Jack O'Connell, həm birgə, həm də Guy Pearce'in Rupert Murdoch'u ilə mübahisədə, James Graham'ın pyesindən uyğunlaşdırılmış bu çətin Venesiya açılışında, ilk tablo redaktoru Larry Lamb kimi əla rol oynayır.
İnsanlara hekayələr lazımdır, deyir Larry Lamb, aparıcı İngilis tabloidunun mütəxəssisi The Sun, Ink'ın son nöqtəsində, İngilərə baxmaq mümkün olmayan, eyni zamanda qələbəli və təəssüfkar karyerasının zirvəsini izah edən. Filmdə il 1970dir: Onun sözləri jurnalistlərdən kinoçılara qədər mediada hər kəsin işlərini təsvir edən bir məşhur söz kimi qədbəxtlik danışmanın hazırkı populyarlığından yarım əsr qabaqdadır. Lamb yaxşı hekayə verdi, əlbəttə ki; həmçinin rejissor Danny Boyle və yazıçı James Graham, sonuncu jurnalistlərin Böyük Britaniyanın jurnalist standartlarının populist təcavüzkar şəkildə dəyişdirilməsini, seks, cinayət və digər çox pis davranışlar haqqında dözülməz bir hekayəyə çevirmişlər.
Boyle və Graham'ın diqqət çəkən bir çox taktikasının tabloid oyun kitabından düz çıxdığını düşünürsə, filmlərini öz vəziyyətini nöqtəsində düşünün, çünki o, qətiyyətlə bir düz, lakin çox qarışıq bir xətt çəkir. Günəş, sonra Avstraliya maqnatı Rupert Murdoq'un mülkiyyətində olan, hələ Murdoq'un əlinə düşən sürətli, sinik, standartlaşdırılmış müasir media mənzərəsinə. İnsanlara hekayələr lazımdır, bəli, amma hekayələr varmı? Graham'ın səhnə hitindən uyğunlaşdırılmış və əhəmiyyətli dərəcədə jazzlanmış Ink həm İngiltərə jurnalistika sahəsində xüsusi olaraq seysmik bir dövrü əhatə edir Fleet Street'in sonunun başlanğıcı, əsasən və ictimaiyyətin informasiya və ya əyləncə ilə necə qidalanması və ya hər zaman daha böyük və qaranlıq bir dəyişiklik. Lamb, jurnalist işinin əsasında olan məşhur beş Ws-ə sərt yanaşır: İnk öz növbəsində nə əslində etdiklərini və buradan hara getdiyimizi soruşur.
Lakin əsasən Jack O'Connell'in Yorkşire doğulan işçi sinifinin bir cəhdi olan Lamb kimi çox qətiyyətli bir performansından təsirlənən çox cəlbedici bir ipdir. O zamanki mübarizə aparan qəzetin populist yönləndirilməsi həm hiyləgər bir iş hərəkəti, həm də bir növ şəxsi bəyanat kimi təqdim olunur: Fleet Street'i idarə edən şən, qocalmış yaşlı oğlanların gözündə bir yumruq və bu səbəbdən o vaxtadək karyerası. İnsanın canını itirmək haqqı deyilmi?
Bir anda xoş bir dırnaq və pis bir narahatlıqla tonunu qoruyub saxlayan Graham'ın ssenariyi bu cəbhədə heç bir aydın bəyanat vermir. Guy Pearce tərəfindən oynanan Murdoch'un qəhrəman bir kənarını yaratmır yağlı incəlik və Aussie dürüstlüyündən zəif bir soyuqluq, lakin onun və Lamb arasında nəticələnən mənəvi döyüş qeyri-müəyyən bir döyüşdür. The Sun'un uğurlu bir səhmdarlığı olan qəddar, insanlığı məhv edən sensaciallıq redaktorun insanlara istədiklərini verməyə və sahibinin nə satdığını dəstəkləmək üçün həddindən artıq səy göstərməsindən irəli gəlir.
Lamb öz şəxsi heyətini fokus qruplaşdıraraq müəyyən etdiyi kimi, bu qədər də dərin deyil: pislik, idman və seks, insan maraqlarının bir tərəfi ilə, və ikinci səhifədə hava, çünki onlar İngilislərdir və onun sıx redaktor müavini Bernard Shrimsley (Patrick Kennedy) dediyi kimi, bu, mənim danışmağı xoşladığım şeydir. Lamb'in yalnız dekorativ məqsədlər üçün üst-üstə düşmüş qadınları üçüncü səhifəyə qoyması ilə mətbuat şurasını və İngiltərə kilsəsini qınadmasından əvvəl də o vaxt tamamilə radikal olan bariz bir yanaşmadır. Joyce Hopkirk (Claire Foy, bir az zəif rolda mükəmməl), Lamb'un sevgilisi və həmçinin onun işçilərində ən böyük qadın jurnalist, onun nəzarəti altında daha mütərəqqi qadınlar səhifəsi əvəzində belə aşağı cəhətdən qadın misoginiyasını silər: Yeni istiqamətdə hər şeyi sevmir, lakin etiraf edir, Bu həyəcan verici, deyilmi?
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
