Mən vikinqlərin nəslindənəm. Mənim ata tərəfdən soyköküm Şimali Amerikanın sahillərinə ayaq basan ilk avropalı olan Qırmızı Erikə qədər gedib çıxır. Hətta bir vikinq üçün belə, o, qəddar və tez özündən çıxan biri idi. Onun qəbiləsi çoxlu sayda soydaşını öldürdüyünə görə onu Norveç torpaqlarından sürgün etmişdi, buna görə də o, bir basqınçı dəstə topladı, Atlantik okeanını keçdi, donmuş bir səhraya ayaq basdı, nədənsə ora Qrenlandiya adını verdi və orada tapdığı insanlara qarşı müharibəyə başladı.
O, Erik Torvaldsson kimi doğulmuşdu. "Qırmızı" ləqəbi onun alov rəngli saçlarından, partlayıcı xasiyyətindən və qan tökməyə olan meylindən gəlirdi. Onun şəcərə ağacından atam Ulf Torvaldssona qədər düz bir xətt çəkə bilərsiniz.
Bəlkə də bütün uşaqlar valideynlərini olduğundan daha böyük görürlər, amma Papa həqiqətən də elə idi. Yeddi fut boyu ilə o, qaya parçası kimi sinəyə sahib idi və saçlarını, saqqalını uzun saxlayırdı, adətən mürəkkəb hörük şəklində. O, Köhnə Dünyadan olan bir məxluqa, vikinqlərin nağıllarındakı bir qəhrəmana və ya cani obrazına bənzəyirdi. O, tam olaraq kim idisə, elə də görünürdü.
Biz Ayova ştatının kiçik bir şəhərinin kənarında yaşayırdıq: Papa, Finn və mən. İyirminci əsrin sonu idi, baxmayaraq ki, mən o vaxt bunu bilmirdim. Qardaşım və mən xarici dünyadan təcrid olunmuş, məkansız və zamansız böyüdük. Qonşularımız çəmənliklər və şam ağacları idi. Günlərimiz oxatma və epik poeziya ilə keçirdi. Məktəb yox idi. Başqa uşaqlar yox idi. Qohum-əqrəba yox idi. Papadan başqa heç bir hakimiyyət yox idi. Müasir sivilizasiya kitablarda, televizor ekranının o tayında və nəzəri olaraq hasarlarımızın kənarında mövcud olan qəribə bir fantaziya idi. O uzaq aləmdə insanlar yanlış dildə danışır, yanlış təqvimə əməl edir və yanlış tanrılara dua edirdilər. Finn və mən demək olar ki, tamamilə cəmiyyətdən kənarda, atamızın bizim üçün qurduğu reallıqda yaşayırdıq. O vaxtlar bu, yeganə reallıq kimi görünürdü.
Papa Uppsalamda böyümüşdü və Finn ilə mənimlə həmişə yalnız isveç dilində danışırdı. O, bir qədər ingiliscə bilirdi, ərzaq dükanında və ya aptekdə işini aşıracaq qədər, lakin o, bunu daha aşağı səviyyəli bir dil hesab edirdi. Burundan gələn və cıvıltılı. Bununla belə, o, Finn və mənə bir-birimizlə ingiliscə danışmağa və onu özümüz öyrənməyə icazə verirdi. Axı biz texniki cəhətdən amerikalı idik. Ayova Ştatının Təhsil Şurasına görə, qardaşım və mən evdə təhsil alırdıq, lakin Papa kitab təhsilinə istehza ilə yanaşırdı. O, bizi uşaqları tənliklər həll etməyə və ya cümlələri təhlil etməyə vaxt itirməyən əcdadlarımızın yolu ilə böyütdü. Onlar vacib olanı böyüklərini izləyərək öyrənirdilər: necə döyüşmək, necə yaşamaq və necə ölmək. Evimizdə oyuncaqlar yox idi; Papa yumşaq oyuncaqların və ya konstruktorların nə mənası olduğunu başa düşmürdü. O, bizə bıçaqlarla davranmağı, odun doğramağı, ov etməyi, yemək bişirməyi və ağrıya dözməyi öyrətdi.
Vikinq kişiləri döyüşçü idilər və Finnin təhsili də buna uyğun davam edirdi. O, Papanın yataq otağındakı divardan asılmış silahları – hər cür və ölçüdə olan, hamısı ülgüc kimi iti və döyüşə hazır saxlanılan qılıncları və bıçaqları öyrənirdi. Atamızın heç bir sənət əsəri, fotoşəkili yox idi, yalnız sevgi ilə düzülmüş bir silahxanası var idi. Vikinq ənənəsinə görə, hər silaha öz adı verilirdi: Qurd Dişi, Qan İlanı, Qan Məşəli. Finn onların hamısının istifadəsini və xüsusiyyətlərini öyrəndi. O, bıçaqları itiləyici daş və dəri qayışla itiləyirdi. O və Papa döyüş baltaları və qılınclarla məşq edirdilər – hələlik taxta olanlarla. Papa hazır olduğuna qərar verəndə Finn əsl silahlara keçəcəkdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
