalqın gözündə xəyanətə bərabərdir. Rus siyasi texnoloqları erməni xalqı üçün tələni çox keyfiyyətli düzəldiblər: 7 ətraf rayonu Dağlıq Qarabağ Respublikasının Konstitusiyasına azad edilmiş qanuni ərazi kimi salıblar! Onlardan imtina qanunu pozmaq deməkdir.

Gənc erməni siyasətşünasları tarix kitablarını aldılar əllərinə və başladılar öyrənməyə. Qərar belə oldu ki, bütlərin hər ikisindən, Qarabağdan da, rus bazasından da bilmərrə qurtulmaq lazımdır. Bu həqiqəti sözlə xalqa anlatmaq mümkün deyil. işə psixiatriya mütəxəssisləri, kütlə şüurunu idarə edən mahir oyunbazlar qoşuldu. Onlar dedilər ki, yeganə çarə - şok terapiyasıdır.

Xalq zəhər kimi acı məğlubiyyətin aqibətindən xilas olmaq üçün istənilən təklifi qəbul edər.

Lakin bunu necə təşkil etməli, necə?

Misirin Prezidenti Muhamməd Ənvər əs-Sadat 1973-cü ildə öz ordusunun israil ordusuna məğlubiyyətini təşkil etdi və dərdi-qəhrdən başını itirmiş xalq məcbur olub onun 1978-ci ildə Misrin Fələstini müdafiə etməkdən imtinasını sənədləşdirən Kemp-Devid sazişinə imza atmasını qəbul etdi.

Gəlsənə əs-Sadatın qiymətli təcrübəsini Qarabağda tətbiq edək? Bunun üçün Qarabağ naminə qəhrəmancasına aparılan müharibəni uduzmaq lazımdır. Bunun üçün Azərbaycan müharibəni başlamalıdır.

Heyhat! Bakının tərpənmək fikri yoxdur. Başı qarışıb nöyüt alverinə və büdcə oğurluğuna.

Türkiyənin də Qarabağ vecinə deyil, başı qarışıb başqa işlərə: kürdlər, Suriya, Liviya, Aralıq dənizinin təkindəki nəhəng “Leviafan” qaz yatağı...

Onları tərpətmək, müharibəyə sövq etmək lazımdır!

Türkiyə soyqırımla bağlı ənənəvi erməni iynələrinə və sancmalarına məhəl qoymur, artıq adətkərdədir. Nə isə yeni bir şey tətbiq etmək lazımdır. Nə?

Biz, şahmatdakı kimi, atla gediş edərik: Sevr müahidənaməsinin bərpası məqsədilə beynəlxalq koalisiya yaratmaq təlifini irəli sürərik.

Ə bə bu nəmənədir? Aşıq söyləsək, puç qozdur, siyasi-tarixi çürük fındıqdır. Nə vaxtsa, Birinci Cahan Müharibəsinin sonunda Qərbin qalib dövlətləri Osmanlı xilafətini parçalayıb onun xərabələrində bir neçə dövlət, o cümlədən Böyük Ermənistan qurmaq istəmişdilər və bu istəyi Sevr şəhərində kağıza köçürmüşdülər.

Bax, bu faydalı və məhsuldar təklifi Nikol Paşinyan səsləndirdi.

Təklif Türkiyənin xoşuna əsla gəlmədi.

Əla! Birinci məqsədə yetdik!

Sonra Ermənistan Aralıq dənizi məsələlərinə ilişməyə başladı, Yunanıstan, Kipr və Misirlə koalisiya yaratmağa girişdi, özünün bölgədə söz sahibi olan dövlət olduğunu bəyan etməyə başladı.

Prezident Ərdoğan belə zarafatları qəbul etmirdi, hirsləndi və dəcəl uşağın dərsini vermək qərarına gəldi.

Türk müştəri artıq hazır idi. Qalırdı azərbaycanlı müştərini hazırlamaq.

ilk addım kimi Baş nazir – varçapet – bəyan etdi ki, Qarabağ Ermənistandır. Nöqtə.

