Onu ilk dəfə görəndə, içində bir tel qopur. O, sözlə ifadə edə bilmədiyi bir həyəcanla dolur.
Dağ onun üzərində ucalır. Sıldırım qaya divarları yüksəlir, zirvəsi qarla örtülüdür və əhəngdaşı parçaları parıldayır. Dəniz səviyyəsindən təxminən on iki min fut—dəqiq desək, 11,752 fut—yüksəklikdədir, lakin daha önəmlisi, gənc oğlanın dayanıb baxdığı yerdən yeddi min fut yuxarıdadır. Çox keçmədən o, sadəcə baxmaqla kifayətlənmir. O, həmişə hərəkət adamı olub və özü də bilmədən ayaqları irəli atılır, tələsir, yuxarı dırmaşır, bu nəhənglə bir şəkildə yaxınlıq yaratmaq istəyir. O, yovşan və sumaq çəmənliyini keçir və qaya divarının altında, sarıdan narıncıya çalan titrək qovaq ağacları ilə parıldayan bir sahəyə çatır. İndi daha sürətlə, demək olar ki, qaçaraq irəliləyir.
O, dayanır və bulud kölgələrinin dağın üzərində hərəkətini izləyir. Əhvalı torpaqla birlikdə yüksəlir. Qaya divarında hərəkət görür və yaxınlaşdıqda bunun nə olduğunu anlayır. Axan su. Qayanın yarığından aşağı tökülən və aşağıda sıçrayan davamlı bir sel. Suyun üzərindən axdığı, düşdüyü və aşağıya doğru süzüldüyü müxtəlif rəflərə baxır, mənzərəni yadda saxlamağa çalışır. Ağ qaya daim nəm qaldığı yerdə narıncı rəngə boyanıb. O, düşən suyun saf, soyuq musiqisini dinləyir. Yürüş zamanı başı aşağı olanda suyun səsi sabit, demək olar ki, sənaye gurultusuna bənzəyir, lakin başını qaldırdıqda səs daha yüksək bir ton alır.
O, dağın adının Timpanogos olduğunu və beş yüz il əvvəl bu adda insanların yaxınlıqda yaşadığını öyrənəcək. Ad təxminən "qaya" və ya bəlkə "çay", yaxud bəzi tərcümələrdə birləşmiş şəkildə "qaya çayı" və ya "qayalı sel" mənasını verir. Çox keçmədən o, sözün mənasını öyrənəcək, lakin Timpanogosun onun üçün nə ifadə edəcəyini anlamaq bir az vaxt aparacaq. Bunu necə bilə bilərdi? Həyatı qeyri-müəyyən şəkildə qarşısında uzanır. O, bu yerin vacib olacağına dair qeyri-müəyyən bir hiss keçirir, lakin bundan artığını bilmir.
Hiss etdiyi bütün qarışıqlıq və qəzəb bir anlıq yox olur. Ağlına axmaq bir fikir gəlir. Həyat birdən daha böyük görünür. Los-Ancelesdə, səssiz, mühakimə edən atasının oturduğu yerdə tanıdığı o kiçiklik hissi yuyulub gedir. Boulder-də kollecdə keçirdiyi ilin bütün qeyri-müəyyənliyi, məktəbə qarşı nifrət, içki, istiqamətsizlik, sənət yaratmaq üçün erkən cəhdlər. Təbii narahatlığı sakitləşir.
Eyni zamanda, bir sancı hiss edir. İnsanın o köhnə tamahkar instinktinin başlanğıcı. Yeri sahiblənmək. Onu özününkü etmək. Sonra, bir saniyə sonra, daha yaxşı bir impuls. Onun gözəlliyinin qarşısında dayanmaq. Sadəcə gözəllik, heç bir məqsəd olmadan. Bu, tam olaraq heyranlıq deyil, çox vaxt heç bir məna kəsb etməyən o asan söz. Bu, özündən daha böyük bir şeyin içində əriməkdir. Həyəcanverici və vəhşi, sarsıdıcı və nəhəng bir şey. Bu, xatırlayacağı bir andır. Həyatını dəyişəcək bir an.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
