Həyatımın dəyişdiyi o səhər mən Sauthemptonda bir yazıçı konfransında tələbə ilə söhbət edərək kafedə oturmuşdum. Telefonuma zəng gəldi, amma cavab vermədim.
Tələbə getdikdən sonra gördüm ki, buraxılmış zəng yaşadığım Pensilvaniya ştatının Svortmor şəhərində mənzil təminatı ilə bağlı işçi qrupunda birlikdə çalışdığım bir qadındandır. Uşaqlarımız eyni yaşda idi və qızım tez-tez ACT hazırlıq dərsləri üçün onun evinə gedirdi. Svortmor belə bir şəhərdir: o qədər kiçikdir ki, insanları çox vaxt bir neçə fərqli yolla tanıyırsan.
Betə zəng vuranda o da bir kafedə oturmuşdu və Svortmorun əsas küçələrindən birində satışa çıxarıldığını yeni öyrəndiyi bir binaya baxırdı. "Səncə, Svortmorun müstəqil kitab mağazasına ehtiyacı yoxdur?" deyə soruşdu.
Sizə deməliyəm ki, Svortmor çox kiçik bir şəhərdir. Yerli kollecin tələbələri də daxil olmaqla, cəmi 7000-ə yaxın sakin var. Biz bir kofe dükanını, bir pitseriyanı və kiçik bir ərzaq mağazasını güclə dolandırırıq. Kitab mağazası üçün kifayət qədər böyük idikmi? Əmin deyildim. Yenə də tərəddüd etmədim.
Svortmor nəyə çevrilirdi və bu, hələ də yaşamaq istədiyim yer idimi?
"Səncə, onu sən və mən açmalı deyilik?" dedi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.