Erməni kütləsi böylə cəsarətdən xeyli feyziyab oldu. Lakin Qarabağ münaqişəsinin tənzimləmə təkərini əbədi əyləc kimi sıxan zəhlətökən danışıqlar prosesi dünyada ən dərin Marian girdabına qərq oldu.

Paşinyanın erməni xalqı arasında onsuz da yüksək olan reytinqi yuxarı sıçradı.

ikinci addım Qarabağın demokratik seçilmiş prezidenti, yerli oliqarx Araik Harutyunyanın Şuşada andiçmə mərasiminin təşkili oldu. Varçapet Cıdır düzündə yedi, içdi və rəqs etdi. Bütün bu həngaməni lentə aldılar və millətə göstərdilər. Millət də anladı ki, Paşinyan əsl cəsur vətənpərvərdir.

Reytinq bir az da yuxarı hoppandı.

Kütləyə təsiri gücləndirmək üçün Araik təntənə ilə vəd verdi ki, bir azdan parlamenti Şuşaya köçürəcək.

Azərbaycan rəhbərliyi bütün bunlardan incidi və özünü şəxsən təhqir olunmuş saydı.

Üçüncü addım gərək idi. iyul ayının 12-də Ermənistanın Azərbaycanla sərhəddində, Tovuz-Tavuş rayonlarında qanlı toqquşma təşkil edildi. Ermənistan Tovuzu vurdu, Azərbaycan Tavuşu vurdu. Tavuş Ermənistan ərazisi olduğundan Yerevan təcili Kollektiv Təhlükəsizlik Müqaviləsinə (ODKB) rəsmən müraciət edib məsələnin müzakirəsi üçün ümumi yığıncağın toplanmasını tələb etdi. Təşkilatın Baş Katibi Nizamnaməyə uyğun olaraq rəsmi saytda yığıncaq çağırılması barədə çağırış yerləşdirdi.

Belarus, Qazaxıstan, Qırğızıstan və Tacikistan bu məntiqsiz hərəkətə təəccübləndilər.

Rusiya erməni fəndini anlayıb çağırışı ləğv etdirdi.

Erməni kütləsinə əyani dərs verildi: ODKB – ilğımdır.

Xoşbəxtlikdən məhz elə bu zaman Rusiya başladı fikirləşməyə: bu Ermənistan mənim nəyimə gərəkdir?

isti dənizlər və Hindistan qaldı keçmişdə, özümüz canımızla əlləşirik. Ermənistan mühasirədədir, əhatəsindəki dövlətlər ya açıq düşməndirlər, ya da sonra düşmən olacaqlar. Heç yerə çıxışı yoxdur, elə hey Ermənistandan keçəcək ipək Yolundan danışır.

Rusiyada işləyən erməni işçilər durmadan çalışıb hər ay qazanclarının bir hissəsini ailələrinə, Ermənistana köçürürlər, hərçənd ki, bu pullar, yüz milyonlarla dollar, məmurların və yaxın dostların şəxsi hesablarına yata bilərdi. Sadəcə işlərin tövrünü bir balaca dəyişmək lazımdır.

Gümrüdəki bazaya gəlincə, o, kimə lazımdır? Kimi müdafiə edir?

Dörd min etnik erməni öz vətənində bəy balası kimi yaşayıb rus hərbçilərinin yüksək xarici maaşını alırlar.

Bu yandan da Yerevanın küçələrində bu söyüşlü çağırışlar kimi desən özündən çıxarar...

Azərbaycan neft dostluğu və qaz qardaşlığı təklif edir, öz ərazisindən keçib irana, oradan Pakistana və Hindistana gedə biləcək Şimal-Cənub dəmir yol layihəsini ortaya qoyub, bu yolla isti dənizlərə, açıq sulara çıxmağın yollarını göstərir. Deyir ki, Rusiya üstəgəl Azərbaycan Avropa ilə Şərq arasında körpü ola bilər.

