Amélie mənə neyromüxtəlifliyimi qəbul etməyə imkan verdi

Amelie bir çay qaşığı ilə krem brulee qırmaq, əlini bir dənə taxıl çantaya daldırmaq və kinodakı insanların üzlərini qaranlıqda görmək səsi sevir. Kitabların qoxuunu sevirəm və kinoya da çox xoşum gəlir, amma insanların popcorn yeyərkən səsindən nifrət edirəm.

Amélie filmdə gördüyüm ilk nevrodivergent kodlu qadın deyildi. Royal Tenenbaums-da Margot Tenenbaum və Moonrise Krallığında Suzy Bishop var idi 2 Wes Anderson xarakterində özümü tanıdım. Amma Amélie ilk olaraq hekayənin mərkəzində idi. O, baş roludur və biz onun gözləri ilə şeyləri görürük. Bu, ilk dəfə idi ki, ekranda bir qadını gördüm ki, dünyayı mənim kimi gəzir: həddindən artıq stimullaşdırılmış, bir az yalnız və bilinmədən qorxmuş, öz şirkətində rahat, qəti sevənlər və sevməyənləri və güclü sosial ədalət hissi ilə.

Valideynlərim uşaqlıqdan mənə otizmi şübhə edirdi: heç bir dostum yox idi, öz şirkətimi və ya valideynlərimin şirkətini üstün tuturdum və başqa uşaqların niyə belə davrandığını başa düşə bilmədim. Məni qəribə hesab etdilər. Hiperfiksasiyalar və obsessiv xüsusi maraqlarım vardı. Həkimlər oğlanlarda autizmün stereotipi əlamətlərinə diqqət yetirmək üçün təlim olundular və autizm daha çox maska (nevrotipi hallarda olan insanların davranışlarını assimilasiya edən) etməyi ehtiva edən qızlarda fərqli şəkildə görünə bilər. Humor duyğumu, empatiyam və riyazi və elmdən daha çox tarix və mədəniyyətə marağım 20 yaşlarımdan əvvəl rəsmi olaraq diaqnoz qoyulmadığımı göstərdi. Ancaq bir diaqnoz mənim üçün heç vaxt vacib hiss etməyib. Ameliy haqqında sevdiyim şey budur: filmdə heç vaxt o, otizmli deyil, lakin bir nevrodiversant kimi mənə aydın idi ki, o da o idi.

Açılışda gənc Amelie qulaqlarının üstündə əlləri yumruqlayır, bir sikkə çevirir və bir barmağını bir stəkanın kənarını əhatə edir davranışları indi stimming kimi tanıram (sənsi məlumatları işlənməyə və ya duyğuları idarə etməyə kömək edən təkrar hərəkətlər, səslər və ya sözlər). Yetkin Amélie'nin əziyyətləri yalnız Audrey Tautou'nun performansından deyil, kinematoqrafiyadan da bildirilir. Paris metrosunu götürəndə geniş lenza və intensiv səs hissləri həssaslıq təcrübəsi ilə üzləşir. Amélie xoşbəxt olduqda, hər şey parlaq olur. Üzü üzüləndə, əslində, yerə bir göl olur.

On il əvvəl, mən Kembridj Universitetində ikinci il idim. İlk dəfə Amelieni otağımdakı DVD-yi tək izlədim. Ona aşıq oldum. Həmin gecə iki dəfə izlədikdən sonra, eyni şəkildə əlaqə qurmamaq halında yenidən ona qayıtmaqdan qorxdum. Ancaq ötən il ərzində, itirdiklərimə görə Ameli'yi beş dəfə izlədim və hər saatda fərqli bir şey görürəm.

Özümü başa düşməyim illər ərzində inkişaf etdikcə, Amélie haqqında anlayışım da inkişaf edib. İndi ona kömək etmək istədim, sanki ona kömək edərək mən də özümü daha gənc versiyaya kömək edərdim. Onunla söhbət etmək və ona demək: yad və yeni hiss edən şeylərdən qorxma.