Cəmiyyətdəki ən varlı və ən güclü insanlar başqalarının həyatına yalnız maddi cəhətdən nəzarət etmirlər. Onlar, həmçinin hansı zövqlərin "yaxşı" olduğunu müəyyən etməyə kömək edirlər. Britaniyanın "Who’s Who" bələdçisindən yüz ildən artıq məlumatı araşdıran sosioloqlar Sem Fridman və Aaron Rivs bunun çox fərqli mənalar daşıdığı xüsusi dövrləri aşkar ediblər.
1897-ci ildən bəri hər il nəşr olunan "Who’s Who" Böyük Britaniya əhalisinin 0,05 faizini əhatə edir. Onların yarısı sadəcə Parlament üzvü, böyük bir şirkətin baş icraçı direktoru və ya Britaniya Akademiyasının üzvü kimi görkəmli bir mövqedə olduqları üçün seçilir. Digər yarısı isə "məlumatlı" dairələrdəki nüfuzlarını əks etdirən məsləhətçilər şurası tərəfindən seçilir.
Fridman və Rivs bələdçinin "istirahət" (recreations) bölməsi üçün açıq cavab hissəsini nəzərdən keçiriblər. İnsanların uzunmüddətli zövqləri adətən erkən yetkinlik dövründə sabitləşdiyi üçün onlar öz təhlillərini hər bir şəxsin 20 yaşına çatdığı onilliyə əsaslanan nəsil qrupları ətrafında təşkil ediblər.
On doqquzuncu əsrin ikinci yarısında yetkinlik yaşına çatan Britaniya elitaları arasında yarısından azı hər hansı bir istirahət növünü qeyd edib ki, bu da bəlkə də boş vaxtın qiymətləndirilməsinin bu qrup üçün özünü təqdimatın o qədər də vacib hissəsi olmadığını göstərir. Bu dövrdə qeyd olunan ovçuluq, balıqçılıq, qolf, at sürmə və yaxtçılıq kimi fəaliyyətlərin əksəriyyəti əsasən böyük kənd malikanələrində aristokratlar tərəfindən həyata keçirilən kənd həyatının ideallaşdırılmış versiyasını əks etdirirdi.
İyirminci əsrin əvvəllərində "Who’s Who" iştirakçıları getdikcə daha çox şəhər sənaye kapitalist sinfindən gəlirdi. Elit həyatın mərkəzi Londona köçdükcə, hətta zadəgan nümayəndələri də əylənmə tərzlərini dəyişdilər. Bu dövrdə xüsusi bir təsirə malik olan "Bloomsbury Group" öz şüurlu elitizmlərini fəlsəfi və estetik incəlik üzərində quran ziyalılar və sənətçilər idi.
1920-1940-cı illər arasında "Who’s Who" elitaları musiqi, oxu və "incəsənət" kimi "yüksək mədəniyyəti" müəyyən edəcək maraqlar dəstini inkişaf etdirdilər. Bu dövrdə istirahət fəaliyyətləri elitaların ictimai özünü təqdimatının daha böyük bir hissəsinə çevrildi – istirahət növləri haqqında məlumat verən iştirakçıların faizi 1900-cü ildə 20 yaşına çatanların təxminən 40 faizindən 1950-ci ildə 80 faizə yüksəldi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
