İnsan saçından toxunmuş onlarla maraqlı sənət əsəri Nyu-Yorkun Morbid Anatomy Kitabxanasına gətirilir

Ölümlə bağlı məsələlərə – Latın Amerikası folklorundan tutmuş dəhşətə, vəhşiliklərə və okkultizmə qədər hər şeyə tamamilə həsr olunmuş Nyu-York institutu, hətta özünün yüksək standartlarına görə belə qeyri-adi sayılan bir əldəetməni elan edib: ölən və can verən insanların başından kəsilmiş və sənət əsəri kimi hörülmüş onlarla insan saçı.

Ötən həftə Bruklindəki Morbid Anatomy Library-də uzunmüddətli nümayişə çıxarılan təxminən 50 yeni “saç sənəti” nümunəsi, XIX əsrdə yas mərasimlərində saçdan yaradıcı istifadə üsullarını nümayiş etdirir; həmin dövrdə saç telləri tez-tez kəsilir, sənətkar işlərinə hörülür və hər cür xatirə əşyalarının içərisinə yerləşdirilirdi.

Kolleksiya geniş çeşidli nümunələr təqdim edir: kəpənək, tac, gül və çələng formasına salınmış, medalyonların, boyunbağıların, tilsimlərin və xüsusi qutuların içərisində düzülmüş qorunub saxlanılmış saçlar. Bəzi saç sənəti nümunələri pambıq topları, xristian müqəddəslərinin şəkilləri, əllə yazılmış qeydlər və hətta körpə ayaqqabıları kimi əlavələrlə çərçivələnib.

USA Art News (@usa_art_news) tərəfindən paylaşılan bir yazı

Bu unikal təcrübə bir çox cəhətdən Viktoriya dövrünün adını daşıdığı Kraliça Viktoriya tərəfindən ilhamlanmışdı; o, 1861-ci ildə həyat yoldaşı Şahzadə Albertin ölümündən sonra yas geyimlərini və dəfn mərasimlərini populyarlaşdırmışdı.

“Vindzorun dul qadını” ləqəbini qazanan kraliça, Albert üçün öz ölümünə qədər, yəni onilliklər boyu davam edən rəsmi bir yas dövrü müəyyən etmiş və digər qohumların ölümü üçün də xüsusi yas müddətləri təyin etmişdi. Məsələn, vəfat etmiş qardaş və ya bacı üçün dörd-altı aylıq yas tutulmalı idi; bu müddət ərzində bir müddət qara paltar geyinilməli, daha sonra isə “bir az ağ” rəngin əlavə edilməsinə icazə verilirdi; valideynlər və uşaqlar üçün isə tam bir il yas tutulmalı idi. 1888-ci ildə dərc edilmiş qaydalara görə, ikinci dərəcəli əmiuşağıları və digər uzaq qohumlar üçün yas tutmaq “məcburi deyildi, tamamilə könüllü idi və çox vaxt geyinilmirdi”.