Londonun bütün cazibəsi və gözəlliyi, qəribəliyi və idiosinkrasisi ilə birlikdə ən yaxşı şəkildə bir avtobusun üstündən müşahidə etmək üçün ən yaxşı yol, mənimki isə dünyanın sonuna gedən və şəhərin ən müxtəlif və canlı hissələrindən keçən yeganə avtobus idi. Camden High Street-dən başlayaraq, Worlds End pubunun kənarında, Camden Lock-dən keçərək köhnə dəmir yolu marşallı yortlarına və yeni bir musiqi meydançası olan Roundhouse-a və sonra qəribə kiçik Swiss Cottage-ə doğru getdi. Abbey Road-dan keçərək Kilburn Yüksək Yolunu keçərək Notting Hill Qapısı ilə cənubda aşağı doğru hərəkət etdi.
Kensington kilsə küçəsinin altındakı işıqlar üçün duraraq, Qədim Kensington küçəsindəki Barkerlərin fasadında qazılmış 1930-cu illərin təyyarələrinin və buxar motorlarının gözəl relieflərinə baxmaq olar. Qərbə doğru dönmədən əvvəl Qədim Məryəm Abbotların neo-gotik cazibəsi və yenidən Celsinin Krallar Yolunun yanlış ucuna doğru Earls Court-da kürəkəkli yataq yerləri vasitəsilə cənub. Orada dirijor qışqırdı: "Bütün dəyişikliklər", çünki o, yalnız xəttin sonuna deyil, həm də King's Road-da başqa bir World's End pubuna çatmışdı. Bircə qəhvə içmək üçün bir qəhvədən bircə dəfə getmək və sonra yenidən şimalda, gün keçdikcə, dünyanın sonundan dünyanın sonuna qədər.
Avtobusun hərəkət etdiyi vaxt onu tutmaq üçün qəbul edilmiş üsul ağ ustunu tutaraq atlamaq və ora girmək idi. Mən yuxarıda üst güvənin dumanlı qaranlığına qaçırdım və ön kürsüləri almağa çalışdım, əgər üst pəncərələri kiçik çelik qabı ilə açarsan, siqaret dumanının çoxu arxa tərəfə üfləyəcək və təzə London havasının axması ilə otura bilərdin. Nəhayət, kondüctor yolcuları keçirdi və Westbourne Grove-ə yarım bilet sifariş verdiyim zaman məni ittiham edən bir şəkildə gözlərini açaraq günahsızlıqla hərəkət etdi. O, maraqlı polad bilet maşınının düymələrini və əllərini cəsarətlə çevirirdi və bənövşəyi mürekkeblə çap edilmiş nömrələri və simvolları olan zəif bir kağız bilet zolağı çıxardı. Bunu pis əlimdə tutaraq, irəli uzanıb Londondakı ən gözəl mənzərələrdən birini bəyənərdim.
Mən qayalardan gözəlliyi və nizamı kəsən qədim bir cəmiyyətə qoşulmağa başlamışdım və doğru yerdə olduğumu bilirdim.
1960-cı illərin sonları idi və London hələ də çox dəyişik idi. Müharibə bitdikdən 20 ildən çoxdur, lakin Blitzdən sağalanmamış bir çox ərazilər var idi. St. John's Wood və Belsize Parkı təmiz və zəngin idi, amma sonra bir neçə yüz metr aşağıda Kilburn var idi. Çamurlu gipsli və qırılmış pəncərələrlə nəmli evlər qorxulu məktəblər arasında küçələrlə əhatə olunub. O vaxtlar İrlandiya əhali tərəfindən çox azğın bir ərazi idi və bu, bir az az az məskunlaşmışdı. Mən yuxarı güvədəki mənzərə nöqtəmdən evlərin birinci mərtəbəli pəncərələrindən qorxulu şəkildə, soyuq və mebelsiz, kədərli və boş, divar kağızları ilə boş otaqlara baxırdım. Sonra avtobus Qran-Yunikan kanalını keçirdi və Notting Hill və Kensington şəhərlərinin inkişaf edən cəhətlərindən keçərkən, hər biri yaxşı təmir olunmuş kiçik bağçası olan, çərçivə evləri olan gözəl küçələrlə cənubda getdik.
Bu rəqabət məni heyrətləndirib və kədərləndirdi. Bu qədər səhv görünürdü ki, insan yoksulluqdan zənginliyə, ağrıdan rahatlığa qədər bütün bu həddləri bir tək dəmir biletlə keçə bilərdi. Kilburn'da tərk edilmiş və çürük binalar Camden və Notting Hill'dəki evlərdən fərqlənmirdi; sadəcə təmir edilməli, bərpa edilməli, təmizlənməli və sevilməli idi, sonra da yaşadığımız ev qədər gözəl və rahat olacaqdı. Gözəllik və rifah arasında bir əlaqə var idi, amma inkişaf etdiricilərin və planlaşdırıcıların başqa fikirləri var idi. Tezliklə, küçələri şəhər utopiyasına çevirərək, böyük bir hissə Viktoriya evlərini yıxdılar, uşaqlar üçün metal dalğalanmalar və slaydlar, çox yüksəklikli bloklar və park yerləri.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