Bu layihənin qazancını yığıb-yığışdırmaq mümkün olmayacaq!

Putin baxır sinfi baxımdan ona yad olan Paşinyana, baxır ona sinfi doğma olan Əliyevə, və düşünür: Ermənistan Rusiyanın nəyinə gərəkdir? Ondan necə istifadə etmək olar? Haraya bərkitmək olar?

Və belə qənaətə gəlir ki, heç haraya!

Heç nəyə gərək deyil!

Paşinyanın uğurlu xarici siyasəti ona gətirir ki, Azərbaycan təxribata uyub Ermənistanın işğal etdiyi öz qanuni ərazisinin qaytarılması məqsədilə genişmiqyaslı müharibəyə başlayır. Təbii ki, erməni diplomatiyası sayəsində cin atına mindirilmiş Türkiyə Azərbaycanı qətiyyətlə dəstəkləyir. Tam təbii ki, daha çoxsaylı və daha yaxşı təchiz edilmiş Azərbaycan ordusu erməni ordusunu sıxışdırmağa başlayır.

Bu zaman müasir erməni siyasi səhnəsinin ən istedadlı dramatik aktyoru Nikol Paşinyanın ulduz anları başlayır: o, erməni xalqına göstərməlidir ki, Artsaxı qəhrəmancasına necə qorumağa çalışırdı, və necə Rusiya onu satırdı. Aşkar diplomatik fəaliyyət, dünyanın bütün nüfuzlu siyasətçilərinə aramsız zənglər, xalqa müraciətlər... Qalx ayağa, ay millət, dur çiyin-çiyinə, dəf et yağı düşməni və sair və ilaxır...

Varçapetin xanımı əyninə kamuflyaj geyib əlində silah səngərdə uzanır, oğlu Hakob Qarabağa yollanır.

Artıq ağlı başında olan hər kəsə aydındır ki, nə Paşinyan Ermənistanına, nə də qeyri-Paşinyan Ermənistanına Rusiya daha kömək etməyəcək. Atəşkəs və qan tökülməsinin qarşısının alınması barədə danışıqların başlanması çağırışlarının bir halda mənası var: Ermənistan öz işğalçı qoşunlarının Qarabağdan çıxarılması möhlətini açıq elan etməlidir. Yalnız bu halda Azərbaycan yerli ermənilərlə onların Azərbaycanda yaşayış şərtlərini müzakirə etməyə hazırdır.

Buna Ermənistanda yalnız intihara hazırlaşan kəs razı ola bilər. Paşinyan belələrindən deyil. Nikol qərar qəbul etmək səlahiyyətini demokratik tərzdə parlamentin boynuna atır. Deputatlar ənənəvi erməni bəsirəti nümayiş etdirərək güzəştə “yox” deyirlər.

Paşinyan birinci müharibənin qəhrəmanlarına fəallaşmağa, kamuflyaj geyib özlərini camaatın gözünə soxmasına mane olmur, zira anlayır ki, bununla onlar özlərini rüsvay edirlər. O özü qəhrəmanlıq sərgiləyir və gözləyir. Gözləyir ki, vəziyyət hamıya əyan olsun: Qarabağda daha erməni qalmayıb. Hamısı qaçıb. Həm qəhrəmanlıqla işğal etdikləri yeddi rayonu, həm də doğma yurdlarını tərk ediblər ki, canlarını xilas etsinləır.

Bu baş verdikdə Paşinyan erməni xalqına faciəvi səslə müraciət edib açıq deyəcək, kim bu məşum sonluğun baiskarıdır: rüşvətxor Qarabağ klanı, Rusiya, Türkiyə və Azərbaycan! Onların hamısı günahkardır.

O isə çox çalışdı, çox əlləşdi, fəqət xainlər və düşmənlər daha güclü çıxdılar.

Belə olan halda əzabkeş və müdrik erməni xalqı nə edə bilər?

