(gbax: anar)ın ilk irihəcmli əsərlərindən olub təhminə və zaurun sərgüzəştlərindən ilk dəfə bəhs etdiyi, (gbax: zərdüşt əlizadə)nin barəsində:
"O zaman mənə Anarın “Ağ liman” povesti böyük təsir göstərmişdi. O, elə bil Azərbaycan sovet ədəbiyyatına yeni baxış idi. Sonra “Kommunist” qəzetində Xalid Əlimirzəyevin bu povestə həsr olunmuş bir səhifə yazısı çıxdı. O, bu yazıda Anarı darmadağın edir, ona hücum edirdi. Təbii ki, mən bu tənqidi qəbul etmədim."
– bu sözləri dediyi, 1970-ci ildə nəşr olunmuş povest.
--alinti--
Sonra Təhminə uşaqlığından danışmağa başladı. Üçüncü sinifdə oxuyanda bir rəfiqəsi onu ərlə arvad arasındakı əlaqələrdən, uşaqların doğulmasından agah edib. — Axmağın birisi, — dedim, — sənin öz atan—anan belə eləyir, mənim atam-anam heç vaxt belə iş tutmaz. O, sırtıq-sırtıq üzümə baxdı, güldü: — Axmaq sən özünsən, — dedi. — Bəs onda sən necə dünyaya gəlmisən, hə, necə? Mən onunla dalaşdım, küsüşdük. Amma düşünüb bildim ki, düz deyir. Cürbəcür şeylər yadıma düşdü. Neçə gün ata-anamın üzünə baxa bilmirdim. Elə hey soruşurdular ki, qızım, sənə nə olub? Cavab vermirdim. Ürəyimdə deyirdim ki, nə olub, nə olub? O olub ki, sizdən zəhləm gedir, utanmazlar!
--alinti-- [1]