Geese frontmanı 2025-ci ildə səs və piano konsertində qrupundan uzaqlaşır.
Bir konsert filmi gözəl səslənsin, bir çoxları da belədir. Ancaq düşünürəm ki, Carnegie Hallda "Cameron Winter"un etdiyi dəqiq səsli sehrlə bağlı konsert filmi ilə rastlaşmamışam. Paul Thomas Anderson tərəfindən rejissorluq etdiyi bu film bu gecə Nyu-York Film Festivalında premyerası olan film, Cameron Winter'ın dekabrda Carnegie Hall-da toplanmış bir tamaşaçı qarşısında verdiyi solo performansın bir qeydidir. 11, 2025. Film yalnız 75 dəqiqəlikdir və bütün şey Winterin Steinway pianoya oturduğunu və gözəl meditativ transa mahnılarını ifa etdiyini göstərir. Amma and içirəm ki, heç belə bir səs eşitməmisiniz.
Yavaş döşən piano, dərinlikdən rhapsodiya kimi salonda səslənir. Səs zəngindir, parlaq, alt ağır, böyükdür. Və bu səs! Qış heyrətamiz bir gücün aşağı bir baritonu ilə (və bəzən yüksək birində) mahnı oxuyur, orada asılı bir qovurda asılı olan notlar hipnotikdir. Müxtəlif anlarda o, sizi bir çox başqa müğənnisi xatırladır. Bəzən o, aşağı oktava Thom Yorke, onun qarışıq gecə yarısı sürgün Tom Waits minus çimərlik kimi, və onun yüksələn səsli əyləncə və geniş vibrato ilə erkən Springsteen güclü səslənir. Konsert bəzən John Cale'nin 1992-ci ildə çəkdiyi böyük canlı albomunu xatırladır. Lakin Carnegie Hall'da Cameron Winter'ın ən sehrli xatırlatıcısı Bob Dylandır. Qış, Dylan kimi, sadəcə mahnı oxumur. O, bir sehrə, bir rapsodiya, bir dua kimi toplanan pop mahnıları hazırlayır.
Konsertin əvvəlində, çox uzun, qara bir geyim və paltarlar, şaxlı yağlı, bezli indie saçları olan Qış (bu qalın qarınları və kədərli üzü ilə, o, Las Vegas'ı tərk edən Nicolas Cage'in təntənəli versiyasını təklif edir) səhnəyə çıxır və piano qarşısında durur və özünü bir az yumruğa bənzəyən bir bow ilə təqdim edir, baxmayaraq ki o qədər ehtiyatlıdır ki, sadəcə hipster bir yuvarlaq ola bilər. Winter, əlbəttə ki, Geese'nin frontmanıdır, indi-band-of-the-moment, ki, səssiz / səssiz miqyasda, Wilco və Arcade Fire arasında bir yerdə yaşayır. Qanslar yaxşıdır, amma onlar çox təriflənmişlər. Winter's 2024 solo albomu, Heavy Metal, daha çox təsir edir; səs-küylü roker içərisindəki meditativ ruhuna səs verir. Carnegie Hall'da Cameron Winter, kədər və imanın şançosu olan Cameron Winter üçün bir vitrinə çevrilmişdir.
Piano Carnegie səhnəsində bir az açılıqda hazırdır, amma əsasən Winter tamaşaçılara arxasındadır. Bu düşmənçilik cüzamı deyil, musiqinin nə qədər üstünlük təşkil etməsini istədiyini göstərir. Ancaq bir film tamamilə fərqli bir şeydir və Paul Thomas Anderson, ikinci musiqi performansını çəkən filmi (Junun, Jonny Greenwood-in Hindistana gedən 2015 kiçik filmindən sonra) çəkən, heç vaxt şöhrətli və böyük olmayan vizual bir film hazırladı. O, səhnədəki pianoya müxtəlif mənzərələrdən baxış verir və bizi Kameron Qışa yaxınlaşdırır və onun emosional orbitinə doğru gətirir. Seyirclərin səhnə-göz görüntüləri var (Karnegie Hall-un dörd balkonu üç sətir işıqla ayrılır) və bütün film, sanki bütün Karneginin şam işığı ilə işıqlandırılmış kimi, narıncı-sarı parlaqlıqla əhatə olunub. Bu, Klassik gün batması kilsəsi atmosferidir və Qış musiqisinə uyğun gəlir. Bu, sirr və ürəkaçanlıq haqqındadır.
Mən burada oturub, Cameron Winter'ın sözlərinin nə demək olduğunu bilmək kimi edə bilərəm, amma həqiqət budur ki, onlar tez-tez həddindən artıq təhlil edilərək azaldılan təsadüfedici şeirdir. Məna onları necə ifa etməsindədir, onun tutkuları dərin qaranlıq çan kimi səslənir, performansda ittiham və heyranlıq kölgələri ilə. O, sizi açılış nömrəsindən It All Fell in the River (Məncə göz yaşlarının katarsisi ilə bağlıdır) çəkir, sizi If You Turn Back Now (Şətan haqqında inkviziasiya üçün yer tapacaq bir münasibət draması) vasitəsilə çəkir, $0,-un ləzzətlənmiş aşağılanmasını hiss etdirir, həm də Allahın həqiqətən real olduğunu və filmin kulminasiyası Take It With You (Mən səni mətbəxdəki pəncərədən tapdım, bebe, /Getdiyin zaman yanında götür) ki, Dylanın qızardılmış romantikasını ən möhtəşəm şəkildə kanalizə edir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
