Bəzən yuxum gəlməyəndə, zehni olaraq uşaqlıq evlərimi gəzirəm, otaqdan-otağa keçir, işıqları yandırır və yuxuya gedənə qədər şkafların içinə baxıram.
Məlum olur ki, bu xəyali turlar Vox-dan Dean Peterson-un yuxarıda izah etdiyi kimi, həm də faydalı mnemonik (yaddaş) vasitələridir.
Hey, bu yaxşı xəbərdir... məgər şüuraltının informasiyanın emalı baxımından ağır işləri gördüyü deyilmirmi?
Peterson, özünün dediyinə görə, pis yaddaşını, heç olmasa müvəqqəti olaraq, mənzilinin ətrafında gəzərək, nəticədə Moby Dick-dəki ən sevdiyi fəsillərdən birini əzbərdən söyləməsinə kömək edəcək canlı cümlə-cümlə ipucları yerləşdirərək fəth etdi.
Əslində, o, bu ipuclarını beynin yaddaş üçün kritik bir oyunçu olan, o cümlədən tanış yerlərdə heç düşünmədən hərəkət etməyimizə imkan verən məkan yaddaşını da əhatə edən nisbətən kiçik bir struktur olan hipokampusuna yerləşdirirdi.
Bunu yadda saxlanıla bilən edən şey, gündəlik koordinatlarını qeyri-adi vizuallarla cütləşdirməsi idi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.