Yalnız bir çıxış yolu qalır: xalqı təngə gətirmiş xain Rusiyadan ayrılıb Qərbə üz tutmaq.

Qərbə! Orada çəmənlər yamyaşıl, sürülər bol, kranlardan süd axır, hər kəsə hər ay azı iki min dollar verirlər.

Erməni xalqı növbəti milli faciəyə uğrayandan sonra, buna rəğmən, şad və xürrəm əhval-ruhiyyədə öz müdrik rəhbəri varçapetin arxasıyca işıqlı gələcəyə doğru addımlayacaq.

Rusiya da nəfəsini asudə alacaq və sevinəcək ki, dəstəyi qırılmış çemodandan canı qurtardı.

Bir də ona sevinəcək ki, uzun əsrlər davam etmiş “ziyanın yarısından qayıtmaq xeyirdir”.

--sitat--


mənbə.
https://www.meydan.tv/az/article/ermenistan-rusiyanin-neyine-gerekdir
sözaltı etiraf bayaq bbcnin keçən həftə ərzində azərbaycanda olan müxbiri Orla Guerinin hal-hazırda davam edən müharibə barədə hazırladığı yeni video-reportajda gördüyüm kadrlar məni çox pis halda təsirləndirdi, qeyri-iradi bir şəkildə dəqiqələrlə ağlamağıma səbəb oldu və hər yaddaşıma gəldikcə isə sanki, ürəyim dağlanır, gözlərim yenidən dolur...

kadrlardan birində 11 oktyabr 2020 ermənistanın gəncəni bombalamasından sonra aparılan xilasetmə işləri zamanı qadınlardan biri yaxınlarından birinin artıq dağıntıların altından sağ çıxa bilməmə ehtimalını qəbullanaraq, çarəsizcəsinə cəsədi nəzərdə tutub, yırtınaraq xilasedicilərə yalvarır ki: "üzünü görüm, sakitləşim, nolar?!..."
https://youtu.be/EYTZub6k58Y?t=341

eyni hadisə yerində digər bir qadın isə sakitcə, yazıq və ümidsiz bir görkəmdə, məsum bir uşaq kimi səksəkəli bir halda xüsusi torbaya yerləşdirilən cəsədi təcili yardım maşınına yerləşdirən xilasedicilərdən xahiş edir ki: "a bala, bəri elə görərdik kimdi, bizimkilərdən biridimi?..." və onun bu sözlərinə məhəl qoymayan xilasediciləri görüb, sağa-sola var-gəl edərək sakit bir tərzdə zarıyır...
https://youtu.be/EYTZub6k58Y?t=377

reportajda goranboya atılan mərmi nəticəsindəm ailəsinin 5 üzvünü - atasını, anasını, həyat yoldaşını, 2 uşağını itirən- qısasacası, həyatı puç olan, kənarda səssiz bir şəkildə dayanan, hadisə baş verən zaman isə ön cəbhədə olan bir atadan da bəhs edilir. yəqin ki, həyatının mənasını itirmiş bu adam üçün artıq tək məna və ya məqsəd, cəbhədə ölmək uğruna vuruşmaq olacaq... və bəlkə də artıq vuruşub da, ölüb də...
https://youtu.be/EYTZub6k58Y?t=260

çox təəssüf ki, sözlər hiss olunanları ifadə etməyə yetərsizdir...

youtube-a girməkdə çətinlik çəkənlər üçün tam reportaj rəsmi saytda da yerləşdirilib:

