Mən bu qaralamaya 4 iyul 2026-cı il tarixində, Şimali Kaliforniyanın nəhəng şam ağacları arasında başlayıram. "250 illik müstəqillik" ifadəsi sosial media lentimi bürüyüb, baxmayaraq ki, bu ifadəni paylaşan insanların çoxu nəzərdə tutulan mənaya istehza edir, eyfemizmin ziddiyyətlərini, bəziləri isə birbaşa yalan olduğunu vurğulayırlar.
Və buna baxmayaraq, mən burada oturub bir neçə gün sonra ABŞ kişi futbol komandasının Belçika ilə oyununu izləmək üçün həyəcanla planlar qururam. (Və ilahi, bir gün əvvəl Meksika və İngiltərə oynayanda mənim çikano qot ürəyim necə də ziddiyyət içində idi!) Məkan seçərkən əsas tələbim: səs-küylü və mehriban, lakin USA! USA! deyə qışqıran azarkeşlərlə dolu olmayan bir yer tapmaqdır.
Tariximizin bu gərgin anında Birləşmiş Ştatlarda latın amerikalı olmağın bundan daha yaxşı bir nümunəsini düşünə bilmirəm.
Bəs bütün bunların latın ədəbiyyatı və ya latın şəxsiyyətləri ilə nə əlaqəsi var?
Və əvvəlki cümlələr mənim mövzu ilə bağlı öz psixoloji tərəddüdümün mükəmməl bir ədəbi nümunəsidir: bir təsvir üzərində qərarlaşa bilməməyim.
Bu çikano, ispan, latın/x/e-dir (mən hələ də Latin@-nın dəbdə olduğu qısa anı sevirəm)? Bir dəfə redaktorum esselərimi rədd etmişdi, çünki mən bu terminlərdən heç bir izahat vermədən istifadə edirdim. "Amma məsələ də elə bu idi," deyə mübahisə etdim və tərcümə etməkdən və ya bir növ oxucuya, bir dilə boyun əyməkdən imtina edən Qloriya Anzalduaya istinad etdim.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
