Demensiya ilə üzləşən ailələr həm kədər, həm də sevgi üçün yer buraxaraq söhbət etməyə layiqdirlər. Baxım tələbləri çox böyük ola bilər, lakin onları qəbul etmək, ola biləcək əlaqəni görmədən qalmaq demək deyil.
İnanıram ki, qayğı göstərənlərə öz yorğunluğunu fədakarlığın sübutu kimi qəbul etmədən bu əlaqəni qorumağa kömək edən dəstək lazımdır.
Bu ehtiyacın miqyasını görməmək çətindir. Alzheimer İttifaqının 2025-ci il faktları və rəqəmləri hesabatında qeyd olunub ki, demensiya qayğıçısı olanların 59 faizi yüksək və ya çox yüksək emosional stresə məruz qalıb. 38%-i isə fiziki stres yaşayacaq. O, həmçinin başa düşdü ki, qayğı göstərmək qaneət və birgə birləşmə hissini gətirib çıxarır.
Bu nəticələr birgə nəzərdən keçirilməlidir. Baxımçılara dəstək vermək çətin məsuliyyətləri üstələməyə kömək etmək və eyni zamanda bu məsuliyyətlərə mənasını verən münasibətləri qorumaq deməkdir.
Artıq uzun illərdir ki, Alçaymer xəstəliyinin son mərhələsində olan həyat yoldaşımın qayğısına qalıram. Bizim paylaşacağımızı gözlədiyimiz gələcəklərin çoxu mümkün olmayıb. Amma ona qayğı göstərmək başqa insanlarla münasibətimi də dəyişdi. Özümü daha səbrli, daha cömürlü və daha mehriban hiss edirəm. Bu mənim təcrübəyimdir, heç kimə bu məqsədlə məşğul olmaq məcburiyyətində qalmamalıdır.
Bu, çətinliklərin şəxsi böyümə gətirib çıxarması lazım olduğunu göstərmək təhlükəsi var. Özünü tükənmiş hiss edən bir qayğıçı yetərincə dərin sevməyib. Ancaq düşünürəm ki, kədər və dolğunluq bir yerdə ola biləcəyi ehtimal üçün yer verməliyik. Bir anın əhəmiyyətli olduğunu anlamaq xəstəliyin ciddiliyini azaltmır.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