https://www.bbc.com/news/av/world-asia-54577561
murovdağ əməliyyatı dağlıq-Qarabağ konfliktində hər iki tərəfin ən ağır itki verdiyi *, azərbaycan tərəfindən nizami ordu təşkil olunduqdan sonra 1993-cü ilin dekabrın ortalarından etibarən azərbaycanın 3500 əsgərdən ibarət 701-ci briqada ilə əks-hücuma keçdiyi 5 cəbhədən biri olan kəlbəcər cəbhəsində kəlbəcəri azad etmək üçün təşkil etdiyi əməliyyat. Thomas de waala görə tək azərbaycan ömər aşırımı uğruna döyüşlərdə 4000 nəfər itki vermişdir. Itkilərin əsas səbəbi isə taborların arxa mövqelərdən həddindən artıq uzaqlaşmış olmaları, düzgün təchiz olunmaması, əməliyyat vaxtının doğry seçilməməsi və kəlbəcərdə mühasirəyə düşərək şaxtadan don vuraraq məhv olmasıdır. Azərbaycanlıların öz "stalinqrad"ını yaşadığı əməliyyatdır, ancaq məğlub tərəf olaraq. Hadisədən sonra əməliyyata rəhbərlik edən bir qrup şəxsə qarşı cinayət işi açılmışdır. Dəhşətli olan bir məqam da budur ki, De waalın yazdığına görə hadisələrdən bir neçə il sonra hadisə yerinə gələnlər donmuş cəsədlərə rast gəlirdilər.

Mühasirə:

"14 fevral 1994-cü ildə Cəmilli kəndindəki briqada komandanlığının iclasında zabitlərə komandanlığın Kəlbəcər bölgəsini tərk etmə əmri barədə məlumat verildi. Cəmilli kəndi uğrunda döyüşlərdə Feyruz Alışov (Əməliyyatı həyata keçirən 6 tabordan 3-cü taborun komandiri) əsir götürüldü. Ömər aşırımından keçən yolun Ermənistan qoşunlarının nəzarəti altında olması səbəbindən Azərbaycan qoşunları Kəlbəcər bölgəsini ensiz Susuzluq-Təkəqaya-Ağdağ yolu ilə tərk etmək məcburiyyətində qaldı. Bütün ağır texnika isə tərk edildi. Qışda dağlıq ərazilərdə, güclü qar və dəhşətli soyuqda baş verən bu geri çəkilmə zamanı yüzlərlə əsgər donaraq öldü və ya itkin düşdü. Soyuqdan bəzi əsgərlər isinmək üçün pencəklərini yandırdılar, donvurmadan ölənlərin cəsədləri isə götürülmədi. Hadisələrin iştirakçısı polkovnik-leytenant intiqam Mirzəyev Azərbaycan qoşunlarının Kəlbəcər rayonundan çıxarılmasını belə təsvir edir: “Yerdə oturub dayana bilməzdiniz. Oturmaq ölmək demək idi. Əsgərlərə mümkün qədər çox hərəkət etmələri barədə əmr edildi, çünki dayansalar və ya yerdə otursalar donacaqdılar. Şaxta üzümüzü kəsirdi. Bəzi əsgərlər soyuqdan dəli olmuşdular. Mahnı oxuyan əsgərlərin soyuq çaya necə qaçdıqlarını və soyunub suya necə girdiklərini görürdüm, yerdə oturanlar isə yerindəcə donub qalırdılar. Heç bir halda dayanmamaq əmri verildi. Hətta komandirimiz polkovnik intiqam Abdullayev belə yorğunluqdan yerə oturdu. Yanına gəldim və getdikcə huşunu itirdiyini gördüm. Üzünə bir neçə dəfə vurdum. Ona dedim: “Qalx. Gedək.” Cavab verdi: “Mən qaldım, sən get!”. "

