Frieda Lukun Edinburqda premyerası olan debüt xüsusiyyəti sizi heç vaxt artan sehrli-realist müqəddimədə satmır, lakin onun qəribə, qeyri-adi hekayə üslubunda vəd var. Böyük Aretha Franklinin bizə öyrətdiyi kimi, xalatları tərifləməklə tənqidə başlamaq adətən arxadan yanaşmadır. Və ya xalat, "Müqəddəs Məxluqlar" vəziyyətində, mikrobüdcəli bir istixana draması, əks halda, dəbdəbəli üsluba verilmir.
Bununla belə, bu, olduqca müəyyən bir paltardır. Müəmmalı fokus personajı Miriam (Olivia Luccardi) tərəfindən iş vaxtının böyük hissəsi üçün geyilən bu model həm formasız, həm də təəccüblü, bərabər hissələrə malik yüksək moda nümayişi və hərbi paraşütdür, hətta onun rəngini müəyyən etmək çətindir: bəzi işıqlarda əzəmətli qızıl, digərlərində isə ödli kartreus. Ehtiraslı kütlə tərəfindən kult-lider statusuna yüksəldilmiş bir autsayderin uzun boylu nağılında, kostyum dizayneri Francesca Cibischino həm başqalarının geyinəndə gördükləri o dünyadakı möminliyi, həm də bizim etdiyimiz qıza xas absurdluğu özündə əks etdirən geyim yaratması ilə təqdirəlayiqdir.
Özünün özünəməxsus dəyişkənliyi və təlxək əzəməti ilə xalat həm də kanadalı yazıçı-rejissor Frieda Lukun maraqlı, anlaşılmaz debüt xüsusiyyəti üçün metafora ola bilər - özü də heç vaxt üslub və ya formada yerləşmir, tikanlı sosial satira, mifik müqəddəs-axmaq funksiyalı ailə nağılları və dramlar arasında qıcıqlanır. Bütün bu rejimlərdə potensial var, lakin “Müqəddəs Məxluqlar”a atılan bütün cəlbedici ideyalar üçün əksər izləyicilər ondan nə götürəcəklərinə tam əmin olmayacaqlar. Lukun tünd havalı tonu, lakin, həqiqətən, qeyri-adi, cəlbedicidir və bir az daha möhkəm dramatik təməl ilə gələcək əsərlər üçün bir aktiv olmalıdır.
Edinburqdakı əsas müsabiqədə premyeradan sonra film Avro-Amerika aktyor heyətinin gücünə və ümumi maraq faktoruna görə məhdud beynəlxalq yayımı ala bilərdi. Toskana günəşindən hər mənada çox uzaq olan İtaliyanın yarı kənd ərazisidir: heç bir turist uzun müddətdir ki, çoxillik buludlu ekru səmaları altında əkin sahələri, yüngül sənaye və pərakəndə parklardan ibarət bu düz yamacda uzun müddət dayanmaz. Filmin əsas hissəsini təşkil etdiyi təsirli, başıboş bağ evi həqiqətən daha məftunedici ətraf tələb edir, lakin onun sahibi, orta yaşlı italyan rəssamı Renzo (Antonio De Matteo) cəsarətlə onu bohem anklavına çevirməyə çalışır, onu müasir heykəltəraşlıq və sərt əyləncəli dostlarla doldurur; onun kiçik kanadalı ortağı Rey (James Cusati-Moyer) özünü evdəki kimi hiss etməkdə çətinlik çəkir.
Reyin iki bacısı kövrək bir ailənin birləşməsi üçün evə enəndə bu narazılıq havası güclənir. Toronto karyerası qadını Mişel (Romina d'Uqo) çoxlu narahatlıq və incikliklərlə gəlir; bunların heç olmasa bəziləri ailəsinin psikotik pozğunluq kimi təsvir edəcəyi epizoddan sonra bu yaxınlarda psixi sağlamlıq müəssisəsində bir müddət vaxt keçirən ailənin körpəsi Miriamla, Miriam isə mənəvi sıçrayışla əlaqədardır. Göründüyü kimi, kövrək olsa da, Miriam bir növ gözəl, xeyirxah bir sakitlik nümayiş etdirir və başqalarının bilmədiyi bir şeyi bilməsi və ya ümumiyyətlə heç bir şey bilməməsi birmənalı deyil ki, Luccardinin cəld performansına görədir.
İstənilən halda, bu, maqnit keyfiyyətidir: Miriam əvvəlcə başını döndərən xalat geyindiyi məclisdə Renzonun canavar xalası (Pia Engelberth) onu heyran edir və tezliklə ekzotik, möhtəşəm geyinmiş yeni gələni toplamaq üçün yerli pərəstişkarlarından ibarət bir qrup xışıltı ilə səslənir. Çaşmış gənc qadın qaranlıq bir özünə kömək kitabından sitatlar gətirəndə, onun yeni köməkçiləri onun sözlərini qnom hikmət kimi qəbul edirlər. Onun yeni izləyiciləri günü-gündən artır, çünki Lukun ssenarisi hətta onlayn sferadan kənarda da təsir edici olmaq üçün nə qədər az lazım olduğunu müşahidə edir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
