Anam Erin OConnell 2022-ci ilin sonunda nadir və təcavüzkar bir xərçənglə diaqnozlaşdırıldıqda ilk fikirlərindən biri idi: İş edə bilməsəydim nə edəcəyəm?
O vaxt o, 62 yaşındaydı və Portland, Oregon ştatında fiziki terapevt kimi işləyirdi. O, istəksizliklə işdən qısa müddətli əlillik üçün müraciət etdi və könüllü axtarış və xilasetmə EMT olmaq üçün təlimini dayandırdı.
Anam fiziki terapiya məktəbinə gedəndə 40 yaşındaydı. Mən artıq yeniyetmə idim. Onun yeni təzyiqlərə baxmayaraq, onun işinə aşıq olduğunu görmək məni nə qədər dərin təsirləndirdiyini xatırlayıram. Anatomiya laboratoriyasına keçdiyi il bacama, mənə və dinləyəcək hər kəsə dedi ki, insan bədəninin parçalanması onun indiyə qədər etdiyi ən gözəl iş idi və öldükdən sonra bədənini elmə də bağışlamaq istədi.
Uşaqlığımın çox hissəsini anamın çətinliklə qazandığı razılığından başqa bir şey istəmirdim və burada o, tamamilə bir cəsədə həsr olunmuşdu. Bir səviyyədə, o cəsəddən qısqanmışdım.
İndi 25 il sonra anamın xəstəliyi inkişaf edərkən, ən yaxın tibb məktəbindən sənədləri çap edirdim: "Bir fərdin adına bir bədənin varlığına icazə verilməsi üçün qeydiyyat forması". Bütün düşüncələrimdə, anamı parçalayan şagirdlərə nə qədər qısqanc olduğumu düşünmək idi. Onlar mənim edə bilmədiyim şeyi edə bilərdilər, onu açıb içəri baxardılar.
Lakin bu sənədlər özünün aydınlığındakı bir forma idi. Anam çox gənc və iradəsinə qarşı öləcəkdi, amma bizim bir planımız vardı.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