mənbə.
kəlbəcər əməliyyatı, tural həmid link
dağlıq qarabağ problemi Azərbaycan və ya Ermənistan və onun xalqı müharibəni dəstəkləyib, dəstəkləməməsindən asılı olmayaraq, müharibə tərəfdarı və ya pasifist "intellektual"larının, aktivistlərinin sayından asılı olmayaraq, hər ikisi xaltası regional və super güclərin əlində olan tulalardır. Müharibəni başladan iradə nə xalqın iradəsidir, nə də iqtidarın... Müharibə olmasın deyə, Azərbaycan özünü "ağıllı" aparsa belə, Ermənistanın "ağıllı" aparacağına zəmanət verə bilmədiyi kimi, Ermənistan da əksinə zəmanət verə bilməz. Necə ki, bu müsibətləri Elçibəy başda olmaqla, səhnəarxası aktyorları da nəzərə almaqla * iqtidara gəlmək üçün bu xalqın başına gətirdilər, eynisini də hazırkı Ermənistan rəhbərliyi onların başına gətirir. Bir halda bu gücün vuran dəyənəyi Ermənistan idi, bu halda isə Azərbaycan... Bütün hallarda isə itki hər iki tərəfə dəyir və sadəcə "qaliblik" illüziyası altında bu itkilər pərdə arxasında qalır. Yekun olaraq mənim burada ifadə etdiyim fikrimin, edəcəyim aktların içimi boşaltmaqdan başqa bir mənası olmadığı kimi, hər iki xalqın mövqeyinin nə olduğundan asılı olmayaraq, başa düşülməlidir ki, siyasi iradəmiz azad deyil, ən azından son 30 ildir ki bu belədir... xalq həqiqəti dərk etsə belə buna sürüklənəcək. Bəxtimiz onda gətirib ki, xarabanın təbii sərvəti yoxdur, və onda gətirməyib ki, qafqaz kimi bir ərazidə - "ayaq altında" yerləşmişik...
Bu məsələnin mənə görə praktiki tərəfi idi...
ermənilər öz tarixi keçmişlərinin qədimliyini * əsas gətirərək, özünü azərbaycanlılardan mənəvi və mədəni cəhətdən daha üstün hesab edən, beynəlxalq hüquqa heç bir hörmət göstərməyən, tarixin onların başına gətirdiyi müsibətdəndir ki, fərdlərinin demək olar ki, böyük əksəriyyəti qatı millətçilik donuna bürünmüş, azərbaycanlıların "kola"dan daha gənc millət olduğunu bildirərək, bu kimi müxtəlif faktlarla aşağıladığını zənn edən, ancaq mövzu öz milli kimliklərini yenicə əldə etmiş - isveçrəyə, avstriyaya, kolumbiyaya, boliviyaya, argentinaya, 18-ci əsrdə meydana gəlmiş abş-a, 19-cu əsrdə meydana gəlmiş belçikaya və s. dövlətlərə gəldikdə susaraq, ikiüzlülük edən, millət anlayışını sosial-siyasi bir anlayış olaraq yox, tayfa birliyi kimi dərk edən, qarabağ ermənilərinin və azərbaycandakı milli azlıqların öz müqəddaratını təyinetmə hüququnu dəstəklədiyi halda, iranda, rusiyada və onlarla ölkədə yaşayan milli azlıqların bu hüququnu dəstəkləməyən, öz milli kimliyini 102 il əvvəl əldə etmiş, hələ yenicə öz ayaqları üzərində durmağa başlayan bu gənc millətin milli ləyaqətini alçaldan bir millət...

qeyd.
haqqında yazdığım ermənilər bütövlükdə erməni millətini əhatə etmir və əlbəttə ki, bir milləti bütöv halda dəyərləndirmək doğru deyil... bu yazıda ermənilərə aid xüsusiyyətlər deyildikdə, yazarın öz təcrübəsinə əsasən ona sosial şəbəkələr və s. vasitəsilə rast gələn ermənilərin bütöv bir halda onun yaddaşına həkk etdirdiyi bir xarakterdən söhbət gedir...
bmt nizamnaməsi Bir tərəfdən xalqların və millətlərin öz müqəddəratını təyinetmə (bax: self-determination) hüququ olduğunu qeyd edən, digər tərəfdən də dövlətlərin başqa dövlətlərin ərazi bütövlüyünü (bax: territorial integrity) pozmaqdan çəkinməli və tanımalı olduğunu qeyd edərək öz-özlüyündə ziddiyyət yaradan nizamnamə *.

həmçinin qeyd edim ki, 1960-cı ildə qəbul olunan "kolonial ölkələrə və xalqlara müstəqilliyin verilməsinə dair" bəyannamədə qeyd olunur ki, xalqlar və millətlər ancaq müstəmləkə halında olduqda və ya təqiblərə məruz qaldıqda aid olduğu dövlətdən ayrılaraq, öz siyasi taleyini həll edə bilər.

qeyd.
mən də elə bilirdim ki, sadəcə bizim parlamentdə oturan məxluqlar tərkibində boşluqlar olan qanunlar qəbul edə bilir, ancaq, sən demə, dünya xalqlarının ən ali yığıncağı da ziddiyyətli qanunlar qəbul edirmiş...-*

(bax: aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık)

çıxarışlar.
CHAPTER I, PURPOSES AND PRINCIPLES, Article 1

"The Purposes of the United Nations are:
2. To develop friendly relations among nations based on respect for the principle of equal rights and self-determination of peoples, and to take other appropriate measures to strengthen universal peace;"

CHAPTER I, PURPOSES AND PRINCIPLES, Article 2

"4. All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations."

mənbə.
the charter of united nations, 1945
The Declaration on the Granting of Independence to Colonial Countries and Peoples, 1960

link link
vulqar atalar sözləri insafsıza göt versən, daşşaqlarını da sохuşdurar.

Əli.B.Türk adlı müəllifin "Azərbaycan türkçü arqo sözlüyü" ndən:

"illər öncə bir neçə nəfərdən eşitmişdim ki, rəhmətik ustad Şəhriyar, bir gün evlərində dostlar ilə birlikdə olanda, rəhmətlik Əhməd Azərluyə beş qıran verib deyir ki, dur get bir dəftər al. O da gedib aldıqdan sonra, ustad deyir ki, Azərlu bu dəftərdə dilimizdə olan Qəbahətli sözləri yaz, siftəsini də mən deyirəm: insafsıza göt versən, daşşaqlarını da sохuşdurar."

qeyd.
əhvalat mübahisəli ola bilər.
boris kevorkov "DQ (Dağlıq Qarabağ) məsələsində digər önəmli faktor da bura döndərilən 1-ci katiblərin Azərbaycan SSR tərəfindən təyin olunması idi. Misal üçün, Heydər Əliyev DQ-yə birbaşa nəzarət üçün 1973-cü ildə ora arvadı azərbaycanlı olan Şamaxı ermənisi Boris Kevorkovu təyin etmişdi. Kevorkov 1988-ci ilə qədər bu vəzifədə qaldı. Hətta 1988-ci ildə DQMV-nin Ermənistana birləşməsini qarşısını almaq üçün əlindən gələni etdi. Özü erməni olsa da 15 illik vəzifəsi dönəmində Ermənistana səfər etmədi. Az-lıların DQ-yə kütləvi olaraq köçünü də Kevorkov təşkil etmişdi.Bu yaxşılığın əvəzində Kevorkovun mükafatı isə Bakıya çağrılaraq həbs edilməsi və AXCP dönəmində də işgəncə edilməsi oldu. Kevorkorvu işgəncələrdən isə hakimiyyət dəyişikliyi qurtardı. Heydər Əliyev onu həbsdən azad etdi və Rusiyaya göndərdi.Ermənilərin muxtariyyət məsələsinə inanmamalarına əsas səbəblərdən biri də Kevorkovun faciəli taleyidir. Sizin tərəfinizi tutan erməniyə sırf etnik kimliyinə görə belə işgəncə edən dövlət digər ermənilərə nə etməz ? Sual açıq olaraq qalır."

qeyd.
Azərbaycanlıların süni köçürülməsi nəticəsində 1959-da Dağlıq Qarabağ avtonom vilayətinin 84.3 faizini ermənilər təşkil etdiyi halda, 1989-da bu rəqəm 76.92-ə düşmüşdü.

mənbə.
Tural Həmid Twitter link
wikipedia link
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20